II SA/Gd 302/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane na podstawie art. 81 c ust 2 w zw. z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakładające na skarżącego obowiązek sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy dotyczącej zakresu i sposobu przeróbki budynku przy ul. S. w G. w celu dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz stanowiska służb konserwacji zabytków ściśle odnoszącego się do tego opracowania, stanowiącego pozwolenie konserwatorskie, w terminie do 31 lipca 2018 r. W skardze wniesionej do Sądu na to postanowienie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z uchwaleniem 25 kwietnia 2018 r. nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpi bowiem zmiana stanu prawnego, która będzie wymagać ponownego zbadania przez organ zgodności zabudowy z aktualnym stanem prawnym. Poza tym po opublikowaniu nowego planu postępowanie w sprawie doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem stanie się bezprzedmiotowe. Nakładanie obowiązku wykonania kosztownych ekspertyz w świetle tych okoliczności mija się z celem i skutkować będzie wyrządzeniem szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ze wskazanej normy prawnej wynika dla strony skarżącej obowiązek wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie, zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazać bowiem należy, że sam fakt wydania postanowienia, którego wykonanie związane jest z poniesieniem kosztów nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania. W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący w istocie odwołuje się do zarzutów skargi dotyczących zaskarżonego postanowienia. Tymczasem z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie dokonuje jednakże oceny zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu