II SA/Gd 151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją z dnia 20 grudnia 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2017 roku o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie dwóch przystani kajakowych nad rzeką P., startowej w miejscowości Ż. – D., przy wypływie z Jeziora, oraz końcowej w miejscowości D.". Swoje rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 59, art. 71 ust. 2, art. 72, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) oraz § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2016 roku Gmina, reprezentowana przez Kierownika Referatu Inwestycji, zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie dwóch przystani kajakowych nad rzeką P., startowej w miejscowości Ż. – D., przy wypływie z Jeziora Ż., oraz końcowej w miejscowości D.", w miejscowościach Ż. i D., obręb geodezyjny Ż., na działkach o nr – [..]-[..] (miejscowość D.) oraz nr – [..]-[..] (miejscowość Ż. – D.). W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia podano, że w skład przystani w miejscowości Ż. – D. wejdą – pomost w kształcie litery L długości około 10 metrów wzdłuż brzegu i około 6 metrów prostopadle do brzegu wraz z umocnieniem brzegu, zagospodarowanie terenu (wyrównanie, profilowanie) na odcinku około 2 metrów, droga dojazdowa z placem manewrowym dla wyładunku i załadunku kajaków oraz parkingiem na osiem samochodów osobowych, w tym jedno stanowisko dla osób niepełnosprawnych, dwie wiaty turystyczne małe, miejsce na ognisko z ławą i ławostołami, ogrodzenie, dwa sanitariaty przenośne oraz tablica informacyjna duża. Z kolei w skład przystani w miejscowości D. wejdą – pomost stały w kształcie litery L długości około 10 m wzdłuż brzegu i około 6 metrów prostopadle do brzegu wraz z umocowaniem brzegu, zagospodarowanie brzegu (wyrównanie, profilowanie) na odcinku około 4 metrów, dwie wiaty turystyczne małe, ogrodzenie, dwa sanitariaty przenośne, tablica informacyjna duża oraz remont umocnień brzegu wzdłuż drogi na odcinku około 2 metrów. Planowana inwestycja znajduje się na obszarze JCWP o nr [..] od dopływu z polderu D. do ujścia. Obiekt położony będzie w D. nad P. na prawym brzegu w km 0+800, około 100 metrów powyżej wylotu kanału z pompowni melioracyjnej. Teren przystani przylega do drogi gruntowej, prowadzącej wzdłuż P. do drogi krajowej [..]. Po drugiej stronie drogi znajdują się zabudowania związane z usługami turystycznymi, zaś po drugiej stronie rzeki występuje Rezerwat [..]. Wskazano także, że przystań kajakowa w D. leży na obszarze Parku Krajobrazowego, w pobliżu Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk [..]. Teren planowanej przystani obecnie nie jest wykorzystany; znajduje się wzdłuż drogi gminnej i podlega jej oddziaływaniu. Jest pokryty szatą roślinną stanowiącą samosiejki różnych gatunków. Brzeg rzeki nie jest umocniony, z wyjątkiem odcinka, gdzie rzeka zbliża się i podmywa drogę. W miejscu planowanej inwestycji występuje roślinność związana z rzeką, złożona z drzew i krzewów, przy czym realizacja inwestycji nie doprowadzi do wycinki drzew, a jedynie krzewów w miejscu planowanego placu manewrowego oraz w miejscach dojść do małej architektury. Z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynikało także, że planowana przystań jest przeznaczona do obsługi spływów kajakowych rzeką P. oraz umożliwi wypoczynek okolicznym mieszkańcom. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy decyzją z dnia 26 października 2016 roku umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji złożyła A. W. W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 maja 2017 roku uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważono, że w sytuacji gdy Wójt Gminy w ogóle nie rozważył, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. czy stanowi przystań śródlądową dla nie mniej niż dziesięciu statków, w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, decyzja o bezprzedmiotowości postępowania musi być uznana za przedwczesną, na co wskazał również Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, realizując zobowiązanie Wójta Gminy do uzupełnienia informacji w złożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia, wnioskodawca uszczegółowił, że zgodnie z założeniami oraz projektem przystani, obie przystanie planowane są dla jednoczesnej obsługi czterech kajaków. W trakcie prowadzonego postępowania Wójt Gminy zwrócił się w trybie art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o wyrażenie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego zamierzenia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dnia 11 lipca 2017 roku stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia nie jest konieczne. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 12 lipca 2017 roku wezwał Wójta Gminy do złożenia wyjaśnień, w szczególności do podania maksymalnej ilości kajaków mogących cumować w przystaniach. Po uzupełnieniu wniosku postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji należało przychylić się do opinii organu prowadzącego postępowanie i stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na co jego realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obwieszczeniem z dnia 12 czerwca 2017 roku została wszczęta procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach której przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczenie to zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy oraz wysłane do Sołtysów w miejscowości D. i Ż. - celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń. W procedurze udziału społeczeństwa nie wniesiono uwag, zastrzeżeń i wniosków. Decyzją z dnia 24 sierpnia 2017 roku Wójt Gminy ponownie umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie dwóch przystani kajakowych nad rzeką P., startową w miejscowości Ż. – D., przy wypływie z Jeziora, oraz końcową w miejscowości D.". W uzasadnieniu w szczególności stwierdzono, że na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym opinii organów opiniujących w niniejszej sprawie oraz przy uwzględnieniu treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należało uznać, że przystanie mające powstać w ramach planowanego przedsięwzięcia, nie osiągną parametrów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) i b) cyt. rozporządzenia. Organ zauważył, że każda z przystani stanowi przystań śródlądową dla mniej niż 10 statków, w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, to jest będzie przystosowana do obsługi czterech kajaków, jak również wykorzystuje linię brzegową na długości mniejszej niż 20 metrów, bowiem obie przystanie będą wykorzystywać linię na długości po ok. 10 metrów. Tym samym wskazano, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie organ zauważył, że bez znaczenia dla postępowania w sprawie pozostaje ilość kajaków przepływających po rzece P., w tym ilość kajaków biorących udział w spływach kajakowych i mogących korzystać z przystani. Podkreślono, że zgodnie z zamierzeniem inwestycyjnym budowane przystanie będą obsługiwać jednocześnie tylko cztery kajaki, która to ilość jest ograniczona warunkami bezpieczeństwa pasażerów wsiadających i wysiadających z kajaków na pomosty, co wynika z planów zagospodarowania przystani załączonych do dokumentów zgromadzonych w sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. W. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 20 grudnia 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy przywołał obowiązującą regulację prawną, wskazując, że na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja następujących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: - planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz - planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Cytowana regulacja art. 63 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza - w drodze postanowienia - organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wyszczególnione w ustawie kryteria. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Rozstrzygając organ zauważył, że w art. 60 cyt. ustawy została zawarta delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko oraz przypadków gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako jedno z wymienionych przedsięwzięć. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zaliczane są przystanie śródlądowe – dla nie mniej niż 10 statków, w tym statków służących wyłącznie do uprawiania sportu i rekreacji, o których mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, wykorzystujące linię brzegową na długości nie mniejszej niż 20 metrów. Zauważono, że w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, "statkiem" jest urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych, m. in. do uprawiania sportu i rekreacji. Wskazano nadto, że z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, iż przystanie nie są powiązane ze sobą technologicznie; są obiektami samodzielnymi, mogącymi funkcjonować niezależnie od siebie, jak również inne są strony postępowania dla obu inwestycji zlokalizowanych w pewnej odległości od siebie. W efekcie organ zauważył, że po dokonaniu szczegółowej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia należało stwierdzić, że przystanie nie osiągną progu z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., tj. nie stanowią przystani przeznaczonej dla nie mniej niż 10 statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu i rekreacji i nie wykorzystują linii brzegowej na długości większej niż 20 metrów. Obie przystanie kajakowe będą bowiem polegały na wykonaniu pomostu w kształcie litery L o długości ok. 10 metrów wzdłuż brzegu i ok. 6 metrów prostopadle do brzegu wraz z umocnieniem brzegu; nadto każda z nich jest planowana do jednoczesnej obsługi czterech kajaków. Tym samym parametry przedsięwzięcia nie pozwalają kwalifikować go do statusu mogących zawsze znacząco, jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium nie sposób także wnioskować o faktycznie założonej przez inwestora liczbie kajaków, które będzie obsługiwać każda z przystani, tj. co najmniej dziesięć, na podstawie wielkości placu manewrowego zlokalizowanego przy przystani, czy też liczby (dwóch) toalet przenośnych. Organ stwierdził, że zasadne jest urządzenie placu manewrowego dla dwóch samochodów osobowych z przyczepami, tak aby mogły się one swobodnie minąć, nie stwarzając zagrożenia. Za zasadne uznać należy również postawienie dwóch, a nie jednej toalety, bowiem przy założeniu jednoczesnej obsługi czterech kajaków, liczba osób łącznie korzystających z przystani stanowiła będzie prawdopodobnie grupę ośmiu osób. Jak jednocześnie podkreślono, organy administracji przy rozstrzyganiu spraw administracyjnych muszą kierować się przepisami prawa, a nie subiektywnym przeświadczeniem stron. Tym samym stan faktyczny ustalony w sprawie nie budził w ocenie Kolegium wątpliwości. Mając zatem na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że żaden ze wskazanych w odwołaniu przepisów prawa nie został naruszony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. W. zarzuciła: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. – polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, pomimo naruszenia przez decyzję następujących przepisów prawa: – naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie przez organ dowodu z oględzin potencjalnego miejsca inwestycji w czasie sezonu letniego, dowodu z zapisu video znajdującego się w aktach sprawy, w celu określenia rzeczywistej ilości kajaków mogących potencjalnie korzystać z przedmiotowych przystani, - naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną i fragmentaryczną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że przystanie przeznaczone będą do obsługi mniej niż 10 kajaków, czego konsekwencją było nie zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy informacje zawarte w dokumentacji KIP nie mogą przesądzać o rzeczywistej ilości obsługiwanych kajaków przez daną przystań, - naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej znajdujących się w aktach zdjęć i zapisów video terenu planowanej inwestycji oraz potraktował jako znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym stwierdzenia strony o faktycznie założonej przez inwestora liczbie kajaków - co najmniej dziesięć - jako wyłącznie subiektywne jej przeświadczenie. Nadto skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez ich błędną wykładnię i umorzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wymienionego przedsięwzięcia, pomimo istnienia ustawowego obowiązku wydania takiej decyzji, poprzez m. in. wypełnienie przez inwestycję przesłanek zakwalifikowania jej jako przystanie śródlądowe dla nie mniej niż 10 statków, - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – poprzez jego niezastosowanie i nie przeprowadzenie rzetelnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 [..], pomimo istnienia ustawowego obowiązku przeprowadzenia takiej oceny. Zważywszy na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2017 roku i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności zauważono, że organ nie zajął stanowiska co do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności nie podając, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Nadto nie rozważył faktycznej liczby kajaków cumujących przy przystaniach, opierając się jedynie na twierdzeniach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Z samego zaś projektu przedsięwzięcia wynika wprost, że jego realizacja wpłynąć ma na to, by turyści korzystali z wyznaczonego i przystosowanego do spływów miejsca, co zmniejszy tzw. dzikie spływy. Podkreślono, że organ nie wziął pod uwagę, iż dla konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotna jest rzeczywista ilość kajaków korzystająca dziennie z planowanej inwestycji. Cumowanie kajaków odbywa się bowiem w sposób odmienny od cumowania np. statków pasażerskich. Znamiennym jest, że wodowanie kajaków ma miejsce w sposób ciągły, w szczególności w zorganizowanym grupowym spływie kajakowym – tj. kajak za kajakiem, a czas samego cumowania trwa niespełna kilkadziesiąt sekund. Przystań kajakowa nie jest wbrew stanowisku organu typową przystanią żeglarską – kajaki będą wodowane cyklicznie, a nie będą stały przycumowane do pomostu w sposób ciągły. Jednocześnie poddano w wątpliwość celowość przygotowania przy przystani placu manewrowego dla dwóch samochodów osobowych z przyczepami, skoro – jak zauważono – cztery kajaki zmieszczą się w jednym busie, a na pewno na jednym samochodzie z przyczepą. Skarżąca zauważyła także, że niezrozumiałe są podstawy, na jakich organ oparł się przeświadczenie, że przystanie będą obsługiwać jednorazowo wyłącznie cztery kajaki, a zatem że nie zachodzą przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) ww. rozporządzenia. W ocenie skarżącej bowiem omawiane przedsięwzięcie stanowi przystań śródlądową przeznaczoną dla nie mniej niż 10 statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji (zgodnie z ustawą z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej), zaś kajak - zgodnie z definicją ustawową – należy zaliczyć do statku. W ocenie skarżącej błędna była także kwalifikacja organu I instancji w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na linię brzegową. Należało bowiem wziąć pod uwagę całość inwestycji i potraktować przystanie jako funkcjonalnie ze sobą powiązane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało podniesione zarzuty za chybione i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Podkreślić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2017 roku o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie dwóch przystani kajakowych nad rzeką P., startowej w miejscowości Ż. – D., przy wypływie z Jeziora, oraz końcowej w miejscowości D.". Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Zadaniem powyższej regulacji jest natomiast ocena znaczących oddziaływań inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Art. 59 ust. 1 ustawy stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Zgodnie z powołanym art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie prawidłowo został ustalony rodzaj i zakres planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na "budowie dwóch przystani kajakowych nad rzeką P., startową w miejscowości Ż. – D. oraz końcową w miejscowości D.". Zarówno z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, jak i z wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że planowane zamierzenie polegać będzie na budowie dwóch przystani kajakowych – przystani w miejscowości Ż. – D. składającej się z pomostu w kształcie litery L długości ok. 10 metrów wzdłuż brzegu i ok. 6 metrów prostopadle do brzegu wraz z umocnieniem brzegu, zagospodarowaniem terenu (wyrównanie, profilowanie) na odcinku około 2 metrów, drogą dojazdową z placem manewrowym dla wyładunku i załadunku kajaków oraz parkingiem dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, dwoma wiatami turystycznymi małymi, miejscem na ognisko z ławą i ławostołami, ogrodzeniem, dwoma sanitariatami przenośnymi oraz tablicą informacyjną dużą; oraz przystani w miejscowości D., w skład której wejdą - pomost stały w kształcie litery L długości ok. 10 m wzdłuż brzegu i ok. 6 metrów prostopadle do brzegu wraz z umocowaniem brzegu, zagospodarowanie brzegu (wyrównanie, profilowanie) na odcinku około 4 metrów, dwie wiaty turystyczne małe, ogrodzenie, dwa sanitariaty przenośne, tablica informacyjna duża oraz remont umocnień brzegu wzdłuż drogi na odcinku około 2 metrów. Z założeń przedsięwzięcia wynika także, że każdorazowo jednocześnie każda z przystani przeznaczona jest do obsługi czterech kajaków. Projekt inwestycji przewiduje przy tym, że każda z przystani będzie wykorzystywała linię brzegową na długości ok. 10 metrów. Charakter planowanego przedsięwzięcia nie pozostawia także wątpliwości co do faktu, że przystanie kajakowe w miejscowości Ż. – D. oraz w miejscowości D. nie są powiązane ze sobą technologicznie. Należało uwzględnić, że przystanie te mają powstać w ramach jednego przedsięwzięcia inwestycyjnego, jako przystań startowa oraz końcowa, niemniej nie ulega wątpliwości, że są to obiekty samodzielne, mogące funkcjonować niezależnie od siebie. W szczególności słusznym jest zauważyć, że skorzystanie przez określonego użytkownika z przystani w miejscowości Ż. – D. jest niezależne od wykorzystania przez tę samą osobę także przystani w miejscowości D. w chwili znalezienia się na wysokości tej przystani. Funkcjonowanie jednej z przystani – jako obiektu odrębnego – również nie oddziałuje w żaden sposób na funkcjonowanie drugiej. W szczególności wyłączenie z użycia jednej z przystani (a nawet jej demontaż), poza utrudnieniem faktycznym dla użytkowników, nie będzie oddziaływać na możliwość korzystania z drugiej z przystani. W świetle powyższego należało zatem odrzucić argumentację skarżącej o konieczności uznania technologicznych związków pomiędzy przystaniami i przyjęcia, że stanowią one jeden obiekt. Ustalony stan faktyczny w zakresie rodzaju omawianego przedsięwzięcia nie budził wątpliwości. Został bowiem jednoznacznie wskazany we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którym organ jest związany, wnioskodawca w toku postępowania nie zmieniał w tym zakresie swojego stanowiska, dookreślając jedynie niezbędne dla ustalenia charakteru przedsięwzięcia informacje. Za nieuzasadnione uznać zatem należy twierdzenia skarżącej, zarzucające organowi wydanie decyzji bez dostatecznego jej oparcia na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i bez jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego. Rodzaj powołanego przedsięwzięcia został wskazany we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dla takiego zatem przedsięwzięcia wynikającego z wniosku organ dokonywał ustaleń co do spełnienia przez planowane zamierzenie inwestycyjne kryteriów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Za nieuzasadnioną uznać zatem należało poszerzoną argumentację przedstawioną w skardze na decyzję, w której skarżąca podnosiła, że dla konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sprawie, istotne jest ustalenie rzeczywistej liczby kajaków korzystających dziennie z planowanej inwestycji. Nadto podnosiła w stosunku do wnioskodawcy zarzut nie polegającego na prawdzie deklarowania korzystania z przystani jednocześnie przez cztery kajaki, czemu miał nie odpowiadać rodzaj infrastruktury dodatkowej wokół samej przystani oraz znany w świetle doświadczenia życiowego sposób odbywania spływów kajakowych w większych grupach po dziesięć osób. Należało skonstatować, że podnoszone okoliczności faktyczne nie zostały poparte dowodami, są także obojętne dla rozstrzygnięci sprawy, która sprowadza się do oceny konkretnego wniosku. Opierały się zaś na subiektywnej relacji skarżącej, jej odczuciach związanych z realizacją spływów kajakowych i niezbędną po temu infrastrukturą. Nadto nie mogły one oddziaływać na zasadniczy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności nie sposób wnioskować, by zaprzeczeniem dla treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia co do rodzaju i charakteru zamierzenia inwestycyjnego miał być fakt, że cztery kajaki – jakie miały być jednocześnie odsługiwane przez przystań – mogły być transportowane przez jeden pojazd, podczas gdy przedsięwzięcie przewidywało parking dla dwóch pojazdów osobowych z przyczepami. Zasadnie zatem zostało wskazane w uzasadnieniu zarówno decyzji organu I, jak i II instancji, że dla niniejszego postępowania bez znaczenia pozostaje ilość kajaków przepływających po rzece P. oraz ilość kajaków zwyczajowo biorących udział w spływach kajakowych, a zatem wszelkie okoliczności faktyczne dotyczące intensywności ruchu kajakowego na rzece. We wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia została bowiem wskazana liczba czterech kajaków jako mogących być obsługiwanymi jednocześnie przez każdą z przystani. Fakt mniej lub bardziej intensywnego ruchu na rzece nie oddziaływał zatem w żaden sposób na ściśle i jednoznacznie określony rodzaj, rozmiar i charakter omawianego przedsięwzięcia, wskazany w jego Karcie Informacyjnej. Częstotliwość zaś wykorzystywania przystani, bądź w ogóle jej przydatność w tej lokalizacji dla odbywających się po rzece spływów kajakowych, pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, w szczególności nie stanowiła w świetle przesłanek ustawowych przedmiotu analizy organu I i II instancji. Należy zatem podkreślić, że w decyzji organu I i II instancji organy prawidłowo ustaliły zarówno okoliczności faktyczne związane z rodzajem planowanego przedsięwzięcia – jako określone jednoznacznie we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a nie wynikające z realiów faktycznych dotyczących intensywności ruchu kajakowego na rzece P., jak i prawidłowo dokonały wykładni obowiązującego prawa w zakresie stanowiska, że omawiane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Tym sam za uprawnione należy uznać wnioskowanie, że omawiane przedsięwzięcie inwestycyjne nie osiągnie progu z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., bowiem nie stanowi przystani przeznaczonej dla nie mniej niż 10 statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu i rekreacji (jak wskazano – każda z przystani przeznaczona jest do obsługi czterech kajaków) i nie wykorzystuje linii brzegowej na długości większej niż 20 metrów (każda z przystani wykorzystuje linię brzegową na odcinku ok. 10 metrów). Tym samym parametry przedsięwzięcia nie pozwalają kwalifikować go do statusu mogących zawsze znacząco, jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym miejscu słusznym jest także wskazać, że powołana kwalifikacja omawianego przedsięwzięcia znalazła odzwierciedlenie w stanowisku dwóch organów opiniujących w sprawie - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który opinią z dnia 11 lipca 2017 roku stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia nie jest konieczne oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 roku umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się przedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Reasumując, mając na uwadze powyższe, wobec ustalenia, iż decyzja wydana została z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalił.