II OSK 1059/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 909/23 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr SKO Gd/4015/23 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 909/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi S. spółki z o.o. z siedzibą w S. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr SKO Gd/4015/23 oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z 30 maja 2023 r., nr IN.6730.5.P.2023 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 18 kwietnia 2023 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w S. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy 450 MW w rejonie miejscowości [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Zawiadomieniem z 21 kwietnia 2023 r. strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w sprawie na wniosek inwestora oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń. Postanowieniem z 30 maja 2023 r. Wójt Gminy [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] ... [...], położonych w obrębie [...] oraz działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie [...] gmina [...], dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 450 MW w rejonie miejscowości [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu postanowienia Wójt wskazał, że objęte złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości dotyczą obszaru, który jest obecnie przedmiotem zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego fragment gminy w rejonie miejscowości [...] realizowanej na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy w [...]. Wójt podkreślił, że opracowania zmiany Studium są już na zaawansowanym etapie, natomiast na początku lipca planowane jest przystąpienie do sporządzenia planu miejscowego, obejmującego obszar planowanej farmy fotowoltaicznej w rejonie miejscowości [...]. Przesłanką do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest fakt, że tak duża powierzchnia przestrzeni gminy zmieni całkowicie swoją dotychczasową funkcję, co znacząco wpłynie na krajobraz otoczenia miejscowości [...]. Mając na względzie możliwość wystąpienia sprzeczności wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu z założeniami planu miejscowego Wójt uznał za zasadne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wójt poinformował, że postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu, lecz na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z 28 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na prace związane ze zmianą Studium oraz, że [...] 2023 r. podjęta została uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie miejscowości [...] Gmina [...]. Nie można zatem pominąć uprawnień gminy w ramach władztwa planistycznego do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej wynikającej z przepisów art. 1 ust. 1, art. 3, art. 9-13 (sporządzenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy), art. 14-37 (sporządzanie planów miejscowych) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Kolegium wskazało, że zakres uregulowania zabudowy i zagospodarowania objęty projektem planu oraz zakres wniosku o zabudowę i zagospodarowanie działek objętych nim, nie są bezkolizyjne. Gmina ma jednak prawo do planowania zabudowy i zagospodarowania nie tylko w obszarze fotowoltaicznym czy szeroko pojętego OZE ale także innego zagospodarowania wynikającego z potrzeb i zadań własnych (społecznych). Kolegium wskazało przy tym, że skarżone postanowienie Wójta nie określa żadnego terminu (okresu) zawieszenia postępowania. Wójt nie określił terminu zawieszenia postępowania uznając, że ten termin wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem gdy termin zawieszenia nie został określony w osnowie postanowienia, to zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia tego terminu, nie jest zasadny. Podanie terminu zawieszenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie stanowiące jego rozstrzygnięcia (osnowy), bez odniesienia do jego istoty, nie będzie stanowić podstawy do jego uchylenia. W takiej sytuacji, po upływie terminu zawieszenia wskazanego w zażaleniu przez stronę, będzie ona mogła złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Zdaniem Kolegium, nie można także założyć, jak to czyni skarżąca, że gmina nie jest w stanie opracować i przyjąć planu miejscowego miejscowości [...] w terminie wskazanym w zażaleniu. Nadto Kolegium wskazało, że inwestor określając swoje przedsięwzięcie we wniosku na 2.750.000 m2 (275 ha), w istocie zmierza zmienić całkowicie funkcję i zagospodarowanie terenu w rejonie miejscowości [...], bez żadnego udziału kontroli społecznej. Zatem uwzględnienie w procedurze uchwalania planu udziału społeczności gminnej, powinny mieć na uwadze władze Gminy [...]. W skardze na ww. postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 391 pkt 2 K.p.a., polegające na doręczeniu zaskarżonego postanowienia z 28 sierpnia 2023 r. tradycyjną przesyłką poleconą, podczas gdy zażalenie zostało złożone w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, co obligowało do uruchomienia doręczenia elektronicznego, a zaniechanie tej formy prowadzi do skutku w postaci nieskuteczności wprowadzenia do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i utrwala stan przewlekłości prowadzonego postępowania; 2. art. 9 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 140 i 144 K.p.a. polegające na niezgodnym ze stanem faktycznym wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "organ pierwszej instancji w tymże postanowieniu orzekającym o zawieszeniu postanowienia nie określił terminu jego zawieszenia uznając, iż ten termin wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", podczas gdy z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji wytłuszczonym drukiem wskazano, że "postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu, lecz na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy", co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 13 ustawy z dnia 19 marca 2023 roku o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, a okoliczność błędu w zastosowaniu prawa nie została wytknięta Wójtowi, czym Kolegium naruszyło obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na pominięciu przez Kolegium obowiązku zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, a następnie dowolnej ocenie wskazanej w zażaleniu okoliczności, iż znikoma aktywność organów gminy w zakresie posiadanego władztwa planistycznego polegająca na uchwalaniu jednego planu rocznie, fakt, iż obszar działek położonych w obrębie [...] i [...] nie jest objęty jakimkolwiek planem miejscowym, a czas trwania procedury uchwalania planu w gminie wynosi ponad 28 miesięcy (20-21 miesięcy dla procedury zmiany planu), poparta czterema przykładami uzasadnionymi danymi z Dziennika Urzędowego Województwa Pomorskiego nie stanowi "podjęcia przez stronę skarżącą próby uzasadnienia założenia", że gmina nie jest w stanie opracować i przyjąć miejscowy plan miejscowości [...] do 21 stycznia 2024 r., co w konsekwencji spowodowało uchylenie się organu odwoławczego od zajęcia stanowiska w przedmiocie oceny stanu zaawansowania prac planistycznych mających miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i konsekwencji prawnych z tego wynikających. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 909/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z 30 maja 2023 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej w dalszym ciągu u.p.z.p.), który w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji stanowił, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1. w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2. w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zdaniem Sądu, rację ma strona skarżąca argumentując, że z mocy art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 553), zmieniającej art. 62 u.p.z.p. z dniem 23 kwietnia 2023 r., w niniejszym postępowaniu organ winien był zastosować przepis art. 62 w wyżej zacytowanym brzmieniu. Art. 13 bowiem stanowi, że do postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 4 (u.p.z.p.) w brzmieniu dotychczasowym. Wniosek o wydanie decyzji wpłynął do organu 20 kwietnia 2023 r., co uzasadnia zastosowanie dotychczasowej regulacji w zakresie zawieszenia postępowania. Ma to bardzo istotne znaczenie w sprawie, gdyż w oparciu o nowe brzmienie ww. art. 62 u.p.z.p. organy zawiesiły postępowanie na 18 miesięcy, podczas gdy mogły to uczynić maksymalnie na 9 miesięcy. Z uzasadnień postanowień organu obu instancji wynika, że zastosowały one w sposób niewłaściwy art. 62, naruszając art. 13 ww. ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw, przy czym organ odwoławczy – w sposób pośredni, gdyż w uzasadnieniu decyzji w zakresie swoich rozważań w istocie nie przytacza brzmienia przepisu, który stanowi podstawę prawną utrzymania rozstrzygnięcia w mocy, akceptując zarazem stanowisko organu I instancji. W tym też kontekście zasadny jest pogląd wyrażony w skardze, że skoro organy nie wskazały w osnowie decyzji okresu, na jaki postępowanie ulega zawieszeniu, to stanowi to również o naruszeniu przepisów prawa. Art. 62 u.p.z.p. (niezależnie od zmienionego brzmienia) wskazuje w tym zakresie termin maksymalny, na jaki można zawiesić postępowanie. To oznacza, że zasadniczo jego precyzyjne wskazanie powinno być przedmiotem rozstrzygnięcia organu. Można wprawdzie, jak też to wskazało Kolegium, w braku takiego określenia okresu zawieszenia wysnuć wniosek, że następuje ono na czas maksymalny wskazany w przepisie. Nie dotyczy to jednak okoliczności niniejszej sprawy, gdzie okres zawieszenia jest przedmiotem sporu w związku ze zmianą stanu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy zatem brak określenia okresu zawieszenia w osnowie decyzji w powiązaniu z wyjaśnieniem tej kwestii w uzasadnieniu postanowień, wskazuje na wadliwość wydanych aktów w obu instancjach. Jak wskazano powyżej, organy zastosowały art. 62 w brzmieniu obowiązującym po 23 kwietnia 2023 r., a więc de facto przesądziły o zawieszeniu postępowania na okres do 18 miesięcy, co stanowi o istotnym naruszeniu przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, przesądza to o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Organy rozważając możliwość zawieszenia postepowania będą musiały ocenić ją na podstawie przepisów obowiązujących do 23 kwietnia 2023 r. Brzmienie przytoczonej regulacji wskazuje na to, że jej zastosowanie ma charakter fakultatywny, a postanowienie o zawieszeniu postępowania ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie w tym przepisie określenia "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, ale nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Stąd też przy kontroli tego typu rozstrzygnięć istotne jest to, czy organ nie przekroczył granic tego uznania i czy przyjęte przez niego kryteria ocenne są adekwatne do okoliczności sprawy. Wskazaną kompetencję organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do zawieszenia prowadzonego postępowania należy łączyć z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia m.p.z.p. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia nad rozpoznawaniem wniosków o ustalenie warunków zabudowy i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia powinno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie m.p.z.p., jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Orzekając o zawieszeniu postępowania organy muszą zatem mieć na uwadze stan zaawansowania prac planistycznych. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwentnie, rozważenie przez organ wstrzymania toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Nie jest zatem dopuszczalne zawieszanie postępowania w sytuacji, w której z góry wiadomo, że dziewięciomiesięczny okres nie jest wystarczający do uchwalenia planu lub gdy nie występują sprzeczności pomiędzy planowaną inwestycją a przepisami projektu planu, gdyż celem tego rozwiązania nie jest wstrzymywanie toczącego się postępowania w dowolnym czasie na okres do 9 miesięcy, a zatem blokowanie wydania decyzji zastępującej plan, lecz umożliwienie realizacji zasady pierwszeństwa zagospodarowania wynikającego z planu, który co prawda nie powstał, ale co do którego istnieje realna szansa wejścia w życie w okresie 9 miesięcy od daty złożenia wniosku od wydanie decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 181/20). Granice tego uznania wyznacza z jednej strony dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego z jednej strony oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym, a przed każdorazowym zastosowaniem przez organ art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z powołaniem się na toczące się prace planistyczne konieczne jest poczynienie ustaleń co do stopnia zaawansowania tych prac, w tym przede wszystkim stopnia prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia podania o ustalenie warunków zabudowy. Te ostatnie kwestie organ obowiązany będzie uwzględnić rozważając zasadność zawieszenia postępowania, przy uwzględnieniu właściwej podstawy prawnej. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) w zw. z art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz 553), polegające na przyjęciu i przedstawieniu w uzasadnieniu wydanego orzeczenia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy w sposób sprzeczny z treścią zaskarżonego orzeczenia, to jest poprzez przyjęcie, że organy zastosowały art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym po 23 kwietnia 2023 roku oraz "de facto przesądziły o zawieszeniu postępowania na okres 18 miesięcy", podczas gdy z zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji wprost wynika, iż organy nie określiły terminu zawieszenia postępowania, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnych ocen w zakresie naruszania art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 553), poprzez błędną wykładnię przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p., polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zawieszenie postępowania na tej podstawie może nastąpić jedynie wówczas, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z projektowanymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. prowadzić winna do wniosku, iż przepis ten daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, które to naruszenie doprowadziło do błędnej oceny co do wymaganego zakresu postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy, a w konsekwencji do błędnej oceny odnośnie do legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, które to naruszenie doprowadziło Sąd pierwszej instancji do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do naruszenia przez orzekający organ norm prawa materialnego i procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do uwzględnienia w miejsce oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie Kolegium, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut, że Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostało zawieszone na czas 18 miesięcy. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania nie wskazano na jaki czas postępowanie to ma być zawieszone, co daje podstawę do uprawnionego wniosku, że zawieszenie może trwać przez maksymalny przewidziany prawem czas. W podstawie prawnej postanowień organu I i II instancji wskazana jest wersja ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarta w Dz. U. z 2023 r., poz. 775 t.j. W tej wersji ww. ustawy art. 62 ust. 1 przewiduje maksymalny termin zawieszenia 18 miesięcy. O tym, że postępowanie w istocie zawieszone zostało na czas do 18 miesięcy świadczy też treść uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Uzasadnienie postanowienia nie może zastępować rozstrzygnięcia jednakże może służyć jego wyjaśnieniu. W niniejszej sprawie w oparciu o treść uzasadnienia postanowienia organu I instancji można wyprowadzić uprawniony wniosek, że organ ten zastosował art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 553). Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, na mocy art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 553), zmieniającej art. 62 u.p.z.p. z dniem 23 kwietnia 2023 r., organ winien był zastosować przepis art. 62 ust. 1 w jego dotychczasowym brzmieniu. To z kolei oznacza, że postępowanie mogło zostać zawieszone maksymalnie na czas 9 miesięcy. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić jedynie wówczas, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z projektowanymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawieszenie postępowania na ww. postawie nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Jeśli w projektowanym planie nie przewidziano odmiennego sposobu zagospodarowania terenu, od tego sposobu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, to nie ma racjonalnych podstaw do zawieszenia postępowania. Odnośnie do wyrażonego przez Sąd I instancji poglądu, że zawieszenie postępowania jest możliwe, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie stwierdzić należy, że pogląd ten jest niezasadny. WSA nie wskazał obiektywnych kryteriów, na podstawie których organ administracji miałby dokonywać oceny ile czasu zajmie uchwalenie miejscowego planu. Jeśli miejscowy plan nie zostanie uchwalony w czasie zawieszenia postępowania administracyjnego, to postępowanie to zostanie podjęte i kontynuowane. Nie ma zaś podstaw do dokonywania wstępnej oceny ile czasu zajmie uchwalenie miejscowego planu i uzależnianie od tego możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.