II SA/Gd 956/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz Sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt SKO Gd/3623/25 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Wejherowa z dnia 24 lipca 2025 r., nr FA/178/2025/UM.

Pan B. Z. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO, Kolegium) z 14 października 2025 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 15 grudnia 2023 r. Skarżący zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wejherowie o umorzenie w całości długu alimentacyjnego, wskazując na złą sytuację życiową i zdrowotną. Prezydent Miasta Wejherowa decyzją z 10 stycznia 2024 r. odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. SKO, po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z 15 października 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium uznało, że sytuacja rodzinna, dochodowa i zdrowotna strony została ustalona w sposób prawidłowy w oparciu o dowody przedłożone przez stronę i zebrane przez organ I instancji. Z treści przekazów pocztowych wynika, że strona otrzymała w lutym i marcu 2024 r. emeryturę na kwoty netto odpowiednio: 997,01 zł i 1081,93 zł. Dowodzi to, że komornik rozpoczął skuteczną egzekucję z emerytury strony, co oznacza możliwość zwrotu wypłaconych osobie uprawnionej i wymagalnych od strony świadczeń alimentacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 19 marca 2025 r. II SA/Gd 1219/24 uchylił powyższą decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Wejherowa z 10 stycznia 2024 r. W ocenie Sądu rozstrzygając w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ administracji powinien w osnowie decyzji wyraźnie wskazać wysokość tych należności, ponieważ zarówno organ odwoławczy, jak i sąd administracyjny muszą mieć zapewnioną możliwość kontroli rozstrzygnięcia. Także strona postępowania ma prawo do weryfikacji swojej sytuacji i wiedzy o tym, czy organ administracji orzekł odnośnie pełnej kwoty zaległości, czy jedynie jakiejś części. Sąd zauważył, że organ I instancji odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego bez wskazania ich wysokości, a organ odwoławczy decyzję tę utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zobowiązanie obejmuje kwotę 7241,12 zł plus odsetki ustawowe na dzień wydania decyzji 8563,62 zł. Jednocześnie organ ten wskazał, że Skarżący spłacił swoje zobowiązanie z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 12010,78 zł. Z decyzji nie wynika jednak, jaka jest relacja między wskazanym zobowiązaniem a dokonaną spłatą. Nie wiadomo, czy kwota 12010,78 zł dotyczy tych zaległości, czy może innych, wcześniejszych spłat, które odmową umorzenia nie są objęte. Kolegium również nie odniosło się do wysokości kwoty, o której rozstrzygało, nie dokonało w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, co doprowadziło do tego, że z jego decyzji nie wynika nawet kwota należności wypłaconych z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie ma też mowy o odsetkach. Tym samym, nie wiadomo czego dotyczyło rozstrzygnięcie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organom administracji umknęła w ocenie Sądu także istotna okoliczność zawarta we wniosku skarżącego z 15 grudnia 2023 r. Otóż Skarżący wnioskował o podjęcie postępowania ugodowego dotyczącego umorzenia (odstąpienia od egzekucji) w całości lub częściowo jego długu alimentacyjnego. Przy tak sformułowanym wniosku organ administracji mając na uwadze konstrukcję przepisu prawa materialnego, na podstawie którego rozstrzygał sprawę oraz treść zasad ogólnych postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7 k.p.a. powinien rozważyć także kwestię zastosowania innych ulg, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2008 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Poza umorzeniem należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przepis ten przewiduje także możliwość odroczenia terminu płatności lub rozłożenia tej należności na raty. Skoro zatem Skarżący nie spełniał według organów administracji przesłanek do umorzenia należności, powinny one rozważyć zastosowanie innych ulg, o których mowa w tym przepisie. W tym zakresie należało uwzględnić okoliczność zmiany sytuacji finansowej Skarżącego i to, że aktualnie jest on osobą o ustabilizowanej sytuacji finansowej, co pozwala przyjąć, że byłby w stanie na bieżąco samodzielnie realizować swoje zobowiązania. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji nie ustaliły stanu faktycznego sprawy, w efekcie zamiast uznania administracyjnego - zobowiązującego do załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków - zastosowały niczym nieusprawiedliwioną dowolność. Rozstrzygając sprawę dokonały one także błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej w tym przepisie zawartej, co przełożyło się bezpośrednio na wynik tego postępowania. Na wynik ten wpływ miało także ograniczenie się przez organy administracji wyłącznie do kwestii jednej z ulg wymienionych w art. 30 ust. 2 ustawy z pominięciem oceny możliwości odroczenia terminu płatności bądź rozłożenia należności na raty. Prezydent Miasta Wejherowa ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z 24 lipca 2025 r. umorzył wszczęte z wniosku Skarżącego postępowanie w sprawie umorzenia w całości należności w wysokości 7241,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 8563,62 zł, z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz M.Z. Organ wyjaśnił, że zadłużenie zostało w całości spłacone w wyniku prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gdyni egzekucji z majątku Skarżącego - postępowanie w sprawie umorzenia należności stało się więc bezprzedmiotowe. SKO rozpoznając odwołanie Skarżącego decyzją z 14 października 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 24 lipca 2025 r. Kolegium wyjaśniło, że z dokumentów księgowych zgromadzonych przez Prezydenta Miasta wynika, że dług Skarżącego wobec organu I instancji został w całości spłacony - ostatnia wpłata należności dokonana przez komornika sądowego do organu I instancji miała miejsce 25 września 2024 r. SKO podkreśliło, że w sytuacji, gdy uprzednio istniejąca wierzytelność organu właściwego wierzyciela, w tym przypadku Prezydenta Miasta Wejherowa, wobec Skarżącego została uregulowana w całości, to nie istnieją żadne kwoty należne od Skarżącego organowi. W konsekwencji nie ma przedmiotu postępowania w sprawie, Prezydent zasadnie więc umorzył postępowanie. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję SKO z 14 października 2025 r. wniósł m.in. o jej uchylenie, przeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego, umorzenie długu alimentacyjnego wraz z odsetkami w wysokości z 15 grudnia 2023 r. i zarządzenie zwrotu Skarżącemu kwoty 15804,74 zł, która wynika jego zdaniem z egzekucji komorniczej. Skarżący wniósł także o ustalenie nadpłaty na dzień 10 stycznia 2024 r. w kwocie 7231,78 zł, organ bowiem zaksięgował kwotę 12010,78 zł, podczas gdy potwierdzona przez komornika kwota egzekucji i wpłat własnych wynosiła 19242,56 zł. Skarżący zarzucając organom rażące naruszenie art. 107 k.p.a. wniósł o przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów. W uzasadnieniu skargi podkreślił m.in., że zaskarżona decyzja została wydana bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i odniesienia się do dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Organy umorzyły postępowanie nie rozpoznając de facto sprawy, a opierając się jedynie o fakt spłaty zadłużenia w wyniku egzekucji komorniczej. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z 20 marca 2026 r., podtrzymał w całości skargę oraz wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w piśmie dowodów z dokumentów; skierowanie stron do postępowania mediacyjnego zgodnie z art. 115 § 1 p.p.s.a., ewentualnie o skierowanie do mediacji z urzędu, zgodnie z art. 115 § 2 p.p.s.a., o ile Sąd uzna to za celowe; przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W piśmie zarzucono organom naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego i dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; zasad ogólnych uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 in fine k.p.a.) i informowania stron (art. 9 k.p.a.) poprzez nierozważenie wszystkich opcji przewidzianych w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów; art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaszła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego uzasadniająca jego umorzenie w całości; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji administracyjnych; art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez ograny obu instancji do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 19 marca 2025 r., II SA/Gd 1219/24; art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zw. z art. 2 pkt 3 tej ustawy poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz M.Z. wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczenia terminu ich płatności albo rozłożenia na raty. Pełnomocnik podtrzymał przy tym wszystkie pozostałe zarzuty, wnioski i twierdzenia, które skarżący zawarł w skardze. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do treści art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie i doktrynie uznaje się, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 153 oraz powołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej ponownie sprawie organy obu instancji odstąpiły od zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 marca 2025 r., II SA/Gd 1219/24, powołując się na zmianę okoliczności faktycznych, polegającą na wyegzekwowaniu przez Komornika Sądowego - już po złożeniu wniosku o umorzenie, całości należności Skarżącego wobec funduszu alimentacyjnego, co zdaniem organów spowodowało bezprzedmiotowość postępowania. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy wyegzekwowanie całości należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, dokonane po złożeniu wniosku o udzielenie ulgi z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1993 ze zm.), a przed wydaniem przez organ decyzji administracyjnej – stanowi okoliczność uzasadniającą stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, przyjęte przez organy administracji stanowisko jest błędne. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - zarówno pozytywne, jak i negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Przy czym bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (zob. wyroki NSA: z 28 marca 2023 r., II OSK 825/20, z 20 stycznia 2021 r., III OSK 2936/21, z 15 maja 2019 r., II OSK 2517/17; orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko takie prezentowane jest również w doktrynie (zob. P. Przybysz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 138). Zgodnie z przywołanym wcześniej art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie ulgi złożony został do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wejherowie 15 grudnia 2023 r. (wpływ do organu 18 grudnia 2023 r.), natomiast według ustaleń organów administracji spłata całości zadłużenia nastąpiła w dniu 25 września 2024 r. W ocenie Sądu, ocena bezprzedmiotowości postępowania w sprawie o udzielenie ulgi z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów powinna odnosić się do stanu faktycznego istniejącego dacie wszczęcia postępowania, to jest w dacie doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). W tej sprawie nie budzi wątpliwości, że na dzień złożenia wniosku o udzielenie ulgi należność Skarżącego wobec funduszu alimentacyjnego istniała. W ocenie Sądu, to, że należność z została wyegzekwowana w drodze egzekucji sądowej nie oznacza, że nie istnieje sprawa administracyjna w przedmiocie umorzenia w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami, a organ jest zwolniony z obowiązku ustalenia sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy. Istotne jest bowiem to, że na dzień złożenia wniosku należność ta nie została uregulowana, a Skarżący miał prawo oczekiwać merytorycznego rozstrzygnięcia o przysługujących mu na podstawie przepisu ustawy uprawnieniach. Przyjęcie tożsamego jak organy administracji poglądu powodowałoby w wielu sytuacjach, że przysługujące prawo do ulgi miałoby charakter iluzoryczny, a takiej sytuacji nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawa. Warto zauważyć, że ustawodawca nie uzależnił możliwości udzielenia którejś z ulg od bezskuteczności postepowania egzekucyjnego. To oznacza, że wnioskodawca może wnioskować o ulgę także, gdy postępowanie egzekucyjne jest skutecznie prowadzone. W takich przypadkach nie można akceptować sytuacji, aby przedmiot orzekania (wysokość długu) był zależny od czasu prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej orzekający o przyznaniu ulgi. W takich sytuacjach zadłużenie malałoby w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego, co wpływałoby negatywnie i w sposób niezależny od strony na jej sytuację prawną (zmniejszenie potencjalnej wysokości udzielonej ulgi), organ administracji będący wierzycielem nie byłby zainteresowany bezzwłocznym zakończeniem postępowania, a nadto ostateczny zakres rozstrzygania byłby niezgodny z zakresem określonym we wniosku, którym to zakresem organy administracji w postępowaniach wszczynanych na żądanie są związane. Data wpływu do organu administracji wniosku o udzielenie ulgi z art. 30 ust. 2 ustawy osobom uprawnionym do alimentów jest datą, na którą organ administracji ustala wysokość zadłużenia stanowiącego punkt wyjścia do rozpoznania wniosku i orzekania o udzieleniu określonej ulgi. Zwrócić należy uwagę, że analogiczny problem został jednoznacznie rozstrzygnięty w orzecznictwie, na kanwie zaległości podatkowych i zdaniem Sądu – z uwagi na zbliżony do podatkowych charakter prawny należności będących przedmiotem niniejszej sprawy (przepisy przewidujące zaangażowanie środków publicznych w świadczenia mające na celu zaspokojenie potrzeb uprawnionych, jeżeli ci nie są w stanie wyegzekwować od zobowiązanych świadczeń alimentacyjnych zasądzonych na ich rzecz, nie normują (...) stosunków cywilnoprawnych, w tym w szczególności alimentacyjnych, lecz stosunki z zakresu prawa administracyjnego – publicznego, między państwem a tymi, których obejmuje ono wsparciem socjalnym, zob. uchwała SN z 30 lipca 2025 r., III CZP 16/25, Legalis nr 3251232), sposób ich egzekwowania oraz katalog przysługujących stornie ulg, uznać trzeba, że poglądy wpracowane na podstawie art. 67a o.p. są adekwatne do realiów rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z tymi poglądami, jeśli postępowanie z wniosku strony o udzielenie ulgi w spłacie zostanie zainicjowane przed wykonaniem zobowiązania, to nie można w przypadku późniejszego jej wyegzekwowania mówić o bezprzedmiotowości postępowania. W takich bowiem okolicznościach występują wszystkie elementy materialnego stosunku administracyjno-prawnego. Mianowicie występuje podmiot stosunku administracyjno-prawnego, którym jest strona (zobowiązany) oraz przedmiot, za który należy uznać uprawnienie do umorzenia należności i odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek zbadania przesłanek umorzenia należności (por. wyrok WSA w Gliwicach z 16 lipca 2025 r., I SA/Gl 1420/24 oraz przywołane tam orzecznictwo). Warto przy tym zwrócić uwagę na słuszne stwierdzenie - adekwatne także do okoliczności niniejszej sprawy, że wprawdzie uiszczenie zaległości podatkowej sprawia, że przedmiot postępowania "ulgowego" z faktycznego punktu widzenia przestaje istnieć, niemniej jednak z punktu widzenia interesów ekonomicznych podatnika istnieje on w dalszym ciągu (zob. wyrok NSA z 12 grudnia 2022 r., I GSK 3334/18). W tej sprawie to właśnie ten interes ekonomiczny jest akcentowany przez Skarżącego w pierwszej kolejności. Ponadto do interesu ekonomiczno-bytowego odnoszą się także ustawowe przesłanki udzielenia ulgi, tj. sytuacja dochodowa i rodzinna. Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja Prezydenta Miasta Wejherowa wydane zostały z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i podlegają eliminacji z obrotu prawnego. Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Umorzenie postępowania administracyjnego jest przykładem tej ostatniej sytuacji. A contrario, decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Umorzenie postępowania jest więc orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyr. WSA w Warszawie z 2 lipca 2007 r., IV SA/Wa 833/07; wyr. WSA w Gliwicach z 27 stycznia 2011 r., IV SA/Gl 476/10; wyr. NSA z 10 września 2019 r., I GSK 1266/19 oraz z 21 kwietnia 2022 r., I OSK 772/19, a także R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, 2023). Ponieważ zaskarżona decyzja nie jest decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę wnioskowanej przez Skarżącego ulgi, dokonywana przez Sąd jej kontrola zgodności z prawem nie obejmuje oceny podnoszonych przez Skarżącego i jego pełnomocnika merytorycznych zarzutów wobec podstaw zastosowania ulgi. W tej mierze bowiem w pierwszej kolejności merytorycznego rozstrzygnięcia dokonać musi Prezydent Miasta Wejherowa stosując się do oceny prawnej i wytycznych tut. Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z 19 marca 2025 r., II SA/Gd 1219/24. Zauważyć także trzeba, że Prezydent Miasta Wejherowa jako organ administracji prowadzący postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.), po wpłynięciu wniosku Skarżącego o udzielenie ulgi mógł skorzystać z prawa do zawieszenia prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego (art. 820 § 1 k.p.c.) do czasu rozstrzygnięcia tego wniosku. W sytuacji zaś gdy z tej możliwości nie skorzystał, organ musiał uwzględnić hipotetyczną możliwość zwrotu całości lub części kwoty wyegzekwowanej przez komornika już po złożeniu wniosku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wyrażona powyżej ocena prawna jest wiążąca dla organów administracji rozpoznających sprawę ponownie, co w istocie sprowadza się do obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku Skarżącego z 15 grudnia 2023 r. z uwzględnieniem istniejącego zadłużenia na 18 grudnia 2023 r. oraz oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 marca 2025 r., II SA/Gd 1219/24.