VIII SA/Wa 39/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2022 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 17 listopada 2022 r znak: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. (dalej: Wójt, organ I instancji) z 29 lipca 2022 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 31 marca 2021 r. B.T.(dalej: skarżący, strona, wnioskodawca), wniósł o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką A. T., która na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS Oddział w R. z 5 kwietnia 2018 r., została uznana za trwale całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji. Przedmiotowy wniosek była rozpoznawany przez Kolegium, które decyzjami z dnia 10 czerwca 2021 r. znak: [...], 14 lipca .2021r. znak: [...] uchyliło w całości odpowiednio decyzje organu pierwszej instancji z dnia 29 kwietnia 2021 r. nr [...] czerwca 2021 r. nr [...] i sprawy przekazało do ponownego rozpatrzenia, wskazując w jakim zakresie materiał dowodowy wymaga uzupełnienia. Kolejną decyzją z 17 sierpnia 2021 r. Wójt odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji albowiem w ocenie organu nie podejmowanie zatrudnienia przez skarżącego nie jest związane z koniecznością sprawowania opieki nad matką. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z 5 października 2021 r. znak: [..], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek skargi wniesionej przez stronę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 marca 202r r. wydanym w sprawie VIII SA/Wa 1052/21 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że organy nie tylko nie wykazały, aby skarżący był w stanie pogodzić zatrudnienie z koniecznością zapewnienia matce stałej i długotrwałej opieki, ale nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia rzeczywistych potrzeb osoby wymagającej opieki i nakładu pracy oraz czasu wymaganego dla ich zaspokojenia, a tym samym ciężaru oraz zakresu obowiązków, jaki spoczywa na skarżącym. Organ również nie wyjaśnił rzeczywistych warunków bytowo-mieszkalnych, które w dużym stopniu uzasadniają wymiar i zakres opieki, którą skarżący sprawuje nad matką. Sąd wskazał, że organy obowiązane są uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie, a następnie dokonać oceny przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia przez Skarżącego oraz związku przyczynowego tej okoliczności z koniecznością sprawowania opieki nad matką, a następnie wydając rozstrzygnięcie uzasadnić swoje stanowisko stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt decyzją z 29 lipca 2022 r., znak: [...] odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na matkę. Z uzasadnienia decyzji wynika, że odmowa nastąpiła z powodu niespełnienia przesłanki wskazanej w art.17 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej: u.ś.r.). W ocenie Wójta stan zdrowia matki nie przyczynił do rezygnacji/niepodejmowania przez skarżącego zatrudnienia. Tylko bowiem w okresie od 1 lipca 2019 r. do 30 kwietnia 2020 r. pracował on na podstawie umowy o pracę, ponadto wykonywał prace dorywcze. Pozyskane zaś dane z Powiatowego Urzędu Pracy wskazują, że był osobą bezrobotną długotrwale i zatrudnienia nie podejmował nawet wtedy gdy matka nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dlatego niepodejmowanie zatrudnienia nie wskazuje na wystąpienie przesłanki określonej w art.17 ust. 1 u.ś.r.. Ponadto - w ocenie organu I instancji - czynności związane z opieką nad matką skarżący jest w stanie wykonać przed i po pracy. Od powyższej decyzji skarżący w terminie złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na treści niewłaściwie zinterpretowanego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych na wyrok WSA w Gdańsku z 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 359/22 strona stwierdziła, że warunku stałej opieki nie można rozumieć jako wykonywanie opieki nieustannie i przez całą dobę, lecz ma to być stała, w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem z 31 marca 2021 r. Wskazaną na wstępie decyzją z 17 listopada 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wyjaśniło, że przeprowadzonych 22 kwietnia 2021 r., 17 czerwca 2021 r., 25 lipca 2021 r. i 28 lipca 2022 r. wywiadów środowiskowych wynika, iż skarżący jest rozwiedziony, mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Jest jedynakiem, ma dorosłą córkę, która sporadycznie odwiedza jego i babcię. Skarżący legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R., wydanym w dniu 28.06.2022 r. nr [....], zaliczającym go do lekkiego stopnia niepełnosprawności do 30.06.2023 r. Jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w PUP, w okresie od 1.07.2019 r. do 30.04.2020 r. zatrudniony był na umowę o pracę w "[...]" Sp. z o.o. w M. gmina Z., na 1/2 etatu jako magazynier. Matka skarżącego jest po udarze i od lutego 2018 r. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, porusza się przy pomocy dwóch lasek, wymaga pomocy w codziennych czynnościach, jest pod opieką lekarza rodzinnego i ortopedy. Dom, w którym skarżący zamieszkuje wraz z matką jest jej własnością, są w nim 3 pokoje, kuchnia, centralne ogrzewanie z pieca węglowego, zimna woda w mieszkaniu. Matka ma swój czysty, sprzątnięty pokój, w którym znajduje się łóżko i regał. Łazienka jest w trakcie remontu. Ze złożonych przez stronę oświadczeń na okoliczność zakresu sprawowanej opieki nad matką wynika, że skarżący pomaga matce w codziennej egzystencji tj. robi zakupy, sporządza posiłki, podaje posiłki, sprząta, pierze, pomaga w codziennej higienie osobistej, umawia wizyty u lekarza, wykupuje leki i podaje je, załatwia wszystkie sprawy urzędowe. Obecnie na opiekę nad matką poświęca całe dnie i noce, z wyjątkiem czasu kiedy tyle musi wyjechać po zakupy. Skarżący był zatrudniony na pół etatu na rok czasu, co kolidowało z opieką nad matka, przed pracą i po pracy musiał wszystko zrobić w domu, napalić ogień, naszykować i podać posiłek. Z pracy został zwolniony ponieważ stan zdrowia matki po przebytym w 2020 r udarze pogorszył się. W ocenie SKO zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką i jedocześnie niezbędnej dla niej w chwili obecnej, nie wyklucza podjęcia przez niego jakiegokolwiek zatrudnienia. Matka skarżącego, pomimo znacznego stopnia niepełnosprawności, jest w miarę samodzielna, jeśli chodzi o funkcjonowanie w domu. Nie jest bowiem osobą leżącą, w domu porusza się sama, samodzielnie spożywa posiłki. Sprawowanie opieki nad nią wymaga niewątpliwie, w ocenie Kolegium, pomocy ze strony syna, niemniej jednak przy prawidłowej organizacji dnia możliwe jest uzyskanie takiego stanu, który pozwoliłby mu na podjęcie zatrudnienia. Obowiązki związane z wykonywaniem przez Skarżącego opieki nad matką można więc określić jako jego pomoc niepełnosprawnej matce. Nie wyklucza to zaś podjęcia przez samego skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jeżeli zaś chodzi o warunki bytowo – mieszkaniowe, to nie sa one komfortowe, a to z uwagi na brak ciepłej wody, ponadto brak łazienki w tym wc (w trakcie). Końcowo Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie - jak zasadnie ocenił organ I instancji - zakres sprawowanej przez stronę opieki nad matką i jednocześnie zakres opieki jakiej matka wymaga, nie wskazuje na wystąpienie przesłanki określonej w art.17 ust.1 u.ś.r., a mianowicie konieczności rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania tej opieki. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji swoje ustalenia oparły wyłącznie na treści niewłaściwie zinterpretowanego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych i jedynie zdawkowo odniosły się do kwestii dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w szczególności własnych ustaleniach do czego nie był uprawniony. Wprawdzie częściowo decyzja Kolegium ustala dwie z trzech przesłanek pozytywnie, lecz nadał neguje rezygnację z zatrudnienia celem sprawowania opieki, gdyż to orzeczenie o niepełnosprawności decyduje jaka opieka musi być sprawowana nad osobą niepełnosprawną o czym wskazywał sąd administracyjny. W ocenie skarżącego organy nie są uprawnione do kwestionowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jego treść jest dla organów wiążąca, a rolą organów administracyjnych jest zatem ustalenie czy osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego znajduje się w kręgu podmiotów legitymowanych do przyznania świadczenia i czy faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.259 , dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W sprawie bezspornym jest, że skarżący należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do opieki i uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego wskazanych w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest bowiem synem niepełnosprawnej A. T., która jest wdową. Skarżący należy zatem do kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia. A. T. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. z 5 kwietnia 2018 r ustalającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji, w którym wskazano, że data powstania niezdolności jest luty 2018 r. i niezdolność pozostaje w związku ze stanem narządu ruchu. W przedmiotowej sprawie spór prawny na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. sprowadza się do tego, czy występuje związek pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z pracy, a koniecznym zakresem opieki i pomocy świadczonej nad matką, w związku z jej znacznym stopniem niepełnosprawności. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach kryterium kontroli pod względem zgodności z prawem w pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach art. 153 p.p.s.a., z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy winny zatem bezwzględnie zastosować się do wytycznych WSA w Warszawie, zawartych w wyroku z 9 marca 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1052/21. Przypomnieć zatem należy, że Sąd ww. wyroku, uwzględniając skargę, stwierdził, że organy ponownie rozpoznając sprawę obowiązane są uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym przez Sąd zakresie, a następnie dokonać oceny przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia przez Skarżącego oraz związku przyczynowego tej okoliczności z koniecznością sprawowania opieki nad matką, a następnie wydając rozstrzygnięcie uzasadnić swoje stanowisko stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, po raz kolejny rozpatrując wniosek skarżącego, organy administracji uwzględniły wskazania zawarte w przywołanym wyżej wyroku. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku zstępnego (dziecka) względem rodzica, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje między innymi synowi z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oznacza to, że osoby zdolne do pracy z uwagi na konieczność sprawowania osobistej i bezpośredniej opieki zmuszone są zaprzestać swej aktywności zawodowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te, decydując się na sprawowanie opieki pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z aktywnością zawodową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony państwa. Świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom rezygnującym z zatrudnienia z uwagi na konieczność objęcia opieką niepełnosprawnego członka rodziny. Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów. Świadczenie to stanowi zatem ekwiwalent zarobków za pracę. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje opiekunowi, który nie może wykonywać pracy z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i traci możliwość zarobkowania. (wyrok NSA z dnia 4 października 2022 r., I OSK 2337/21, LEX nr 3436684, CBOSA) (. Przy czym opieka ta musi być stała lub długoterminowa, co oznacza że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2020 r., I OSK 1148/20, LEX nr 3088207, CBOSA). Należy podkreślić, że w każdej sprawie, której przedmiotem jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, właściwy organ musi dokonać dogłębnej oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA). Zdaniem Sądu, Kolegium dokonało takiej oceny i ocena ta jest prawidłowa. W realiach rozpoznawanej sprawy, z przeprowadzonego 28 lipca 2022 r. kolejnego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Pomoc skarżącego polega na: przygotowaniu posiłków, wykupieniu i podaniu leków, pomocy przy ubieraniu się i myciu, posprzątaniu zajmowanych pomieszczeń, umawianiu wizyt u lekarza i towarzyszeniu podczas nich. Matka skarżącego w domu porusza się samodzielnie przy pomocy dwóch lasek, samodzielnie też spożywa posiłki, przygotowane przez skarżącego oraz przyjmuje leki, których skarżący nie musi podawać ani dawkować. Z pisma SPZOZ w Z. wynika, że A. T. na przełomie lat 2021 – 2022 miała wizyty lekarskie raz w miesiącu k-49 akt administracyjnych). W zakresie warunków bytowo - mieszkalnych, na co zwrócił uwagę Sąd rozpoznając sprawę o sygn. akt VIII SA/Wa 1052/21 wyjaśnić należy, że nie są one komfortowe chociażby z uwagi na łazienki w tym wc (w trakcie remontu) czy ciepłej wody. Powyższe ustalenia Kolegium, w ocenie Sądu wskazują, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad matką, nie wyklucza podjęcia przez skarżącego zatrudnienia, choćby w niepełnym zakresie. Matka skarżącego nie jest osobą leżącą, a opieka nad nią nie ma charakteru szczególnego, wymagającego znacznego, stałego i niebudzącego wątpliwości zaangażowania, a zatem nie uniemożliwia skarżącemu podjęcia zatrudnienia, choćby w ograniczonym zakresie w czasie, kiedy nie sprawuje on opieki nad matką. Konieczność wykonywania przez skarżącego czynności pielęgnacyjnych w zakresie odpowiadającym jedynie pomocy, doraźnemu wsparciu osoby podopiecznej zamiast wykonywania za osobę niepełnosprawną czynności opiekuńczych, nie wskazuje na konieczność sprawowania opieki stałej, absorbującej na tyle aby można było stwierdzić, że skarżący nie może podjąć z powodu tej opieki jakiegokolwiek zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej. Powyższe potwierdza również fakt, iż skarżący od 30 lipca 2019 r. do 30 kwietnia 2020 r. był zatrudniony na pól etatu w charakterze magazyniera. W okresie tym co przyznał sam skarżący godził pracę z opieką nad matką. (k. 3 wywiadu środowiskowego z 28 lipca 2022 r., akta administracyjne). Podkreślić tu trzeba, że skarżący podjął zatrudnienie po ustaleniu przez Lekarza orzecznika ZUS, iż jego matka jest niezdolna do samodzielnej egzystencji w związku ze staniem narządu ruchu. Skarżący nie wykazał natomiast, aby stan zdrowia jego matki uległ pogorszeniu po zaprzestaniu pracy, ani że przyczynił się do rezygnacji z zatrudnienia. Z ustaleń Kolegium wynika, że A. T. jest po udarze i od lutego 2018 r. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Do zakresu opieki nie można także, zdaniem Sądu, zaliczyć tych czynności, które skarżąca wykonuje w ramach prowadzenia gospodarstwa domowego. Skoro skarżący wraz z matką prowadzi jedno gospodarstwo domowe, to takie czynności jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów skarżący wykonuje także dla siebie. W przypadku osób wnioskujących o świadczenie pielęgnacyjne wliczenie czynności związanych z prowadzeniem domu byłoby zasadne jedynie wówczas, gdyby opiekun osoby niepełnosprawnej, poza prowadzeniem swojego domu, musiał także zajmować się domem osoby niepełnosprawnej. Jeśli natomiast osoba niepełnosprawna i jej opiekun zamieszkują razem, brak jest podstaw do zaliczenia domowych czynności takich jak przygotowywanie posiłków, kupowanie leków, sprzątanie do zakresu opieki nad osobą niepełnosprawną. Natomiast wskazane przez skarżącego czynności, niemieszczące się w kategorii prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego tj. podawanie leków, pomoc przy ubieraniu, zdaniem Sądu nie są tak absorbujące, aby uniemożliwiały podjęcie zatrudnienia. Matka skarżącego nie jest osobą leżącą, porusza się przy pomocy dwóch lasek. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika również konieczność wykonywania stałych czynności, zabiegów przy matce. Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zakres opieki jaką skarżący sprawuje nad matką nie uniemożliwia mu podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Należało zatem uznać (co zasadnie uczyniły organy obu instancji), że nie istnieje zatem związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia (pracy zarobkowej), a sprawowaniem opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W zaistniałym stanie faktycznym zakres rzeczywiście sprawowanej opieki przez skarżącego świadczy o możliwości podjęcia pracy przy jednoczesnym kontynuowaniu opieki nad matką. Sąd nie kwestionuje, że matka skarżącego wymaga pomocy osób trzecich, jednakże wskazany zakres opieki skarżącego nad matką nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia. Odnosząc się do podkreślanej w skardze argumentacji, że organy nie są uprawnione do kwestionowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Odpowiadając na argumenty autora skargi, wyjaśnić wypada,, że treść orzeczenia jest dla organów wiążąca, a rolą organów administracyjnych jest ustalenie czy osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego znajduje się w kręgu podmiotów legitymowanych do przyznania świadczenia i czy faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności, Rolą Sądu zaś jest czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie i czy wykonały wytyczne Sądu wynikające z wyroku VIII SA/Wa 1052/21. Sąd wskazuje, że w przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu, w toku innego postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy w sposób określony w stosownych przepisach. Jednakże ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza zakwestionowania stanu jej zdrowia. Ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności osoby, nad którą jest sprawowana opieka nie prowadzi do automatycznego wniosku, że osoba chora wymaga opieki w takim zakresie, który uniemożliwia opiekunowi podjęcie aktywności zawodowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Należy bowiem zważyć, że są to dwie odrębne przesłanki ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego wyrażone art. 17 ust. 1 u.ś.r. (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 435/21). Sąd uznał, że organy administracyjne należycie dokonały oceny sprawy, w pełni realizując wytyczne Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.