II SA/Gd 76/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Referent Dagmara Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Sz., M. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie uwag i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu oddala skargę.

A. S. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 września 2021 r. w przedmiocie uwag i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W siedzibie Urzędu Miejskiego oraz w formie pliku elektronicznego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego, udostępniony został projekt Planu Urządzania Lasu - lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, położonych na terenie Gminy. W dniu 3 lipca 2021 r. A. S. w imieniu własnym oraz M. S. złożyła pismo zawierające uwagi i zastrzeżenia do wyłożonego projektu uproszczonego planu urządzania lasu dla obrębu S., dotyczącego działki oznaczonej nr ewidencyjnym 1, położonej w obrębie ewidencyjnym S., gm. K. Powyższe uzupełniono informacją, że ww. występuje zarówno w imieniu własnym, jak i małżonka, od którego przesyła w załączeniu pełnomocnictwo. Starosta decyzją z 2 grudnia 2020 r. nie uznał uwag i zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wyjaśniając, że w projekcie Uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu S. pododdziały obejmujące grunty rolne opisano w następujący sposób: 13-g sukcesja, 13-a drzewostan brzozowy w wieku 20 lat, 13-i drzewostan brzozowy w wieku 18 lat, 13-j sukcesja, 13-b drzewostan brzozowy w wieku 20 lat, 13-f drzewostan brzozowy w wieku 70 lat, 13-i drzewostan brzozowy w wieku 18 lat, 13-k drzewostan sosnowy w wieku 18 lat, 13-1 sukcesja, 13-m drzewostan brzozowy w wieku 35 lat, 13-n drzewostan bukowy w wieku 80 lat, 13-o drzewostan sosnowy w wieku 46 lat. W obrębie ewidencyjnym gruntów leśnych ujęto następujący pododdziały: 13-b drzewostan brzozowy w wieku 20 lat, 13-c drzewostan sosnowy w wieku 65 lat, 13-d sukcesja, 13-f drzewostan brzozowy w wieku 70 lat, 13-g sukcesja, 13-o drzewostan sosnowy w wieku 55 lat, 13-p drzewostan sosnowy w wieku 46 lat. Starosta wskazał też, że 16 września 2020 r. podczas oględzin ustalono, że na działce skarżących występuje drzewostan, którego opis jest zgodny z zapisami projektu Uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu S. Ponadto do organu wpłynęła opinia Nadleśniczego Nadleśnictwa, w której potwierdzono, że działka porośnięta jest roślinnością leśną - drzewostanem, którego opis ujęto w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu. W opinii nadmieniono ponadto, że grunt ten przylega do gruntów leśnych na innych działkach, przez co tworzy z sąsiadującymi terenami zwarty kompleks leśny. Starosta uznał w konsekwencji, że zarówno informacje zawarte w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu S., zdjęcia lotnicze, jak i przeprowadzone oględziny potwierdzają, że objęta podaniem działka nr 1 figurująca w projekcie planu jako pododdz.13-g (nieużytek), część 13-a, (pastwisko - PsV), 13-i (pastwisko -PsVI), 13-j (pastwisko - PsV) część 13-a, 13-b, 13-f, 13-i, 13-k, 13-1, 13-m, 13-n, 13-o, (grunty orne -RVI), stanowią fragment większego kompleksu leśnego, są porośnięte drzewostanem i jako takie powinny zostać zinwentaryzowane w tworzonej dokumentacji urządzeniowej. Organ uwzględnił również fakt, że właściciele działki zaprzestali prowadzenia gospodarki rolnej na tym obszarze, co w konsekwencji doprowadziło do powstania lasu (drzewostan ma od 18-80 lat). Przedmiotowy teren jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ww. ustawy o lasach, gdyż jest pokryty roślinnością leśną, posiada runo leśne, a jego powierzchnia jest większa niż 0,1 ha. Wprowadzenie tego terenu do uproszczonego planu urządzenia lasu pełni więc funkcję inwentaryzacyjną i ma na celu ujednolicenie zapisów ewidencyjnych i stanu na gruncie, a opis taksacyjny ewidencyjnych gruntów leśnych jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie A. S. i M. S., decyzją z 8 września 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty z 2 grudnia 2020 r. Organ ustalił, że powierzchnia działki skarżących wynosi 7,23 ha. W części dotyczącej obszaru o powierzchni 2,58 ha działka stanowi grunt leśny Ls – las, na pozostałej części nieruchomości o łącznej powierzchni 4,65 ha znajdują się grunty orne (R - V) o pow. 3,94 ha, pastwiska (Ps- VI, Ps-V) o pow. 0,4 ha i nieużytki (N) o pow. 0,31 ha. W jednostce rejestrowej obejmującej działkę skarżących znajdują się także inne działki, a powierzchnia całej nieruchomości objętej jedną księgą wieczystą o nr [... to 14,0894 ha. Z projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wynika, że na działce nr 1 obrębu S., na gruntach obejmujących: grunty orne (RV) o łącznej pow. 3,9400 ha wpisano: pododdział 13-a (pow. 1.1000 ha) oraz pododdział 13 - b (pow. 0,9200 ha) - drzewostan brzozowy 20 lat, pododdział 13 - f (pow. 0,2000 ha) - drzewostan sosnowy lat 70, pododdział 13 - i (pow. 1,3500 ha) - drzewostan brzozowy 18 lat, pododdział 13 - k (pow. 0,7600 ha) - drzewostan sosnowy lat 18, pododdział 13 - 1 (pow. 0,1600 ha) - sukcesja buka, pododdział 13 - m (pow. 1,7000 ha) - drzewostan brzozowy lat 35, pododdział 13 - n (pow. 0,1500 ha) - drzewostan brzozowy lat 80, pododdział 13 - o (pow. 0,1300 ha) - drzewostan sosnowy lat 55. pastwiska kl. V (PsV) o łącznej pow. 0,3600 ha wpisano: pododdział 13-a (pow. 0,1800 ha) - drzewostan brzozowy lat 20, pododdział 13 - j (pow. 0.1800 ha) - sukcesja buka. pastwiska kl. VI (PsVI) o pow. 0,0400 ha wpisano: pododdział 13 - i - drzewostan brzozowy lat 18. nieużytki (N) o pow. 0,1000 ha wpisano: pododdział 13 -g - sukcesja olszy. Z kolei, na gruntach stanowiących: las (LsV) o łącznej pow. 0,6700 ha wpisano: pododdział 13 - o (pow. 0,3400 ha) oraz pododdział 13 - p (pow. 0,3300 ha) - drzewostan sosnowy, kolejno lat 55 i lat 46, las (LsVI) o łącznej pow. 1,9100 ha wpisano: pododdział 13- b (pow. 0.3200 ha) - drzewostan brzozowy lat 20, pododdział 13- c (pow. 0,1300 ha) oraz pododdział 13 - f (pow. 0,9300 ha) - drzewostan sosnowy, kolejno lat 65 i 70, zaś w pododdziale 13 - d (o pow. 0,2600 ha) wpisano sukcesję sosny. Z opisu tego wynika zatem, że teren ten porasta drzewostan głównie składający się z: - brzozy w wieku od 18 do 60 lat (wymieniony w opisie taksacyjnym wiek drzew: 18, 20, 30, 35, 55, 60 lat), miejscami także w wieku 65 lat a nawet 70 lat, - sosny w wieku od lat 18 do 70 (wymieniony wiek drzew to: 18 lat, 46 lat, 55 lat, 65 lat oraz 70 lat). Rosną tam także: - osiki w wieku 20 lat, 45 i 55 lat, miejscami w wieku 40 lat, 46 lat, 50 lat, - buki w wieku lat 80, - graby w wieku lat 50, - dęby w wieku 66 lat, a także modrzew w wieku 55 lat. Wymienione w opisie taksacyjnym gatunki drzew, występujące miejscami to dęby (w wieku 35 lat, 50, 55 lat i 70 lat), świerki (w wieku 46 lat, 55 lat, 65 lat), klony (w wieku 18 lat), buk w wieku 50 lat. W opisie taksacyjnym gruntu, poszczególnych jego powierzchni w odniesieniu do wymienionych wyżej pododdziałów wskazano na Park [...] zlokalizowany w Zespole Parków Krajobrazowych, Park Krajobrazowy Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy [..] w Krajobrazowym Parku. Z dołączonego do akt opisu uproszczonego planu urządzenia lasu - lasów położonych na terenie Gminy, obręb ewidencyjny: [...] wynika również, że obszar, dla którego plan ten został sporządzony wynosił 104,7644 ha. Dołączona do akt sprawy mapa - wyrys z uproszczonego planu urządzenia lasu - obręb ewidencyjny S. obrazująca m. in. działkę nr 1, stanowiącą własność A. i M. S. wskazuje, że powierzchnie wchodzące w skład ww. działki z zaznaczonymi przy nich opisami taksacyjnymi, graniczą z zalesionymi obszarami (przy wskazanych tam opisach taksacyjnych drzewostanu), którego całkowita powierzchnia (po przeliczeniu) przekracza 0,10 ha. W ocenie Kolegium działka nr 1 spełnia łącznie ustawowe kryteria pozwalające uznać ją za las. W zakresie kryterium wymogu przestrzennego zauważono, że powierzchnia działki nie przekracza wprawdzie minimalnego rozmiaru obszaru 0,10 ha, jednak jej położenie w sąsiedztwie innych gruntów leśnych, na dz. nr [...]-[..] powoduje, że tworzy z nimi łącznie zwarty kompleks leśny o powierzchni przekraczającej 10 ha. Obrazuje to mapa - wyrys z uproszczonego planu urządzenia lasu - obręb ewidencyjny: [...], ze wskazaniem sąsiedztwa działki nr 1 z obszarami sąsiadującymi w otoczeniu ich obszaru i zapisem drzewostanu. Dodatkowo, wyrys z mapy ewidencyjnej wprost przedstawia, że sąsiadujące z omawianą działką nr 1 grunty ewidencyjnie oznaczone są jako Lasy - "Ls", które łącznie tworzą zwarty kompleks leśny. Kolegium uznało zatem, że działka nr 1 wchodzi w skład większego kompleksu o powierzchni przekraczającej 0,1 ha i jako taka stanowi część większej całości, która jest lasem. W kwestii kryterium przyrodniczego Kolegium wskazało, że materiał dowodowy zarówno w postaci przeprowadzonych 16 września 2020 r. oględzin terenu działki nr 1, jak i dołączona do protokołu dokumentacja zdjęciowa pozwala przyjąć, że roślinność występująca na działce ma leśny charakter. Przy tym, "gęstość" występowania drzew na danym obszarze nie stanowi wymaganej przesłanki w kwestii uznania obszaru za leśny, należy także pamiętać, że roślinnością leśną są prócz drzew także krzewy i runo leśne. Co do kryterium przeznaczenia gruntu do produkcji leśnej stwierdzono, że jako "produkcję leśną" należy rozumieć sam wzrost i rozwój drzewostanu oraz roślin stanowiących podszycie i runo na gruntach leśnych, co na działce skarżących ma miejsce. A. S. i M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 września 2021 r. zarzucili organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1275, dalej jako: "ustawa o lasach") poprzez niewłaściwe uznanie, że działka nr 1 położona w obrębie ewidencyjnym S. w gminie K., będąca współwłasnością skarżących, stanowi las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, podczas gdy nie spełnia ona łącznie kryteriów przewidzianych w tym przepisie, a przez to nie powinna być ujęta w uproszonym planie urządzenia lasu obrębu ewidencyjnego S.; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 1 ustawy o lasach w zw. z art. 21 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.; dalej jako: "Prawo geodezyjne") poprzez nieuwzględnienie danych dotyczących działki nr 1 zawartych w ewidencji gruntów w zakresie oceny spełniania przez tę działkę kryterium przeznaczenia uznania za las, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 i 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.), wyrażającego zasadę zaufania obywateli do państwa poprzez odejście przez organ II instancji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw tego rodzaju, jak również nieustosunkowanie się do niektórych twierdzeń skarżących podniesionych w odwołaniu; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, wyrażającą się w ocenie zebranego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nielogiczny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, a także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także o wskazanie organowi I instancji sposobu załatwienia sprawy i zobowiązanie go do wydania w określonym terminie decyzji uwzględniającej zgłoszone przez skarżących uwagi i zastrzeżenia do Uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu ewidencyjnego S. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że analiza kryterium zwartości powierzchni pokrytej roślinnością leśną została dokonana przez organy powierzchownie, organ pierwszej instancji w ogóle jej nie przeprowadził, natomiast organ odwoławczy ograniczył się do podania wieku i gatunków drzew, bez określenia stanu ich zagęszczenia czy ilości. Tymczasem zwartości drzew na terenie działki nr 1 nie sposób ocenić nawet jako luźnej, gdyż pokrycie roślinnością leśną występuje tylko na niektórych częściach działki. W konsekwencji, według skarżących działka nr 1 nie jest ani zwartym, ani wybitnym pod względem ilościowym kompleksem drzew oraz pozostałej roślinności leśnej, a w znaczącej części jest porośnięta samosiejkami, które powstały na tym obszarze na skutek zaprzestania prowadzenia upraw. Nie zostało więc spełnione kryterium przyrodnicze, a już z całą pewnością nie w odniesieniu do całego terenu działki, bowiem roślinność leśna musi tworzyć względnie zwartą powierzchnię co najmniej 0,10 ha. Przyjęcie odmiennej interpretacji w tym zakresie prowadziłoby do uznania, że występowanie chociażby kilku drzew na danym terenie daje podstawy do uznania, że spełnia ono kryterium przyrodnicze uznania za las. Skarżący oświadczyli, że do 2004 roku działka była eksploatowana na potrzeby działalności uprawnej. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, biorąc pod uwagę wskazany szacunkowy wiek drzew występujących na działce, także w przeszłości, tj. w okresie prowadzenia na tym terenie działalności uprawnej, znajdowała się na nim - w jakimś zakresie - roślinność leśna, jednak nie spowodowało to automatycznego zakwalifikowania tego terenu jako lasu. Spostrzeżenia te potwierdzają, że działka nr 1 nigdy nie była przeznaczona na cele produkcji leśnej i nigdy takiej produkcji nie zamierzano na tym terenie prowadzić w przyszłości. W konsekwencji, zdaniem skarżących, działka nr 1 nie spełnia także kryterium przeznaczenia, któremu w orzecznictwie i doktrynie przypisuje się szczególny, nadrzędny charakter. Sam fakt, że na danym terenie zaniechano wykonywania dotychczasowej działalności (tu: działalności uprawnej), co poskutkowało wzrostem pokrycia terenu roślinnością leśną, nie może automatycznie oznaczać, że teren ten został przeznaczony na cele produkcji leśnej. Aby była spełniona przesłanka "przeznaczenia do produkcji leśnej", konieczne jest ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów jego zagospodarowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli takiego planu nie ma - w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak ustalił zaś organ II instancji, działka nr 1 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie wydano w stosunku do niej decyzji o warunkach zabudowy, trudno zatem mówić o przeznaczeniu działki nr 1 do produkcji leśnej. Samo zadrzewienie terenu nie wpływa bowiem na zmianę przeznaczenia terenu z dotychczasowego - nieleśnego, na nowy – leśny. Skarżący podnieśli następnie, że kryterium przeznaczenia nie zostało spełnione w odniesieniu do części ich działki sklasyfikowanej jako grunty orne, tj. co do 4,6500 ha, zaś w odniesieniu do części oznaczonej jako grunty leśne, tj. co do 2,5800 ha kryterium to zostało spełnione, jakkolwiek nawet uwzględniając tereny leśne zlokalizowane na sąsiednich działkach, obszar ten nie daje w sumie wymaganych przepisami 10 ha. W konsekwencji, organ I instancji powinien co najmniej wyłączyć z uproszczonego planu urządzenia lasu tę część działki nr 1, która została sklasyfikowana jako grunty orne, gdyż z pewnością nie spełnia ona kryterium przeznaczenia. W tym kontekście skarżący podnieśli także zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji danych dotyczących działki nr 1 zawartych w ewidencji gruntów w zakresie oceny spełniania przez tę działkę kryterium przeznaczenia uznania za las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o kryterium legalności Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 września 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 2 grudnia 2020 r. w sprawie nieuznania zastrzeżeń i uwag skarżących do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 672 - dalej "ustawa"). Na wstępie należy wyjaśnić, że interpretując przepisy ustawy o lasach należy mieć przede wszystkim na uwadze, iż ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową (art. 1 ust. 1 ustawy), zaś przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy). Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem wskazanych w tym przepisie celów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy "uproszczony plan urządzenia lasu" to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy uproszczone plany sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Przepis art. 20 ust. 1 ustawy, stanowi, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.). W myśl art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Oznacza to, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut z pkt 2 skargi, gdzie skarżący wywodzą naruszenie danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie oceny spełniania przez ich działkę kryterium uznania za las. Wbrew stanowisku skarżących, konieczność prowadzenia ewidencji gruntów i budynków w części dotyczącej lasów z uwzględnieniem planów urządzenia lasu, nie prowadzi do obalenia zasady aktualności powszechnej ewidencji gruntów i budynków. Nałożony powołanym przepisem obowiązek uwzględniania tych planów oznacza wyłącznie, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania takich terenów, przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Zatem reasumując – to zatwierdzony plan urządzenia lasu będzie stanowił podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów, gdzie w miejsce istniejącej klasyfikacji gruntów zostanie wpisany symbol Ls. Zasadą jest bowiem, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym uproszczonym planem urządzenia lasu. Dane wynikające z ewidencji gruntów stanowią zatem element podstawy faktycznej przy sporządzaniu uproszczonego planu urządzeniu lasu, natomiast – wbrew argumentacji skarżących – nie mają charakteru wiążącego w zakresie kwalifikacji gruntów jako leśnych. Rację natomiast przyznać należy twierdzeniom skarżących, że samo ustalenie, że dany grunt ma charakter leśny nie jest wystarczające, aby uznać, że obszar stanowi las i tak go zaklasyfikować w ewidencji. Zmiana istniejącej klasyfikacji na leśną może nastąpić w oparciu o uproszczony plan urządzenia lasu, jednak w odrębnym postępowaniu. W ramach niniejszego postępowania nie można natomiast kwestionować danych zawartych w ewidencji gruntów, czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Analizując dalej przepis art. 21 ust. 4 ustawy o lasach to wynika z niego, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy, zaś o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. Z kolei w myśl art. 21 ust. 5 ustawy w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu, natomiast starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zgłoszonych zastrzeżeń lub wniosków. Przyjmuje się, że powyższa regulacja jest podyktowana faktem, iż uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem, a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06). Zgodnie z treścią art. 3 ustawy, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że działka nr 1 w S., gm. K. stanowi użytek o powierzchni 7,23 ha, który zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków stanowią grunty rolne RV o powierzchni 3,94 ha, pastwiska PSIV o powierzchni 0,36 ha, PSVI o powierzchni 0,04 ha i lasy LsV o powierzchni 0,67 ha, LsVI o powierzchni 1,91 ha oraz nieużytki o powierzchni 0,31 ha. Przedmiotowa działka znajduje się na skraju wydzieleń leśnych i stanowi nierozerwalną całość większego kompleksu (zał. nr 23 do uproszczonego planu urządzenia lasu akt adm. II instancji). Jak wynika z akt sprawy skarżący, będący właścicielami ww. działki nr 1, złożyli zastrzeżenia i wnioski do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów w zakresie zapisów dotyczących ich działki nr 1, domagając się jej wyłączenia z uproszczonego planu urządzenia lasu. Skarżąca podkreśliła, że działka jeszcze w 2008 r. stanowiła uprawę truskawek, co oznacza, że istniejące tam drzewa mogą mieć nie więcej niż 12 lat. Domagała się prawidłowego określenia wieku drzewostanu oraz modyfikacji uproszczonego planu urządzenia lasu poprzez wyłączenie z jego zakresu części gruntu określonej jako użytek orny. W skardze skarżący podnieśli zaś, że działka nr 1 nie spełnia łącznie kryteriów z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, bowiem nie spełnia kryterium przyrodniczego oraz nie dookreślono zagęszczenia i ilości drzew na tym terenie. Wobec wniesienia zastrzeżeń, organ I instancji dokonał w dniu 16 września 2020 r. oględzin działki nr 1 obręb S., o których zawiadomiona została strona skarżąca, jednak nie wzięła w nich udziału. W trakcie oględzin dokonano zlustrowania stanu drzewostanu istniejącego na działce, nie stwierdzono rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a planem urządzenia lasu, przyjęto, że drzewostan stanowi zwarty kompleks leśny. Do protokołu dołączona została dokumentacja zdjęciowa. Sąd zauważa, że uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości uwzględniania, jak tego chce skarżąca, zagęszczenia i ilości drzew na poszczególnych jednostkach terenowych (na gruntach ujętych w ewidencje jako rolne). Określany jest natomiast wiek zastanego drzewostanu. Z protokołu dokonanych oględzin i dokumentacji zdjęciowej można wyciągnąć wniosek, wbrew argumentacji skarżących, że zagęszczenie drzew na działce jest znaczne. Dowodzą tego także zdjęcia z google maps odzwierciedlające niemal pełne zadrzewienie działki nr 1, co stanowi zdaniem Sądu uzasadnienie dla oceny, że na działce znajduje się zwarty kompleks leśny i czyni nieuzasadnionym zarzut skargi o braku ustalenia zagęszczenia drzew. Jak wynika z opisu taksacyjnego, zawierającego także opis wydzieleń na użytek uproszczonego planu urządzenia lasu w odniesieniu do działki skarżących, w pododdziałach obejmujących - według ewidencji grunty rolne - zinwentaryzowano następujące pododdziały drzewostanu: 13-g sukcesja, 13-a drzewostan brzozowy w wieku 20 lat, 13-i drzewostan brzozowy w wieku 18 lat, 13-j sukcesja, 13-b drzewostan brzozowy w wieku 20 lat, 13-f drzewostan brzozowy w wieku 70 lat, 13-i drzewostan brzozowy w wieku 18 lat, 13-k drzewostan sosnowy w wieku 18 lat, 13-1 sukcesja, 13-m drzewostan brzozowy w wieku 35 lat, 13-n drzewostan bukowy w wieku 80 lat, 13-o drzewostan sosnowy w wieku 46 lat. Z opisu tego wynika zatem bezspornie, że teren ten porasta drzewostan składający się z brzozy w wieku co najmniej 18 lat, sosny w wieku również co najmniej 18 lat oraz buku w wieku 80 lat. Okoliczności te zatem, w ocenie Sądu, bezspornie świadczą o ziszczeniu się kryterium przyrodniczego, którego występowania skarżący nie zdołali skutecznie zakwestionować, wskazując na niejednorodność pokrywy leśnej i "luki" w jej występowaniu na ich działce w części obejmującej grunty orne. Odnosząc się do ww. zarzutu podkreślić należy, że wspomniane powyżej oględziny wraz z dokumentacją zdjęciową, opis taksacyjny, jak i zdjęcia z google maps dowodzą jednoznacznie, że działka skarżących porośnięta jest niemal jednolicie drzewostanem, a nieznaczne "luki" w pokryciu drzewostanem, nie mogą doprowadzić do skutecznego kwestionowania, że działka nr 1 stanowi grunt leśny. Niezasadnie twierdzą skarżący, że kryterium przyrodnicze w takich okolicznościach nie jest spełnione. Nie może także odnieść skutku zarzut, dotyczący braku prowadzenia na terenie działki nr 1 gospodarki leśnej, co prowadzi do wniosku, że nie mamy do czynienia z lasem. O ile zasadnie wskazuje strona skarżąca, że nie mamy do czynienia z prowadzeniem gospodarki leśnej – bo taka dopiero prowadzona będzie po uzyskaniu przez teren klasyfikacji leśnej - to z pewnością stan istniejący na działce należy kwalifikować jako zalesienie. Sąd wskazuje także, że uproszczony plan urządzenia lasu określa zasady prowadzenia właściwej gospodarki leśnej na przyszłość. Gospodarka leśna jest pojęciem szerokim i obejmuje również utrzymanie i powiększenie drzewostanu, na co zasadnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze – art. 8, oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem uchybienia tym przepisom nie miały w sprawie miejsca. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 k.p.a.), w tym – co istotne – przeprowadzenie oględzin nieruchomości, mających na celu skonfrontowanie ustaleń z opisu taksacyjnego co do pokrycia nieruchomości skarżących drzewostanem ze stanem faktycznym na miejscu. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, zajmując prawidłowe stanowisko i należycie oceniając zgromadzone w sprawie dowody. Reasumując, złożone przez skarżących w trybie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach zastrzeżenia i uwagi co do zapisów projektu uproszczonego planu urządzania lasu w odniesieniu do stanowiącej ich własność działki nr 1 nie mogły odnieść zamierzonego przez nich skutku i doprowadzić - do zmiany charakteru użytków - ww. działki oraz jej wyłączenia w części z przedmiotowego projektu. Okoliczność, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, gdyż jest ono odmienne od jej oczekiwań, samo w sobie nie może powodować uchylenia wydanej w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa decyzji. W konsekwencji też kontrolowane decyzje należy uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.