II SA/Gd 513/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E.M. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w przedmiocie wymierzenia grzywny z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Gd 36/22 w przedmiocie samowoli budowlanej 1. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Wejherowie grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

E. M. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę w przedmiocie wymierzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Wejherowie (dalej: "PINB") grzywny z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 36/22 w przedmiocie samowoli budowlanej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wyrokiem z dnia 16 listopada 2022 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 36/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi E. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w sprawie samowoli budowlanej (rozbudowy budynku piekarni) zobowiązał ten organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozbudowy budynku piekarni na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] obręb [...] w W. w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, a także stwierdził, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3.000 zł. W pozostałym zakresie skarga została oddalona. Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wejherowie otrzymał w dniu 7 lutego 2023 r. Pismem z dnia 2 marca 2023 r. PINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego i piekarni, usytuowanego na działce nr [...] i [...] obr.[...] w W. przy ul. [...], w latach 50 - 70 tych ubiegłego wieku - bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie, postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r., wydanym w trybie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej jako "Prawo budowlane z 1974 r."), nakazał I. P. - właścicielce istniejącego budynku mieszkalnego i piekarni, usytuowanego na działce nr [...] i [...] obr.[...] w W. przy ul. [...] – dostarczyć w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. ekspertyzę dotyczącą projektu, materiałów, robót, a także stanu technicznego budynku mieszkalnego i piekarni (obiekty o geodezyjnym numerze ewidencyjnym [...]-[...]) usytuowanego na działce nr [...] i [...] obr. [..] w W. przy ul. [...], przebudowanego i rozbudowanego na przełomie 50-tych i 70-tych lat ubiegłego wieku - bez decyzji o pozwoleniu na budowę. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2023 r. E. M. zwróciła się do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: "PWINB", "organ nadzoru") z zażaleniem na postanowienie PINB z dnia 14 marca 2023 r. nr PINB-I-7143/18/16, skargą na naruszenie przez PINB w Wejherowie prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Gd 36/22, skargą na przewlekłość postępowania prowadzonego przez PINB w sprawie nr PINB-I-7143/18/16 oraz wniosła o przeprowadzenie przez PWINB w Gdańsku uzupełniającego postępowania dowodowego i wydanie decyzji administracyjnej w prawie budynków I. P. o nr PINB-I-7143/18/16. Powyższe pismo zostało przekazane przez PINB do organu nadzoru przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2023 r. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 r. PWINB w Gdańsku stwierdził, że PINB w Wejherowie nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości w sprawie. W skardze z dnia 25 kwietnia 2023 r. (data stempla pocztowego) E. M. wniosła o: - stwierdzenie, że PINB w Wejherowie dopuścił się kolejnego rażącego naruszenia prawa poprzez niewykonanie prawomocnego wyroku, - wymierzenie temu organowi grzywny w kwocie wyższej niż nałożonej wyrokiem z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Gd 36/22, albowiem dotychczas nałożona grzywna nie przyczyniła się do zaprzestania naruszania prawa przez organ, - zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł, z uwagi na fakt, że na skutek bezprawnych działań organu w dalszym ciągu na całej granicy z jej nieruchomością, a nawet na terenie działki skarżącej o numerze [...] znajduje się samowolnie przebudowany i rozbudowany budynek piekarni I.P., co powoduje dla skarżącej rozliczne niedogodności w postaci zagrożenia ponownymi emisjami bezpośrednimi z piekarni na teren jej nieruchomości, co potwierdzają załączone do skargi wyroki sądów cywilnych, a nadto zachodzi ograniczony dostęp światła dziennego do budynku skarżącej i do terenu jej działki a w konsekwencji prowadzi do znacznego spadku wartości jej nieruchomości. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę E. M. w pierwszej kolejności wskazała, że z uwagi na wniesienie do PWINB w Gdańsku w piśmie z dnia 3 kwietnia 2023 r. m. in. skargi na naruszenie przez PINB w Wejherowie prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Gd 36/22 oraz skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez PINB w Wejherowie w sprawie PINB-I-7143/18/16, to bezspornym jest, że przed złożeniem skargi do WSA przesłała do organu ponaglenie. Następnie podniosła, że w jej ocenie wydane przez PINB postanowienie z dnia 14 marca 2023 r. ma charakter wyłącznie dowodowy i nie stanowi rozstrzygnięcia, do wydania którego organ został zobligowany przez Sąd wskazanym powyżej wyrokiem. Podkreśliła, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie jest przewlekle, trwa ponad 7 lat, a organ miał wystarczająco dużo czasu, by zebrać w sprawie materiał dowodowy. Skarżąca zakwestionowała jednocześnie nałożony na I. P. w postanowieniu z dnia 14 marca 2023 r. obowiązek dostarczenia ekspertyzy odnośnie stanu technicznego budynku piekarni, uznając, że stan techniczny spornego budynku w kontekście braku możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej jest bez znaczenia. W ocenie skarżącej okoliczność, że organ wyznaczył I. P. termin do dnia 30 czerwca 2023 r. tym bardziej wskazuje, że zakreślony przez WSA termin wydania rozstrzygnięcia nie zostanie dotrzymany. Skarżąca przedstawiła także argumentację na okoliczność zasadności wydania decyzji o nakazie rozbiórki spornej nieruchomości. Reasumując skarżąca uznała, że podejmowane przez organ czynności mają charakter pozorny i markujący prowadzenie postępowania. Zwróciła jednocześnie uwagę, że PINB, zawiadamiając w dniu 2 marca 2023 r. o wszczęciu postępowania, pominął dwóch uczestników postępowania, sąsiadujących bezpośrednio z działką nr [...], co w jej ocenie zmierza do podjęcia działań nakierowanych na doprowadzenie do zalegalizowania samowoli budowlanej. Niezależnie od powyższego podniosła także, że PINB w piśmie z dnia 13 kwietnia 2023 r., kierowanym do PWINB wskazał, że przedmiotowa sprawa ma zostać rozpoznana w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r, podczas gdy sporny budynek został wzniesiony w 1953 r., a pozostałe budynki piekarni w latach późniejszych. Zwróciła również uwagę, że organ oparł swoje stanowisko na wyroku WSA w Poznaniu, który dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego. Zdaniem skarżącej powyższe świadczy, że organ nie rozumie wyroków sądów administracyjnych oraz nie umie ich stosować. Końcowo zwróciła uwagę, że zarówno całe postępowanie, jak i akta administracyjne sprawy są prowadzone przez organ w sposób chaotyczny, co znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ wyjaśnił, że nie jest w stanie dochować terminu wydania rozstrzygnięcia z uwagi na bardzo skomplikowany i złożony charakter sprawy. Dodatkowo podniósł, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie zostanie wydane niezwłocznie, jednak nie później niż do dnia 31 lipca 2023 r. Podkreślił jednocześnie, że skarżąca, we wszystkich swoich pismach żąda wydania nakazu rozbiórki całego budynku piekarni i fragmentu domu mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] w W., jednakże żądanie wnioskodawcy co do rozbiórki spornego obiektu nie jest dla organu nadzoru budowlanego wiążące, bowiem zastosowanie tej sankcji może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia przesłanek z art. 37 ust. 1 lub ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Jeżeli podstawy do nakazu rozbiórki nie występują, to rzeczą organu jest podjęcie rozstrzygnięcia służącego doprowadzeniu obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo organ wskazał, że organ nadzoru, w wyniku rozpatrzenia ponaglenia skarżącej, złożonego łącznie ze skargą z dnia 3 kwietnia 2023 r. na przewlekłość prowadzonego postępowania oraz na naruszenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Gd 36/22, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 r. stwierdził, że PINB nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił także, że postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. PWINB stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie z dnia 14 kwietnia 2023 r. Końcowo organ wyjaśnił, że z uwagi na powołanie błędnej podstawy prawnej w postanowieniu z dnia 14 marca 2023 r., działając na podstawie art. 77 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), postanowieniem z dnia 5 czerwca 2023 r. zmienił powyższe rozstrzygnięcie w zakresie podstawy prawnej: z art. 56 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r. na art. 81c ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. ze zm.). W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2023 r. E. M., podtrzymując skargę wskazała, że stanowisko przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę jest błędne, a także, że złożyła zażalenie na postanowienie PINB z dnia 5 czerwca 2023 r. Do dodatkowego pisma procesowego z dnia 30 czerwca 2023 r. skarżąca dołączyła wystąpienie pokontrolne Wojewody Pomorskiego z dnia 5 maja 2023 r. na okoliczność potwierdzenia nieprawidłowej działalności Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wejherowie. Następnie, w piśmie procesowym z dnia 5 września 2023 r., skarżąca podniosła, że pomimo samowolnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2023 r. organ nie dotrzymał tego terminu i do dnia wniesienia przedmiotowego pisma sprawa nadal nie została zakończona. W kolejnym w piśmie z dnia 30 października 2023 r. skarżąca wskazała, że organ nadal nie zakończył postępowania w sprawie, wyznaczając – w zawiadomieniu z dnia 27 września 2023 r. – nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2023 r. W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wejherowie poinformował, że w dniu 30 listopada 2023 r. wydał decyzję o braku podstaw prawnych do wydania nakazu rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego i piekarni, usytuowanego na działce nr [...] i [...] obr.[...] w W. przy ul. [...] - przebudowanego i rozbudowanego na przełomie 50-tych i 70-tych lat ubiegłego wieku - bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2024 r. poinformowała, że złożyła odwołanie od decyzji z dnia 30 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). W myśl art. 154 § 7 p.p.s.a. uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Wobec tego, w postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., należy ustalić, jak przebiegało postępowanie organu, i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 694/21; wszystkie przywoływane orzeczenia są dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd, że niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17). Z tego względu wykonanie wyroku po wniesieniu skargi nie czyni wszczętego postępowania bezprzedmiotowym. Ostateczne wykonanie wyroku może mieć jedynie wpływ na kwestie, które z woli ustawodawcy pozostały przedmiotem uznania Sądu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 89/21) Z powołanego powyżej przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Przepisy p.p.s.a. nie określają jakie wymogi formalne powinno spełniać takie wezwanie. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 46 p.p.s.a. dotyczący elementów składowych pisma strony składanego w postępowaniu sądowym. Wezwanie to poprzedza postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku, a jego adresatem nie jest sąd, tylko organ administracji publicznej. Wynika z tego, że wystarczającym warunkiem wezwania do wykonania wyroku sądu jest wniesienie pisma, którego treść będzie wskazywała, iż wnoszący domaga się wykonania wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym, wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że w piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2023 r. skarżąca zawarła m. in. skargę na naruszenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 36/22 oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Analiza przedmiotowego pisma prowadzi do wniosku, że intencją skarżącej było wezwanie organu do wykonania prawomocnego wyroku. Tym samym uznać należy, że pierwszy warunek dopuszczalności skargi, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu, został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 36/22, wyznaczył organowi termin 2 miesięcy do wydania rozstrzygnięcia od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta administracyjne sprawy z odpisem prawomocnego wyroku zostały doręczone organowi w dniu 7 lutego 2023 r., a zatem organ zobligowany był rozstrzygnąć sprawę najpóźniej z dniem 7 kwietnia 2023 r. Z informacji przedstawionej tut. Sądowi przez organ w piśmie z dnia 4 grudnia 2023 r. wynika, że w dniu 30 listopada 2023 r. wydał decyzję o braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki. Powyższe oznacza, że organ 7 miesięcy po upływie terminu zakreślonego przez Sąd w prawomocnym orzeczeniu Wniesienie skargi o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku sygn. akt II SAB/Gd 36/22 było zatem uprawnione i zasadne. Istotą skargi na niewykonanie wyroku stwierdzającego bezczynność lub przewlekłość postępowania jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 2929/20). Wobec stwierdzenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wejherowie nie wykonał wyroku sygn. akt II SAB/Gd 36/22, a wszystkie przesłanki zastosowania art. 154 § 1 p.p.s.a. zostały spełnione łącznie, Sąd, na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 5.000 zł (pkt 1. sentencji wyroku). Wysokość grzywny z art. 154 § 6 p.p.s.a. ma charakter uznaniowy, byleby nie została przekroczona górna granica, o której mowa w powołanym przepisie. W wyroku sygn. akt II SAB/Gd 36/22 tut. Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3.000 zł. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że ponowne wymierzenie grzywny musi być jeszcze bardziej dotkliwe, gdyż instytucja z art. 154 p.p.s.a. ma charakter przede wszystkim dyscyplinujący, ale także prewencyjny. Chodzi o to żeby bezczynność nie miała miejsca, szczególnie, gdy dotyczy wykonania orzeczeń sądowych. Dalsza bezczynność organu, mimo nakazu podjęcia działania, nie może wiązać się z taką samą wysokością sankcji. Sąd stoi na stanowisku, że grzywna z art. 154 § 6 p.p.s.a. musi być bardziej dotkliwa niż grzywna zasądzona na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 2. sentencji wyroku). W ocenie Sądu wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej nie zasługuje na uwzględnienie. W wyniku wezwania PINB w Wejherowie do podjęcia działań zmierzających do wykonania wyroku organ, po upływie blisko 7 miesięcy (począwszy od 3 kwietnia 2023 r.) załatwił bowiem sprawę poprzez wydanie decyzji z dnia 30 listopada 2023 r. Suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącej od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 2930/20). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do wniosku, że po stronie skarżącej nie wystąpiły dolegliwości, które uzasadniałyby przyznanie sumy pieniężnej. Zauważyć jednocześnie należy, że przyznanie stronie sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. Z tego względu należy przyjąć, że dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Ocenie Sądu podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia - ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 425/21). Cel, jakiemu ma służyć instytucja z art. 154 § 1 p.p.s.a. został osiągnięty. Sąd wziął pod uwagę z jednej strony, że organ pozostał bezczynny wobec obowiązku wydania rozstrzygnięcia, ale zarazem uwzględnił, że finalnie – już po wniesieniu skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a. – decyzja została wydana. Skarga o wymierzenie grzywny doprowadziła tym samym do tego podstawowego skutku, jakim jest wykonanie prawomocnego wyroku. W takiej sytuacji danie pierwszeństwa jedynie funkcji podwójnie represyjnej i zasądzenie sumy pieniężnej nie byłoby zasadne. Dodać należy, że w zasadzie już sama skarga o wymierzenie organowi grzywny odniosła skutek dyscyplinujący, zatem Sąd przy ustalaniu orzekaniu o zasądzeniu sumy pieniężnej kierował się przede wszystkim względami prewencyjności. Powyższe prowadzi więc do wniosku o niezasadności przyznania sumy pieniężnej z art. 154 § 7 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2. wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.