II SA/Gd 191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i E. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zawarty w skardze wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2017 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2016 r., nr [..] i nakazano skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję sanitariatu, wybudowanych bez pozwolenia na budowę na działce nr [..] w K., gmina K. Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadnia się tym, że rozbiórka budynku łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku pozytywnego rozpatrzenia skargi. Przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., przewidują, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w istocie nie uzasadnili żadnej ze wskazanych ustawowych przesłanek wstrzymania. Opisane w decyzji drewniane obiekty budowlane nietrwale połączone z gruntem nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), ani budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w rozumieniu art. 3 pkt 2a tej ustawy, tak więc ich rozbiórka w sposób oczywisty nie oznacza powstania znacznej szkody, czego też skarżący nie uprawdopodobnili, tak jak i trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, które według skarżących bezwzględnie występują przy rozbiórce, nie jest wystarczające dla uwzględnienia niniejszego wniosku. Przywołane dla uzasadnienia wniosku postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane były w odmiennych okolicznościach sprawy i w sytuacji, gdy przedmiotem rozbiórki w rozpatrywanych sprawach był budynek mieszkalny jednorodzinny (postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 369/14) oraz rozbudowana część takiego budynku (postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 638/10). W przedstawionych okolicznościach nie mamy do czynienia z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do udzielenia tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. wniosek oddalił.