II SA/Gd 131/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. i Z. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

R. D. i Z. D. w dniu 5 lutego 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [..], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2017 r., nr [..] nakazującą R. D. i Z. D. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,80 m x 6,00 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżących wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie wykazali bowiem zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek nie zawiera wskazania jakichkolwiek okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje bezpośrednio szkodę w ich majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Z uwagi na przedmiot sprawy, w której złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania - nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, należy mieć nadto na względzie, że tego rodzaju rozstrzygnięcia ze swej natury zmieniają stan rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka obiektu rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania w odniesieniu do decyzji, której przedmiotem jest nakaz rozbiórki, nie zwalnia zatem strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku, którego w tej sprawie nie przedstawiono. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.