II SA/Gd 73/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 marca 2012 r., nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy [...] postanawia: odrzucić skargę.

B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 września 2017 r., nr XLIII/386/2017 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza z zakresu gospodarowania mieszkaniowym zasobie gminy. W skardze domagała się stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały podnosząc, że ze względu na sytuację materialną i osobistą nie stać jej na zakup mieszkania na wolnym rynku, zaś Gmina uregulowała w zaskarżonej uchwale takie kryteria przyznawania mieszkań z zasobów Gminy, które pozbawiają ją możliwości starania się o lokal komunalny. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 lutego 2018 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej z dnia 29 września 2017 r., nr XLIII/386/2017. Odpis wezwania został doręczony stronie w dniu 6 lutego 2018 r. (vide: k. 15 akt sądowych). W dniu 12 lutego 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem wniesionej przez nią skargi jest uchwała nr 13/VI/2012 Rady Miejskiej z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 20 kwietnia 2012 r., poz. 1445). Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 16 lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wezwano skarżącą do nadesłania odpisu pisma z dnia 12 lutego 2012 r. lub jego uwierzytelnionej fotokopii celem doręczenia organowi – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Ponadto, w związku oświadczeniem strony skarżącej zawartym w ww. piśmie precyzującym skargę, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z tej samej daty wezwano skarżącą do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą z dnia 30 marca 2012 r. Odpisy powyższych zarządzeń zostały doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2018 r. (vide: k. 29 akt sądowych). W dniu 5 marca 2018 r. skarżąca nadesłała wymagany odpis pisma z dnia 12 lutego 2018 r., a także wyjaśniła, że przed wniesieniem skargi nie zwracała się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanym kwestionowaną uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Jednym z podstawowych wymogów wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu (art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień skarżącej, jest uchwała nr 13/VI/2012 Rady Miejskiej z dnia 30 marca 2012 r., a zatem podstawę materialną złożenia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju akt stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej jako u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przyp. Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym – przyp. Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z uwagi na to, że zaskarżona uchwała została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. i u.s.g. w brzmieniu sprzed tej daty. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. przewidywał przez zmianą, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym skarżąca została wezwana przez Sąd do wyjaśnienia, czy przed złożeniem skargi wzywała Radę Miejską do usunięcia naruszenia wywołanego zaskarżonym aktem. W odpowiedzi strona wyjaśniła natomiast, że nie występowała z takim wezwaniem. W świetle powyższego stwierdzić należy, że niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka skutecznego wniesienia skargi obejmująca złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., I OSK 2492/17, z dnia 26 września 2017 r., II OSK 2034/17, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę w niniejszej sprawie odrzucił jako niedopuszczalną.