II SA/Gd 909/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. w Gdańsku w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr SKO Gd/4015/23 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Morzeszczyn z 30 maja 2023 r., nr IN.6730.5.P.2023, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego W Gdańsku na rzecz S. Spółki z o.o. z siedzibą w S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka lub skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 18 kwietnia 2023r. Spółka wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy 450 MW w rejonie miejscowości B. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Zawiadomieniem z 21 kwietnia 2023r. strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w sprawie na wniosek inwestora oraz o możliwości zapoznano się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń. Postanowieniem z 30 maja 2023 r. Wójt Gminy Morzeszczyn zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...]-[...], położonych w obrębie O. oraz działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie R. gmina M., dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 450 MW w rejonie miejscowości B. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że objęte złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości dotyczą obszaru, który jest obecnie przedmiotem zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego fragment gminy w rejonie miejscowości B. realizowanej na podstawie uchwały nr XL/254/2022 Rady Gminy w Morzeszczynie. Wójt podkreślił, że opracowania zmiany Studium są już na zaawansowanym etapie, natomiast na początku lipca planowane jest przystąpienie do sporządzenia planu miejscowego, obejmującego obszar planowanej farmy fotowoltaicznej w rejonie miejscowości B. Przesłanką do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest fakt, że tak duża powierzchnia przestrzeni gminy zmieni całkowicie swoją dotychczasową funkcję, co znacząco wpłynie na krajobraz otoczenia miejscowości B. Mając na względzie możliwość wystąpienia sprzeczności wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu z założeniami planu miejscowego Wójt uznał za zasadne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wójt poinformował, że postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu , lecz na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Kolegium postanowieniem z 28 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy skarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na prace związane ze zmianą Studium oraz, że 26 lipca 2023 r. podjęta została uchwała Nr XLVI/292/2023 Rady Gminy Morzeszczyn w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie miejscowości B. Gmina Morzeszczyn. Nie można zatem pominąć uprawnień gminy w ramach władztwa planistycznego do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej wynikającej z przepisów art. 1 ust. 1, art. 3, art. 9-13 (sporządzenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy), art. 14-37 (sporządzanie planów miejscowych) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Kolegium wskazało, że zakres uregulowania zabudowy i zagospodarowania objęty projektem planu oraz zakres wniosku o zabudowę i zagospodarowanie działek objętych nim, nie są bezkolizyjne. Gmina ma jednak prawo do planowania zabudowy i zagospodarowania nie tylko w obszarze fotowoltaicznym czy szeroko pojętego OZE ale także innego zagospodarowania wynikającego z potrzeb i zadań własnych (społecznych). Kolegium wskazało przy tym, że skarżone postanowienie Wójta nie określa żadnego terminu (okresu) zawieszenia postępowania. Wójt nie określił terminu zawieszenia postępowania uznając, że ten termin wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem gdy termin zawieszenia nie został określony w osnowie postanowienia, to zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia tego terminu, nie jest zasadny. Podanie terminu zawieszenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie stanowiące jego rozstrzygnięcia (osnowy), bez odniesienia do jego istoty, nie będzie stanowić podstawy do jego uchylenia. W takiej sytuacji, po upływie terminu zawieszenia wskazanego w zażaleniu przez stronę, będzie ona mogła złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania Zdaniem Kolegium nie można także założyć, jak to czyni skarżąca, że gmina nie jest w stanie opracować i przyjąć planu miejscowego miejscowości B. w terminie wskazanym w zażaleniu. Nadto Kolegium wskazało, że inwestor określając swoje przedsięwzięcie we wniosku na 2.750.000 m2 (275 ha), w istocie zmierza zmienić całkowicie funkcję i zagospodarowanie terenu w rejonie miejscowości B., bez żadnego udziału kontroli społecznej. Zatem uwzględnienie w procedurze uchwalania planu udziału społeczności gminnej, powinny mieć na uwadze władze Gminy Morzeszczyn. W skardze na tak wydane postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 391 pkt 2 k.p.a., polegające na doręczeniu zaskarżonego postanowienia z 28 sierpnia 2023 r. tradycyjną przesyłką poleconą, podczas gdy zażalenie zostało złożone w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, co obligowało do uruchomienia doręczenia elektronicznego, a zaniechanie tej formy prowadzi do skutku w postaci nieskuteczności wprowadzenia do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i utrwala stan przewlekłości prowadzonego postępowania; 2. art. 9 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 oraz art. 140 i 144 k.p.a. polegające na niezgodnym ze stanem faktycznym wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "organ pierwszej instancji w tymże postanowieniu orzekającym o zawieszeniu postanowienia nie określił terminu jego zawieszenia uznając, iż ten termin wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", podczas gdy z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji wytłuszczonym drukiem wskazano, że "postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu, lecz na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy", co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 13 ustawy z dnia 19 marca 2023 roku o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, a okoliczność błędu w zastosowaniu prawa nie została wytknięta Wójtowi, czym Kolegium naruszyło obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na pominięciu przez Kolegium obowiązku zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, a następnie dowolnej ocenie wskazanej w zażaleniu okoliczności, iż znikoma aktywność organów gminy w zakresie posiadanego władztwa planistycznego polegająca na uchwalaniu jednego planu rocznie, fakt, iż obszar działek położonych w obrębie O. i R. nie jest objęty jakimkolwiek planem miejscowym, a czas trwania procedury uchwalania planu w gminie wynosi ponad 28 miesięcy (20-21 miesięcy dla procedury zmiany planu), poparta czterema przykładami uzasadnionymi danymi z Dziennika Urzędowego Województwa Pomorskiego nie stanowi "podjęcia przez stronę Skarżącą próby uzasadnienia założenia", że gmina nie jest w stanie opracować i przyjąć miejscowy plan miejscowości B. do 21 stycznia 2024 r., co w konsekwencji spowodowało uchylenie się organu odwoławczego od zajęcia stanowiska w przedmiocie oceny stanu zaawansowania prac planistycznych mających miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i konsekwencji prawnych z tego wynikających. W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Wójta. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na stanowisko sądów administracyjnych, że złożenie podania do elektronicznej skrzynki podawczej automatycznie powoduje, że wszelkie doręczenia będą dokonywane w formie elektronicznej. Ustawodawca nie wymaga w tym zakresie żadnych dodatkowych oświadczeń strony, w szczególności jej wyraźnej zgody. Jest ona objęta domniemaniem wynikającym z samego faktu złożenia podania w ten sposób. Stronie takiej będzie można doręczać pismo w formie "tradycyjnej" dopiero wtedy, gdy zrezygnuje ona z doręczania jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Dopiero gdyby organ podjął nieskuteczną próbę doręczenia stronie postanowienia drogą elektroniczną, bądź napotkał na trudne do usunięcia problemy, które uniemożliwiły mu dostarczenie korespondencji ten sposób, upoważniałoby to do doręczenia postanowienia drogą pocztową. W rezultacie, zdaniem skarżącej niezastosowanie się organu odwoławczego do wniosku strony o doręczanie pism za środków komunikacji elektronicznej prowadzi do nieskuteczności doręczenia pisma w formie tradycyjnej. Zatem zaskarżone postanowienie nie zostało wprowadzone skutecznie do obrotu prawnego. Pogłębia ono również stan przewlekłości postępowania, na które zwracała uwagę skarżąca w ponagleniu z 18 lipca 2023 r. i który nie spotkał się reakcją Kolegium przewidzianą w art. 37 § 8 k.p.a., gdyż sprawę załatwiono po upływie 40 dni od daty ponaglenia, a doręczenie odpisu postanowienia dokonano po upływie kolejnych dwóch tygodni. Nadto w ocenie skarżącej, Kolegium nie dokonało analizy zastosowania przez Wójta przepisów u.p.z.p. i przepisów intertemporalnych. Ograniczyło się do nieprawdziwego stwierdzenia, że Wójt w postanowieniu o zawieszeniu postępowania nie określił terminu jego zawieszenia uznając, iż ten termin wyznaczają przepisy u.p.z.p. Tymczasem w treści uzasadnienia postanowienia Wójta wskazano, że postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu, lecz na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, co jest sprzeczne z art. 13 ustawy z dnia 19 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw. Istotny błąd nie został wytknięty Wójtowi, czym Kolegium naruszyło obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżąca wyraziła także obawę, że po dziewięciu miesiącach zawieszenia postępowania Wójt odmówi podjęcia zawieszonego postępowania a kolejne zażalenie będzie rozpatrywane przez Kolegium, nieterminowo załatwiające sprawy. Skarżąca nie podzieliła także stanowiska Kolegium odnośnie do braku możliwości założenia, że gmina nie jest w stanie opracować i przyjąć planu miejscowego miejscowości B. w terminie wskazanym w zażaleniu. Na potwierdzenie stanowiska skarżącej, przytoczyła treść rozważań przedstawionych w zażaleniu. Zdaniem strony skarżącej Kolegium uchyliło się od oceny zarzutu, że Wójt mógłby zawiesić z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdyby potrafił wykazać, że mając na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku możliwe będzie uchwalenie planu do dnia 18 stycznia 2024 r., a ponadto, że przedsięwzięcie zamierzone przez wnioskodawcę, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Skarżąca wskazała także na intensywność prac w przedmiocie uchwalenia spornego planu miejscowego. Podkreśliła, że uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia planu została podjęta 26 lipca 2023 r. za zatem ponad 3 miesiące od złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (18 kwietnia 2023 r.). W dniu 28 sierpnia 2023 r. Wójt ogłosił przystąpienie do sporządzania planu, zakreślając termin na złożenie wniosków do planu do 22 września 2023 r. (ponad pięć miesięcy po złożeniu wniosku). W ocenie skarżącej nie jest możliwe dokonanie wszystkich pozostałych wymaganych czynności do 18 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 28 sierpnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy Morzeszyn z 30 maja 2023 r., którym zawieszono postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 450 MW na nieruchomościach gruntowych wymienionych we wniosku, w rejonie miejscowości B., obrębie O. i R., gmina M. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Wniosek wpłynął do organu 20 kwietnia 2023 r. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej w dalszym ciągu u.p.z.p.), który w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji stanowił, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Rację ma jednocześnie strona skarżąca argumentując, że z mocy art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 553), zmieniającej art. 62 u.p.z.p. z dniem 23 kwietnia 2023 r., w niniejszym postępowaniu organ winien był zastosować przepis art. 62 w wyżej zacytowanym brzmieniu. Art. 13 bowiem stanowi, że do postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 4 (u.p.z.p.) w brzmieniu dotychczasowym. Wniosek o wydanie decyzji wpłynął do organu 20 kwietnia 2023 r., co uzasadnia zastosowanie dotychczasowej regulacji w zakresie zawieszenia postępowania. Ma to tymczasem bardzo istotne znaczenie w sprawie, gdyż w oparciu o nowe brzmienie ww. art. 62 u.p.z.p. organy zawiesiły postępowanie na 18 miesięcy, podczas gdy mogły to uczynić maksymalnie na 9 miesięcy. Z uzasadnień postanowień organu obu instancji wynika zatem, że zastosowały one w sposób niewłaściwy przepis art. 62, naruszając art. 13 ww. ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, przy czym organ odwoławczy – w sposób pośredni, gdyż w uzasadnieniu decyzji w zakresie swoich rozważań w istocie nie przytacza brzmienia przepisu, który stanowi podstawę prawną utrzymania rozstrzygnięcia w mocy, akceptując zarazem stanowisko organu I instancji. W tym też kontekście zasadny jest pogląd wyrażony w skardze, że skoro organy nie wskazały w osnowie decyzji okresu, na jaki postępowanie ulega zawieszeniu, to stanowi to również o naruszeniu przepisów prawa. Przepis art. 62 u.p.z.p. (niezależnie od zmienionego brzmienia) wskazuje w tym zakresie termin maksymalny, na jaki można zawiesić postępowanie. To oznacza, że zasadniczo jego precyzyjne wskazanie powinno być przedmiotem rozstrzygnięcia organu. Można wprawdzie, jak też to wskazało Kolegium, w braku takiego określenia okresu zawieszenia wysnuć wniosek, że następuje ono na czas maksymalny wskazany w przepisie. Jednak nie dotyczy to okoliczności niniejszej sprawy, gdzie okres zawieszenia jest przedmiotem sporu w związku ze zmianą stanu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy zatem brak określenia okresu zawieszenia w osnowie decyzji w powiązaniu z wyjaśnieniem tej kwestii w uzasadnieniu postanowień, wskazuje na wadliwość wydanych aktów w obu instancjach. Jak wskazano powyżej, organy zastosowały art. 62 w brzmieniu obowiązującym po 23 kwietnia 2023 r., a więc de facto przesądziły o zawieszeniu postępowania na okres do 18 miesięcy, co stanowi o istotnym naruszeniu przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, przesądza to o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Organy rozważając możliwość zawieszenia postepowania będą musiały ocenić ją na podstawie przepisów obowiązujących do 23 kwietnia 2023 r. Natomiast, niezależnie od tego brzmienie przytoczonej regulacji, możliwość jej zastosowania ma charakter fakultatywny, a postanowienia o zawieszeniu postępowania ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie w tym przepisie określenia "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, ale nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Stąd też przy kontroli tego typu rozstrzygnięć istotne jest to, czy organ nie przekroczył granic tego uznania i czy przyjęte przez niego kryteria ocenne są adekwatne do okoliczności sprawy. Wskazaną kompetencję organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do zawieszenia prowadzonego postępowania należy łączyć z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia m.p.z.p. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia nad rozpoznawaniem wniosków o ustalenie warunków zabudowy i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia powinno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie m.p.z.p., jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Orzekając o zawieszeniu postępowania zatem organy muszą mieć na uwadze stan zaawansowania prac planistycznych. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwentnie, rozważenie przez organ wstrzymania toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Nie jest zatem dopuszczalne zawieszanie postępowania w sytuacji, w której z góry wiadomo, że 9-miesięczny okres nie jest wystarczający do uchwalenia planu lub gdy nie występują sprzeczności pomiędzy planowaną inwestycją a przepisami projektu planu, gdyż celem tego rozwiązania nie jest wstrzymywanie toczącego się postępowania w dowolnym czasie na okres do 9 miesięcy, a zatem blokowanie wydania decyzji zastępującej plan, lecz umożliwienie realizacji zasady pierwszeństwa zagospodarowania wynikającego z planu, który co prawda nie powstał, ale co do którego istnieje realna szansa wejścia w życie w okresie 9 miesięcy od daty złożenia wniosku od wydanie decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 181/20). Granice tego uznania wyznacza z jednej strony dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego z jednej strony oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym, a przed każdorazowym zastosowaniem przez organ art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z powołaniem się na toczące się prace planistyczne konieczne jest poczynienie ustaleń co do stopnia zaawansowania tych prac, w tym przede wszystkim stopnia prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia podania o ustalenie warunków zabudowy. Te ostatnie kwestie organ obowiązany będzie uwzględnić rozważając zasadność zawieszenia postępowania, przy uwzględnieniu właściwej podstawy prawnej. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako P.p.s.a.), uchylił zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z 30 maja 2023 r. Sąd orzekł w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być tak rozpoznana, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (...). Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a., zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).