II SA/Kr 1329/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. Z. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.11.2022 r. sygn. II SAB/Kr 180/22 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod sygn. akt NB.II.7355-Z-027/03 I. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Zakopanem grzywnę w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na rzecz skarżącej J. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 zł (jeden tysiąc złotych); IV. oddala skargę w dalej idącym zakresie; V. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 18 września 2023 r. J. Z. złożyła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt: II SAB/Kr 180/22 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod sygn. akt: NB.II.7355-Z-027/03, w sprawie "budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce ewid. nr [...] obr[...] w miejscowości Z.". W związku z powyższym, wniosła: 1. na podstawie art. 6 pkt.8 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1169) o prawomocne stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 154 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 149 § 2 p.p.s.a o przyznanie na rzecz Skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zgodnie z art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestia bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem była już kilkakrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w tym ostatnim razem w wyroku z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 180/22. Pomimo faktu, że w pkt II tego wyroku Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w ciągu 2 miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wytykając w uzasadnieniu szczególną wadliwość postępowania oraz ewidentne niestosowanie przepisów prawa, do dnia wniesienia skargi organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie, pomimo że od ponad pół roku dysponował aktami. Organ nie wykazał jednocześnie, że termin załatwienia sprawy uległ wstrzymaniu na skutek wyznaczenia dodatkowego terminu, zawieszenia postępowania, bądź podjęcia innych działań. Skarżąca podkreśliła, że postanowienie organu z dnia 20 lipca 2022 r. nr 289/22 – pomimo błędnego pouczenia – było niezaskarżalne, dlatego fakt złożenia zażalenia na to postanowienie w żaden sposób nie powinien tamować jego wykonania. Organ nie może też skutecznie zasłaniać się brakiem dostępu do akt administracyjnych. Skarżąca podkreśliła też całkowitą utratę zaufania do organów państwowych, które jawnie lekceważą wydane orzeczenia sądowe oraz jej uprawnienia. Organ I instancji wniósł w odpowiedzi o odrzucenie, a ewentualnie oddalenie skargi. Wyjaśnił, że doręczenie prawomocnego orzeczenia oraz akt sprawy nastąpił w dniu 23 lutego 2023 r., w związku z czym dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął w dniu 23 kwietnia 2023 r. W tym terminie organ nie mógł jednak załatwić sprawy, bowiem jej akta znajdowały się w drugiej instancji na skutek zażalenia skarżącej na postanowienie z dnia 20 lipca 2022 r. nakładające na inwestorów obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej. Mając świadomość konieczności zakończenia postępowania, organ I instancji dwukrotnie zwracał się do organu odwoławczego z prośbą o pilne rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia zapadło w dniu 20 czerwca 2023 r., a akta zostały zwrócone do organu I instancji w dniu 18 września 2023 r. Po otrzymaniu akt, organ wezwał inwestorów do wykonania postanowienia z dnia 20 lipca 2022 r. w terminie 14-to dniowym, a postanowieniem z dnia 17 października 2023 r. odmówił przedłużenia terminu do przedłożenia ekspertyzy. W dniu 2 stycznia 2024 r. do Sądu wpłynęło pismo organu, z którego wynika, że dnia 13 grudnia 2023 r. wydana została decyzja nr 265/23 znak NB.II.7355-Z-27/03.AP nakazująca inwestorom rozbiórkę budynku, która zakończyła postępowanie przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm.): § 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 3. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. § 4. Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. § 5. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego. § 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. § 7. Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zatem warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 p.p.s.a.), który to wymóg został przez stronę dopełniony w dniu 14 września 2023 r. Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., II SA 2015/00). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594). W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (por. Z. Żukowski, Glosa do postanowienia NSA z 12.05.1998 r., sygn. IV SA 1317/96, OSP 1999/3, poz. 57). Ustalając fakt przekroczenia terminu, sąd powinien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (cyt za: B. Dauter, komentarz do art. 154 teza 7 i 8 [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II; podobnie w licznych orzeczeniach; por. m.in. uzasadnienia do: wyroku NSA z dnia 26 lutego 2008 roku, sygn. I OSK 1529/07, postanowienia NSA z dnia 23 września 2010 roku, sygn. I OSK 1485/10, wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2014 roku, sygn. II SA/Kr 221/14, wyroku NSA z dnia 12 marca 2015 roku, sygn. I OSK 1807/14, postanowienia NSA z dnia 13 maja 2016 roku, sygn. I OSK 2706/15) Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, należy wskazać, że odpis prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2023 r. sygn. akt II SAB/Kr 180/22 wraz z aktami sprawy administracyjnej, został przekazany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w dniu 23 lutego 2023 r. Wyrokiem tym stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem do wydania aktu administracyjnego w terminie 2 (dwóch) miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sprawa powinna być zatem załatwiona w terminie do dnia 23 kwietnia 2023 r., tymczasem rozstrzygnięcie kończące postępowanie przed organem I instancji zostało wydane dopiero w dniu 13 grudnia 2023 r., a zatem z blisko ośmiomiesięcznym opóźnieniem. W tym kontekście warto wskazać, że "niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 746/22). A zatem fakt wydania decyzji z opóźnieniem nie zmienia konstatacji, że rację miała skarżąca zarzucając organowi niewykonanie wyroku Sądu, a jej skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ tłumaczył się, że rozstrzygnięcie sprawy w zakreślonym przez Sąd terminie nie było możliwe z uwagi na fakt, że w wyniku zażalenia złożonego przez skarżącą, akta sprawy zostały przekazane do organu odwoławczego. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia zapadło w dniu 20 czerwca 2023 r., a akta zostały zwrócone do organu I instancji w dniu 18 września 2023 r. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że ani brak akt sprawy związany z ich przesłaniem innemu organowi, ani też bierne oczekiwanie na ich zwrot, nie jest przyczyną niezależną od organu, uzasadniającą zwłokę w załatwieniu sprawy w terminie. W przypadku przekazania akt sprawy organowi w związku z innym toczącym się postępowaniem, organ administracji publicznej powinien wykazać aktywność zmierzającą do odzyskania tych akt, by nie narazić się na zarzut bezczynności. Obecnie bowiem dostępne i powszechne są urządzenia kopiujące, pozwalające na takie zorganizowanie pracy organu, by był on w posiadaniu albo oryginałów akt, albo ich uwierzytelnionych kopii. Oczekiwana aktywność organu nie może być też pozorna - nie wnosząca nic do sprawy, powodująca, że formalnie organ nie jest bezczynny. Ponadto praca organu powinna zostać zorganizowana w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń praw stron (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 1198/15). Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie w zasadzie jednolicie przyjmuje się, iż bierne oczekiwanie na zwrot akt stanowi bezczynność (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 144/16 i z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1345/16). W przypadku zatem uznania przez organ administracji, że akta sprawy znajdujące się w innym organie są mu rzeczywiście niezbędne do merytorycznego zakończenia postępowania, organ ten powinien wyczerpać wszelkie możliwe środki do uzyskania wglądu w akta, w tym np. poprzez ich wypożyczenie, bądź zapoznanie się z nimi w siedzibie tego organu lub zrobienie kserokopii niezbędnych dokumentów. Natomiast bierne oczekiwanie na zwrot akt administracyjnych nie może usprawiedliwiać zarzutu bezczynności organu. Rozumiana w powyższy sposób konieczna staranność czy zapobiegliwość organu administracji nie miała miejsca w rozpatrywanym przypadku. Organ I instancji w okresie, gdy akta były w dyspozycji Wojewody, nie podjął skutecznych działań w celu uzyskania dostępu do nich i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, takie bezczynne oczekiwanie organu na zwrot akt narusza określoną w art. 12 K.p.a. zasadę szybkości postępowania i prowadzi do nieracjonalnego przedłużania terminu jej załatwienia. Zdaniem Sądu, Inspektor przed przesłaniem akt do organu odwoławczego miał chociażby możliwość sporządzić odpisy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i po uwierzytelnieniu odpisów tych dokumentów, skutecznie procedować dla rozpoznania sprawy, tym bardziej, że organowi skutecznie zarzucono wcześniej bezczynność. W tym miejscu należy wyjaśnić, że choć strona skarżąca nie wnosiła o wymierzenie organowi grzywny, w razie uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku, nałożenie takiej konsekwencji finansowej na organ jest obligatoryjne. W orzecznictwie przyjmuje się, że o ile uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. obliguje Sąd do wymierzenia grzywny, o tyle przy ustalaniu jej wysokości winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, okres jaki upłynął od wniesienia skargi, fakt, czy po jej wniesieniu, a przed rozpoznaniem sprawy, organ wykonał wyrok (zob. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OZ 675/10; wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1166/10, postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11). Biorąc zatem pod uwagę okoliczności dotyczące niniejszej sprawy, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy po przesłaniu mu prawomocnego wyroku, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję, biorąc pod uwagę, że nie jest to jedyna finansowa reperkusja wynikająca z przedmiotowego wyroku. W związku z tym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21). W związku z tym w punkcie II wyroku Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę fakt, że choć ostatecznie przed wydaniem wyroku organ wydał decyzję kończącą postępowanie w I instancji, to sprawa w sprawie samowoli budowlanej toczyła się ponad 20 lat, pomimo dwóch uprzednich wyroków stwierdzających bezczynność organu. Również zakreślony w ostatnim wyroku termin załatwienia sprawy został przez organ zlekceważony, co świadczy o kwalifikowanym naruszeniu art. 153 i art. 170 P.p.s.a., a także art. 8 § 1 k.p.a. – zasady zaufania do organów administracji publicznej oraz szybkości postępowania z art. 12 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do złożonego w skardze wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., należy wskazać, że jak stanowi art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego (skarżącej) sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu, czasownikiem "może". Wynika z niego także, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu (skarżącej) za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy. Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd przyznając określoną sumę pieniężną, zatem stosownej ocenie podlegają zatem okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego i dyscyplinującego charakteru tegoż uprawnienia. Zważywszy na to, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie przyznanie od organ na skarżącej sumy pieniężnej. Przyznając skarżącej w pkt III sentencji wyroku sumę pieniężną w wysokości 1000 zł Sąd miał na uwadze, że skarżąca uzyskała już na mocy poprzedniego wyroku kwotę w wysokości 2000 zł. Wprawdzie nie odniosła ona skutku w postaci terminowego załatwienia sprawy, jednak ostatecznie sprawa znalazła swoje zakończenie, czego wyrazem jest decyzja orzekająca rozbiórkę. Fakt ten nie zmienia jednak tego, że skarżąca od lat próbowała doprowadzić do załatwienia sprawy związanej z samowolą budowlaną usytuowaną na sąsiedniej działce, znosząc związane z tym faktem uciążliwości i próbując zmusić organ do aktywności, do czego konieczne okazało się aż trzykrotne składanie skargi do tut. Sądu. W ocenie Sądu orzeczona kwota stanowi zadośćuczynienie za zwłokę w załatwieniu sprawy i przynajmniej częściowo skompensuje skarżącej doznaną krzywdę. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.