II SA/Gd 969/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 27 września 2022 r., nr SKO Gd/4035/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej D. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 11 grudnia 2020 r. D. M. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Strona", "Skarżąca") wystąpiła do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką R. D. Decyzją z 6 kwietnia 2021 r. Prezydent, na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) - dalej: "u.ś.r.", odmówił Stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że R. D. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe, ustalony stopień datuje się od 22 stycznia 2019 r, natomiast nie można ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność. Prezydent wskazał, że w piśmie z 20 stycznia 2021 r. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż od października 2018 r. sprawuje opiekę nad matką, która jest osobą leżącą, wymagającą ciągłego nadzoru, sporadycznie używającą wózka aby móc posiedzieć w pokoju. R. D. nie pozostaje sama w domu, nie jest zdolna do samodzielnego sporządzania i spożywania posiłków, przyjmowania lekarstw czy wykonywania czynności higienicznych. Strona wskazała, że wykonywane czynności obejmują: zabiegi higieniczne, pomoc w korzystaniu z toalety, mycie, wymiana pielucho-majtek, przebieranie, przewracanie na inny bok, ćwiczenia fizyczne, podawanie lekarstw, robienie zakupów, realizacja recept, przynoszenie opału. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że zostało to potwierdzone przez pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy. Prezydent zwrócił uwagę, że Wnioskodawczyni pracowała na umowę zlecenie od 6 października 2020 r. do 22 stycznia 2021 r., natomiast orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności R. D. zostało wydane 18 lutego 2019 r. Pomimo tego, że nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem przez Stronę opieki, organ pierwszej instancji zaznaczył, że na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Prezydent podał, że R. D. ma jeszcze trzy córki, przy czym dwie z nich nie kontaktują się z matką, natomiast trzecia mieszka w znacznej odległości, aczkolwiek wspiera rzeczowo matkę. Podsumowując organ pierwszej instancji ocenił, że zebrane wyjaśnienia oraz przeprowadzony wywiad środowiskowy wskazują, iż matką opiekuje się Wnioskodawczyni, niemniej w sprawie zachodzi negatywna przesłanka przyznania świadczenia, o której mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r., gdyż niepełnosprawność matki Strony powstała w okresie, który nie mieści się w przedziale czasowym zakreślonym w tym przepisie. Postanowieniem z 12 lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 134 w zw. z art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", odmówiło Wnioskodawczyni przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z 6 kwietnia 2021 r. Na powyższe postanowienie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 12 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 810/21 uchylił je i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do uchybienia terminu, dlatego też orzekanie w przedmiocie jego przywrócenia było pozbawione podstaw prawnych, a prowadzenie postępowania w tym przedmiocie bezprzedmiotowe. Sąd wskazał, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono pełnomocnikowi Strony 12 kwietnia 2021 r., czternastodniowy termin do złożenia odwołania upływał zatem 26 kwietnia 2021 r. Odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej 19 kwietnia 2021 r., jednak w wyniku pomyłki zostało wysłane do niewłaściwego organu, tj. Z. Centrum Świadczeń Rodzinnych, który pismem z 22 kwietnia 2021 r. zwrócił je pełnomocnikowi Strony ze wskazaniem, że nie jest organem właściwym do jego rozpoznania. Po otrzymaniu tej informacji (co miało miejsce 4 maja 2021 r.) pełnomocnik Strony w dniu 5 maja 2021 r. wystosował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z 6 kwietnia 2021 r. załączając do niego odwołanie. Odwołując się do treści art. 65 § 2 k.p.a. Sąd wskazał, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W konsekwencji, Dyrektor Z. Centrum Świadczeń Rodzinnych, po wpłynięciu odwołania, którego treść jednoznacznie wskazywała na właściwość Prezydenta Miasta Gdańska, powinien był niezwłocznie przekazać wniesiony środek zaskarżenia do organu właściwego, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., nie zaś zwracać go Stronie, gdyż powinien ją jedynie powiadomić o przekazaniu odwołania zgodnie z właściwością. Skoro zatem z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Prezydenta z 6 kwietnia 2021 r., doręczonej Stronie 12 kwietnia 2021 r., zostało wniesione do organu niewłaściwego 19 kwietnia 2021 r. (data nadania przesyłki poleconej), a zatem przed upływem przepisanego terminu, to stosownie do art. 65 § 2 k.p.a. uważa się je za wniesione z zachowaniem terminu. W konsekwencji przyjąć należało, że w sprawie nie doszło do uchybienia przez Stronę terminu do wniesienia odwołania. Przesądzenie zaś tej kwestii skutkuje stwierdzeniem, że procedowanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W okolicznościach sprawy obowiązkiem Kolegium było merytoryczne rozpoznanie sprawy w administracyjnym toku instancji prawidłowo zainicjowanym odwołaniem. Decyzją z 27 września 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z 6 kwietnia 2021 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji w kwestii zaistnienia w sprawie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ocenie Kolegium nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana przez Trybunał Konstytucyjny (dalej: "TK") za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (wyrok z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13). Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy podniósł, że ww. wyrok przesądza o tym, iż organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r., tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została przez TK ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Kolegium uznało natomiast, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej Strony a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką. Odwołując się do wywiadu środowiskowego i oświadczeń Strony organ odwoławczy wskazał, że R.D. od wypadku, który miał miejsce w październiku 2018 r. i w którym doznała złamania kręgosłupa, była osobą leżącą, "pampersowaną", sporadycznie przemieszczaną na wózek inwalidzki, natomiast czynności wykonywane przez Stronę w ramach opieki nad matką to przygotowywanie i podawanie posiłków, zmiana pieluch, przebieranie, mycie, podawanie leków. Kolegium zwróciło uwagę, że z włączonych do akt sprawy świadectw pracy, umów zlecenia oraz weryfikacji danych o firmie w systemie CEIDG wynika, iż Wnioskodawczyni była aktywna zawodowo, ostatnio w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do 31 grudnia 2015 r. W okresie od 1 listopada 2016 r. do 24 lipca 2017 r. Strona była uprawniona do świadczenia wychowawczego na dziecko. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że zakończenie prowadzenia działalności przez Wnioskodawczynię w żaden sposób nie łączyło się z koniecznością podjęcia opieki nad matką, niepełnosprawną w znacznym stopniu od stycznia 2019 r. Kolegium zwróciło uwagę, że w okresie od 7 października 2020 r. do 31 października 2020 r. Strona godziła obowiązki wynikające z konieczności opieki nad matką z pracą barmanki na podstawie umowy zlecenia. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy podniósł, że związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły, zaś warunek określony w art. 17 ust. 1 zdanie ostatnie u.ś.r. powinien być interpretowany w sposób adekwatny do doświadczenia życiowego. Kolegium wskazało, że definicję "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" ustawodawca zamieścił w art. 3 pkt 22 u.ś.r., przez które rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Chodzi więc o to, że osoby zdolne do pracy z uwagi na konieczność sprawowania osobistej i bezpośredniej opieki zmuszone są zaprzestać swej aktywności zawodowej przez rezygnację albo niepodejmowanie takiego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, iż zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia) a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie aktywność zawodowa Strony nie łączy się z koniecznością sprawowania opieki na niepełnosprawną w znacznym stopniu matką. Organ odwoławczy zaznaczył, że na taką ocenę ma wpływ także i to, że od śmierci matki Wnioskodawczyni pracowała tylko przez dwa miesiące (umowa zlecenia zawarta na okres od 2 listopada do 31 grudnia 2021 r.), a od ośmiu miesięcy rozmawia z pracodawcą o podjęciu pracy na ½ etatu. Nie kwestionując zakresu opieki wymaganej przez R. D. Kolegium uznało, że Strona nie spełnia warunków uprawniających do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. z uwagi na brak związku przyczynowego pomiędzy tymi zdarzeniami. Zdaniem organu odwoławczego istotne w sprawie jest także to, że Strona nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji matki. Poza Wnioskodawczynią R. D. miała bowiem jeszcze trzy dorosłe córki, z których tylko jedna przysyła matce w paczkach pielucho-majtki. W ocenie Kolegium nie sposób pominąć także tego aspektu sprawy, gdyż zapewnienie pomocy niepełnosprawnej matce nie musiało polegać wyłącznie na osobistych staraniach wszystkich zobowiązanych do alimentacji, mogła to być także pomoc finansowa zmierzająca do zapewnienia odpłatnej, specjalistycznej pomocy osobie niepełnosprawnej, która to pomoc umożliwiłaby odciążenie tylko jednej spośród osób zobowiązanych do alimentacji i pozwoliła na nieangażowanie w tę pomoc środków publicznych. W skardze na decyzję organu odwoławczego D.M., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie przez nią pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zaskarżonej decyzji zarzucono również rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że zalicza się ona do kręgu osób uprawnionych do uzyskania tego świadczenia, będącą jednocześnie opiekunem faktycznym osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, że rodzeństwo Strony może partycypować w opiece nad niepełnosprawną matką, podczas gdy funkcjonalna wykładnia ww. przepisów powinna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia. Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. W ocenie strony skarżącej nie sposób przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez Skarżącą matce nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zaznaczono, że w sprawowaniu opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., chodzi przede wszystkim o pomoc w zapewnieniu zaspokojenia normalnych, podstawowych i codziennych potrzeb egzystencjalnych osobie niepełnosprawnej, których ta z uwagi na stopień niepełnosprawności (schorowania) nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Odwołując się do judykatury podkreślono, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego argument, iż rodzeństwo wnioskodawcy powinno wspierać go w opiece nad osobą niepełnosprawną. Zwrócono uwagę, że w przypadku gdy jest kilka osób zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu u.ś.r. nie przewiduje pierwszeństwa względem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla jednej z nich w możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego łącznie przez wszystkich zobowiązanych. Tym samym, jeżeli jest kilka podmiotów zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu, to można przyznać świadczenie jednej z nich, jeżeli tylko spełnia przewidziane prawem warunki. Skarżąca ma prawo wyboru, czy podejmie zatrudnienie i będzie dzieliła się obowiązkiem alimentacyjnym względem matki z pozostałym rodzeństwem, czy też będzie czyniła osobiste starania poprzez osobistą opiekę. Organy administracyjne nie mogą decydować za stronę, w jaki sposób będzie wywiązywała się ona z ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 27 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 6 kwietnia 2021 r. odmawiającą D. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką R. D. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy u.ś.r., która w art. 17 szczegółowo określa przesłanki, od których spełnienia uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje wtedy, gdy osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym zatem wymogiem uzyskania omawianego świadczenia jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Należy zwrócić uwagę, że u.ś.r. nie zawiera definicji "sprawowania opieki", zaś z treści art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długotrwała (por. wyroki NSA: z 23 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1148/20, z 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2201/15, czy z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2454/11, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z kolei art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W niniejszej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, aczkolwiek analiza uzasadnień wydanych w sprawie decyzji daje asumpt do przyjęcia, że ich rozstrzygnięcia uwarunkowane były ustaleniem odmiennych przesłanek negatywnych. Prezydent stanął na stanowisku, że w sprawie nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wskazana w art. 17 ust. 1b u.ś.r., gdyż niepełnosprawność matki Skarżącej, zgodnie z wydanym względem niej orzeczeniem, powstała w wieku, który nie mieści się w przedziale wiekowym zakreślonym we wskazanym przepisie. Kolegium oceniło natomiast, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką (niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentacji zaprezentowanej przez Prezydenta w zakresie mającym za przedmiot zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych zdążyło już uporać się ze sporem prawnym co do tego, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 u.ś.r., pomimo że niepełnosprawność dorosłej osoby niepełnosprawnej, która pozostaje pod jego opieką (stosownie do treści art. 17 ust. 1b u.ś.r.), nie powstała przed ukończeniem 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej. W tym miejscu należy wskazać, że w punkcie drugim wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014/9/104) TK orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro w powołanym wyroku została stwierdzona niezgodność we wskazanym zakresie przepisu u.ś.r. z Konstytucją, to sąd administracyjny nie może tej okoliczności nie brać pod uwagę lub ją pomijać. Przywołany wyżej wyrok odnosi się do negatywnego zakresu przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., na co wskazuje zwrot "w zakresie, w jakim różnicuje". Istotą tego rozstrzygnięcia jest uznanie za niezgodne z konstytucyjną zasadą równości pominięcia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innych osób, niż wskazanych w tym przepisie, przy czym niekonstytucyjności takiego ograniczenia TK upatruje w zróżnicowaniu prawa podmiotowego opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko wyrażone w jednolitym obecnie orzecznictwie sądów administracyjnych, według którego wyrok z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 przesądza o tym, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r., tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została przez TK ostatecznie uznana za niekonstytucyjną (zob. wyroki NSA: z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 40/20, z 26 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 479/16, z 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1512/16). Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji było zatem w analizowanym zakresie a limine wadliwe, co słusznie dostrzegł organ odwoławczy. Ocenie poddać w tej sytuacji należało negatywne ustalenie Kolegium, a konkretnie, czy w sprawie wystąpił związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką. Oceniając powyższe ustalenie w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że R. D. zmarła 25 czerwca 2021 r. Organ odwoławczy powinien był zatem badać istnienie w sprawie ww. związku przyczynowego jedynie w okresie od złożenia przez Skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (11 grudnia 2020 r.) do dnia śmierci R. D. (25 czerwca 2021 r.). Tym samym okoliczność, że od śmierci matki Strona pracowała tylko przez dwa miesiące - na co zwróciło uwagę Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - należy uznać za niemającą żadnego znaczenia dla oceny ww. związku przyczynowego. Dalej należy wskazać, że w sprawie bezsporna jest okoliczność posiadania przez R. D. orzeczenia o niepełnosprawności wydanego 18 lutego 2019 r. przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm.) - dalej: "ustawa o rehabilitacji", z którego to orzeczenia wynika wyraźnie, że właściwy organ stwierdził konieczność zapewnienia matce Skarżącej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7). W orzeczeniu tym potwierdzono również konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie (pkt 5) oraz uzasadnioną potrzebę korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki (pkt 6). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Jednocześnie wydane na podstawie art. 6c ust. 9 ustawy o rehabilitacji rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. 2021 r., poz. 857) w § 29 ust. 1 określa standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności, które zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące: 1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu; 2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem; 3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych. W ust. 2 § 29 ww. rozporządzenia wskazano jednocześnie, że przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. Przy dokonywaniu ustaleń orzeczniczych uwzględniono więc m.in. sprawność psychofizyczną organizmu w zakresie zdolności do samodzielnego zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych, konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Należy więc uznać, że z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w przypadku osoby wymagającej opieki, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie można wyprowadzić imperatywu sprawowania opieki w odpowiednim zakresie jako przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, negując wymagania dotyczące sposobu i intensywności opieki nad niepełnosprawną osobą, określone w orzeczeniu o niepełnosprawności właściwego organu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 1045/21). Zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne nie są uprawnione w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego do kwestionowania wskazanego powyżej orzeczenia. Treść orzeczenia o niepełnosprawności była zatem dla orzekających w sprawie organów wiążąca. Rolą tych organów było natomiast ustalenie, czy osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego znajduje się w kręgu podmiotów legitymowanych do jego przyznania i czy faktycznie sprawuje nad niepełnosprawnym opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności. W wywiadzie środowiskowym z 26 stycznia 2021 r. przeprowadzający go pracownik socjalny ustalił, że R. D. jest osobą niesamodzielną, wymagającą pomocy w podstawowych czynnościach takich jak podawanie leków, przygotowywanie posiłków, przebieranie, korzystanie z przenośnej toalety, wszelkie czynności higieniczne. Pracownik socjalny zaznaczył, że przed 2018 r. Skarżąca często odwiedzała matkę, udzielała jej pomocy w miarę swoich możliwości, ale po wypadku, który miał miejsce w październiku 2018 r., w którym R. D. doznała złamania kręgosłupa, Strona była zmuszona zamieszkać z matką z obawy o jej życie i zdrowie. W wywiadzie wskazano, że matka Skarżącej jest osobą leżącą, nie porusza się samodzielnie, jest sporadycznie umieszczana na wózku inwalidzkim, na którym - z uwagi na bóle - jest w stanie przebywać maksymalnie godzinę. R. D. korzysta z pielucho-majtek, które wymienia jej córka. Podano również, że w ostatnim czasie matka Strony cierpi na lęki nocne, które wymagają interwencji córki. Zaznaczono, że R. D. może być pozostawiona bez opieki na nie dłużej niż godzinę; w przypadku kiedy Skarżąca musi wyjść załatwić jakieś sprawy urzędowe lub zrobić zakupy prosi o pomoc zaprzyjaźnioną sąsiadkę. Wskazano, że matka Strony od 7 lat nie opuściła miejsca zamieszkania, wizyty lekarskie odbywają się w miejscu zamieszkania lub w formie teleporady. Pomimo, że mieszkanie R. D. jest duże (3 pokoje) Skarżąca przebywa z matką przez cały czas w jednym pomieszczeniu, ponieważ podczas powtarzających się coraz częściej napadów i wybuchów złości matka Strony jest w stanie wypaść z zabezpieczonego łóżka. Na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzający go pracownik socjalny stwierdził, że z uwagi na konieczność sprawowania długotrwałej i całodobowej opieki nad matką D. M. nie jest w stanie podjąć zatrudnienia. Pracownik socjalny zaznaczył, że w rodzinie nie ma osób, które mogłyby wesprzeć Skarżącą w opiece nad matką (z pozostałych trzech córek tylko jedna kontaktuje się z matką sporadycznie przesyłając paczki z artykułami higieny osobistej). Okoliczności ustalone 26 stycznia 2021 r. przez pracownika socjalnego podczas wywiadu środowiskowego znajdują potwierdzenie w oświadczeniu Skarżącej z 20 stycznia 2021 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu pierwszej instancji z 30 grudnia 2021 r.), jak również w wypełnionym przez Stronę formularzu "Czynności wykonywanych podczas opieki", stanowiącym załącznik do wniosku z 11 grudnia 2020 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższym jako błędne należy ocenić stanowisko Kolegium, że w sprawie nie zachodził związek przyczynowy pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką a niemożnością podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, na podstawie zebranych w sprawie dowodów nie sposób przyjąć, aby stan zdrowia R. D. był na tyle dobry, a wykonywane przy niej przez opiekuna czynności na tyle zwykłe, aby mogła ona przez większość czasu funkcjonować bez opieki drugiej osoby w wymiarze, który pozwalałby opiekunowi na równoległe podjęcie pracy. Biorąc pod uwagę zarówno treść przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego, jak i treść orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności za nieuprawnione należy uznać twierdzenie Kolegium, że zakres sprawowanej nad matką opieki pozwalał Skarżącej na podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Sąd nie podziela również argumentacji organu odwoławczego, że w sprawie nie wystąpił związek czasowy w zakresie "powiązania" momentu rezygnacji przez Skarżącą z zatrudnienia z podjęciem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką. W tym zakresie Kolegium wskazywało, że Strona była aktywna zawodowo, ostatnio w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do 31 grudnia 2015 r., zaś od 1 listopada 2016 r. do 24 lipca 2017 r. była uprawniona do świadczenia wychowawczego na dziecko. Tym samym zakończenie prowadzenia działalności w żaden sposób nie łączyło się z koniecznością podjęcia opieki nad matką, niepełnosprawną w znacznym stopniu od stycznia 2019 r. Odnosząc się do tej argumentacji należy wskazać, że ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być dokonywana jako aktualna, tj. odnosząca się do czasu, w którym wnioskodawca wystąpił o przyznanie świadczenia (w niniejszej sprawie D. M. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia 11 grudnia 2020 r.). Należy również zaznaczyć, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla żadnych ram czasowych co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia (czy też jego niepodejmowania) z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia wystąpi on o to świadczenie. Nie ma podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce wystąpić z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia (wyrok WSA w Łodzi z 24 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 218/20). Również okoliczność, że od 7 października 2020 r. do 31 października 2020 r. Strona pracowała na podstawie umowy zlecenia (s. 4 uzasadnienia decyzji Kolegium z 27 września 2022 r.) nie ma znaczenia dla ustalenia związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, albowiem zatrudnienie to miało miejsce przed złożeniem przez Skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Skarżąca nie była jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji matki, gdyż R. D. miała trzy dorosłe córki, z których jedna przysyłała matce w paczkach pielucho-majtki, przez co nie sposób pominąć także tego aspektu sprawy. Odnosząc się do tego stanowiska należy wskazać, że w sytuacji, gdy opieki podejmuje się jeden z członków rodziny, który należy do kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, brak jest podstaw do odmowy przyznania świadczenia z uwagi na istnienie innych osób, które mogłyby świadczyć pomoc osobie niepełnosprawnej. Ustawodawca nie przewidział bowiem takiej negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 675/22). Podsumowując Sąd stwierdza, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności sprawowała córka niepełnosprawnej w stopniu znacznym R. D., czyli Skarżąca. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób właściwy opisuje, na czym polegała opieka Strony nad matką, która była znacznie ograniczona w samodzielnej egzystencji. Wszystkie wskazane wyżej czynności były konieczne, aby zapewnić R. D. właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonej niepełnosprawności. W związku z tym przyjęcie w sprawie stanowiska prezentowanego przez organ odwoławczy, zgodnie z którym Strona, która sprawowała opiekę zgodnie z wymogami i w rozmiarze określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności, czyli opiekę o charakterze stałym i długoterminowym, mogła ponadto podjąć zatrudnienie lub pracę na innej podstawie, pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Należy wskazać, że opieka nad osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie musi być sprawowana nieustannie przez całą dobę (zob. wyrok NSA z 7 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 3946/18), sposób jej sprawowania jest bowiem uzależniony od rodzaju schorzeń osoby wymagającej opieki i wskazań zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności. Przepis ten wymaga, aby opieka nad osobą niepełnosprawną legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności sprawowana była zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z tego orzeczenia, a zatem aby była to opieka długotrwała i stała. Warunku "stałej" opieki nie można przy tym rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez całą dobę, lecz ma to być stała w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 359/22). W ocenie Sądu zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez Skarżącą był zgodny z wymogami i w rozmiarze określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności. W podsumowaniu należy stwierdzić, że Skarżąca spełniła wszystkie przesłanki pozytywne z art. 17 ust. 1 u.ś.r., albowiem jest osobą, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359) ciążył obowiązek alimentacyjny względem matki i która w okresie od 11 grudnia 2020 r. (data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego) do 25 czerwca 2021 r. (data śmierci R. D.) nie podejmowała zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sprawie nie wystąpiła również żadna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 17 ust. 5 u.ś.r., która pozbawiałaby Skarżącą wnioskowanego świadczenia. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą interpretacji przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Kolegium na rzecz Skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła strona skarżąca w skardze (k. 2v akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.[pic]