II SA/Gd 1049/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Darusz Kurkiewicz Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg J. L. oraz D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 października 2025 r., nr SKO.450.127.2025 w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Smołdzino z dnia 29 maja 2025 r., nr GK.III.6730.55.2021.2024.

J.L. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 1 października 2025 r., nr SKO.450.127.2025, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. (dalej jako: Wójt) z 29 maja 2025 r.nr GK.III.6730.55.2021.2024, w przedmiocie warunków zabudowy. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1049/25. Skargę na tę samą decyzję wniosła również D.O. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1050/25. Postanowieniem z 18 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 1050/25, Sąd połączył ww. sprawę ze sprawą ze skargi J.L. na tę samą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 1 października 2025 r., która zarejestrowana została w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Gd 1049/25 - do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej prowadzić połączone sprawy pod sygnaturą akt II SA/Gd 1049/25. Skargi zostały wniesione w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy, wynikającym z dokumentów przedłożonych przez organ odwoławczy do sądu: Wnioskiem z 29 września 2024 r., który wpłynął do organu 1 października 2024 roku, B.D. (dalej: inwestorka) zwróciła się do Wójta Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy 6 budynków letniskowych, na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym S., gmina S.. Do wniosku załączyła oświadczenie, że wniosek ten jest kontynuacją postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie decyzji kasatoryjnej Kolegium z 19 lipca 2023 r., skontrolowanej przez tutejszy Sąd w sprawie II SA/Gd 700/23. Wniosek z 29 września 2004 roku stanowi pierwszy dokument w aktach sprawy organu I instancji, przekazanych do organu odwoławczego a następnie – wraz z aktami Kolegium, do sądu. Pismem z dnia 26 maja 2025 roku Wójt powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku inwestorki dotyczącego inwestycji polegającej na budowie 6 budynków letniskowych, na terenie działki nr [...], w obrębie ewidencyjnym S., gmina S.. Następnie - decyzją z 29 maja 2025 r. - Wójt ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków rekreacji indywidualnej na działce nr [...], obręb ewidencyjny S., gmina S.. W decyzji organ ustalił: 1) nieprzekraczalne linie zabudowy: 20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej powiatowej (działka nr [...]); 5 m od granicy działki nr [...]; 8 m od granicy działki nr [...]; 4 m od granicy działki nr [...]; 4 m od planowanej do wydzielenia drogi wewnętrznej, 2) maksymalny wskaźnik nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (działki) - 5,8%; minimalny wskaźnik nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (działki) - 0,6%, 3) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej terenu (działki) - 70%, 4) maksymalną szerokość elewacji frontowej – 10 m, minimalną szerokość elewacji frontowej - 6,6 m, 5) geometrię dachu - budynek rekreacji indywidualnej z poddaszem użytkowym lub nieużytkowym (bez podpiwniczenia), o wysokości 5 - 7 m (od poziomu terenu do kalenicy) i wysokości 3 - 4 m (od poziomu terenu do górnej krawędzi elewacji frontowej), z dachem dwuspadowym, o symetrycznym nachyleniu głównych połaci dachowych pod kątem 27-45° (kryty dachówką lub materiałem dachówkopodobnym; dopuszcza się pokrycie blachą na rąbek stojący); kolory pokrycia dachowego: odcienie koloru ceglasto-brązowego lub grafitu (bez połysku); kalenica główna budynku równoległa lub prostopadła do drogi z której odbywa się dojazd na działkę - dla budynków na terenie działki nr [...] obowiązuje jednolity materiał i kolorystyka pokrycia dachowego, Dalej w decyzji wskazano, że mając na uwadze ochronę krajobrazu z równoczesnym poszanowaniem tradycyjnego budownictwa regionalnego, zaleca się zharmonizowanie stylu i kolorystyki elewacji budynków w nawiązaniu do wiejskiej architektury regionalnej (szachulec, mur pruski). W ramach zagospodarowania terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy wymagane jest również uwzględnienie miejsc do parkowania samochodów osobowych, parkowanie wyłącznie w ramach własnej działki; minimalna liczba miejsc do parkowania: 1 miejsce postojowe na 1 budynek rekreacji indywidualnej. W decyzji dopuszczono podział geodezyjny działki nr [...] na 3 niezależne działki budowlane, pod warunkiem: równoczesnego wydzielenia terenu komunikacji dla potrzeb realizacji planowanej drogi wewnętrznej (o szerokości co najmniej 7 m), że nowo wydzielona działki posiadać będzie powierzchnię nie mniejszą niż 0,16 ha, zabudowę realizować według zasady - 2 budynki rekreacji indywidualnej na każdej z nowo wydzielonej działce budowalnej. Organ wskazał też, że potencjalna uciążliwość prowadzonej działalności usługowej nie może przekraczać granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ustalenia przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także odniósł się do pism stron składanych w toku postępowania. W odwołaniu od tej decyzji D.O. zarzuciła naruszenie: 1. art 53 ust. 3 w zw. z art 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p., w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu miejscowego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie z 2003 r.", poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art 61 ust 1-5 u.p.z.p.; 2. § 3 rozporządzenia z 2003 r. poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 3. § 4 rozporządzenia z 2003 r. poprzez wyznaczenie linii zabudowy w nieprawidłowy sposób; 4. art. 96 oraz art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. [...]5 ze zm.), dalej jako: "u.g.n.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w ramach decyzji o warunkach zabudowy wójt ma prawo ustalać zasady i warunki podziału nieruchomości; 5. art 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez nieuprawnione zastosowanie dokumentów uzgodnieniowych wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie innego wniosku; 6. art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez uniemożliwienie stronie zapoznanie się z projektem decyzji oraz dokumentami mającymi istotne znaczenie dla sprawy oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Po rozpoznaniu ww. odwołania Kolegium, zaskarżoną decyzją z 1 października 2025 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że na wyznaczonym obszarze analizowanym występują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową letniskową (rekreacji indywidualnej), tereny zabudowy letniskowej (rekreacji indywidualnej), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową gospodarczą (zabudowa zagrodowa) pozwalające na kontynuację funkcji zaplanowanej przez inwestora. Ponadto teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej, posiada możliwość uzbrojenia w zakresie infrastruktury technicznej wystarczającego dla potrzeb wnioskowanej inwestycji i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest wykazany w ewidencji gruntów i budynków jako inny teren oznaczony symbolem RV, RVI i W. Żaden z przepisów odrębnych nie wprowadza zakazów lub ograniczeń w realizacji inwestycji objętej kwestionowaną decyzją. Dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyznaczono powierzchnię zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, szerokość elewacji frontowej oraz geometrię dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachu, wysokość głównej kalenicy). Zdaniem Kolegium, Wójt prawidłowo ocenił zgodność planowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. także analiza urbanistyczna została prawidłowo przeprowadzona, a parametry dla nowej zabudowy zostały ustalone na podstawie tej analizy. Decyzja zawiera również wymagane prawem załączniki, tj. załącznik graficzny określający linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Wbrew twierdzeniom odwołującej się, studium zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie może być wyznacznikiem dla nowej zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku D.O. co do zasady podtrzymała zarzuty stawiane w odwołaniu, dodając zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 tej u.g.n. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez nieprawidłowe nazewnictwo w decyzji dotyczące rodzaju zabudowy, brak zapisu ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska, ustaleń planu ochrony Słowińskiego Parku Narodowego, w którego otulinie znajduje się planowana inwestycja, w tym dotyczących hałasu, oraz brak zawarcia w decyzji objaśnień wszystkich użytych oznaczeń w części graficznej decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej, w analizowanym obszarze nie istnieje zabudowa mieszkaniowa o innej funkcji jak osiedleńcza i o tak dużym zagęszczeniu zabudowy. Na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie znajdują się osiedla domów stale połączonych z gruntem o powierzchni 60 m2, a jedynie zabudowa jednorodzinna zagrodowa, w funkcji osiedleńczej. Skarżąca podkreśliła, że działka inwestorki znajduje się na terenie otuliny Słowińskiego Parku Narodowego (dalej: SPN), a inwestycja narusza zapisy zarządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 28 grudnia 2022 r. w sprawie planu ochrony SPN na lata 2023 - 2025, gdzie zachowanie rolniczego charakteru miejscowości i walorów krajobrazowych w tym miejscu (obszar bezpośrednio graniczący z terenem SPN i obszarem Natura 2000) oraz przestrzeganie zapisów obowiązującego studium zagospodarowania przestrzennego mają znaczenie kluczowe dla ochrony przyrody i rolniczego charakteru wsi. W przypadku zrealizowania tak dużej inwestycji, będzie ona powodować hałas zakłócający spokój mieszkańców sąsiadujących nieruchomości i mogący powodować naruszenie naturalnego środowiska zwierząt bytujących na terenie SPN i jego otulinie. Skarżąca zarzuciła też, że również okoliczna infrastruktura, a przede wszystkim drogi i sieci (wodociągowa i elektroenergetyczna) nie są dostosowane do zamieszkania jednocześnie tak dużej liczby osób w tej okolicy. Jak wskazała, obecnie teren nie jest w ogóle uzbrojony, inwestor nie dostarczył planu uzbrojenia terenu, a organ I instancji nie dokonał żadnej analizy dotyczącej parametrów uzbrojenia terenu wystarczającego dla równoczesnego użytkowania sieci wodociągowej i elektroenergetycznej przez 40 osób i skutków obciążenia sieci doprowadzających media dla miejscowości, gdzie w sezonie letnim występują drastyczne spadki ciśnienia wody w sieci i awarie prądu. W dokumentacji wniosku znajdują się jedynie pisma dostawców mediów o technicznej możliwości doprowadzenia prądu i wody do granic działki, a nie o tym, że uzbrojenie terenu będzie wystarczające dla deweloperskiego zamierzenia budowlanego, a zatem warunek określony w art 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p ewidentnie nie został spełniony, co powoduje, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana również z powodu braków formalnych wniosku. Dalej skarżąca zarzuciła brak zgodności danych ujawnionych w tabeli do analizy urbanistycznej ze stanem faktycznym lub załącznikiem graficznym do samej analizy, szczegółowo argumentując w tym zakresie. Między innymi wskazała, iż maksymalna szerokość elewacji frontowej ustalona przez organ na podstawie analizy urbanistycznej jest niezgodna z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., gdyż maksymalna szerokość elewacji frontowej w zaskarżonej decyzji to 10 m, czyli o 22% więcej niż średnia szerokość w obszarze analizowanym; brak uzasadnienia odstępstwa od średniej (z uwzględnieniem tolerancji 20%) w analizowanym obszarze jest błędem analizy urbanistycznej. W jej ocenie również nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczono niezgodnie z § 4 rozporządzenia z 2003 r., gdyż dla działek bezpośrednio sąsiadujących z działką nr [...] - czyli dla działek o numerach: [...] oraz [...], [...] oraz działki nr [...] ustalono jedną nieprzekraczalną linię zabudowy względem drogi powiatowej pomiędzy 15 a 45 metrów od tej drogi. Wprawdzie z ustępu 4. tego paragrafu wynika, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, jednak w niniejszej sprawie takich wniosków analiza nie zawiera. Organ nie miał także uprawnień do ustalania zasad i warunków podziału nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy. Podział działki i ustalanie parametrów i warunków takiego podziału wymaga osobnego postępowania administracyjnego według określonej procedury i osobnego wniosku o podział działki. Dokonywanie podziału działki i określanie warunków takiego podziału w ramach decyzji o warunkach zabudowy stanowi rażące naruszenie prawa. Dalej skarżąca wskazała, że załączniki graficzne do decyzji nie zawierają wszystkich oznaczeń. Brak oznaczeń jest rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia, które wprost zobowiązuje organ wydający decyzję o warunkach zabudowy do zamieszczania objaśnień wszystkich użytych w niej oznaczeń, i decyduje o braku formalnym decyzji i konieczności jej uchylenia. Końcowo skarżąca stwierdziła, że w każdej decyzji o warunkach zabudowy ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Tymczasem, pomimo tego, że planowana inwestycja to przedsięwzięcie deweloperskie w postaci osiedla 6 domów o pow. 60 m2 każdy, gdzie docelowo miałoby zamieszkiwać ok. 40 osób (średnio 6 osób na budynek), decyzja nie zawiera analizy uciążliwości i wpływu inwestycji na działki sąsiednie w zakresie hałasu, zakłóceń elektrycznych, wibracji i promieniowania a także zakłóceń dostaw wody. Wobec powyższego zaskarżona decyzja jest niezgodna z § 2 pkt 7 lit. b rozporządzenia w sprawie oznaczeń oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p i z tego względu winna być uchylona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.L. zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną ocenę, że planowana inwestycja spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa i przyjęcie, że usytuowanie sześciu domów jednorodzinnych na terenie jednej działki jest kontynuacją funkcji działek objętych analizą i nie spowoduje intensyfikacji dotychczasowej zabudowy; 2) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a to przez: a) brak uzasadnienia w dokonanej analizie wyznaczenia maksymalnego wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (działki) na poziomie 5,8%, b) nieprawidłowe wskazanie w decyzji oraz analizie minimalnej szerokości elewacji frontowej w wielkości 6,6 m, podczas gdy w projekcie decyzji wskazywano na minimalną szerokość 5 m, c) brak uwzględnienia w analizie, że inne budynki znajdujące się w otoczeniu działki będącej przedmiotem decyzji mają ceglasty kolor pokrycia dachowego, dlatego umożliwienie zamontowania grafitowego dachu będzie powodowało odstępstwo od pozostałych budynków d) nieuwzględnieniu na załączniku graficznym nr 2 stanowiącym załącznik do decyzji zabudowy na terenie działek nr [...] i [...], e) wskazanie w decyzji wysokości elewacji frontowych poprzez ustalenie parametru w przedziale od 3 do 4 m (od poziomu terenu do górnej krawędzi elewacji frontowej) oraz 5 do 7 m (od poziomu terenu do kalenicy) a tym samym braku precyzyjnego wskazania parametru (co narusza ustalenia wyroku WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r. o sygn. II SA/Gd 700/23); 3) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych i niezebranie wyczerpująco materiału dowodowego i błędne uznanie, że projektowane budynki spełniają warunek kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, podczas gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że zabudowa jednorodzinna w tak gęstym usytuowaniu na jednej działce nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej, działka inwestycyjna zlokalizowana jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową gospodarczą i garażową oraz obszarze zabudowy zagrodowej. Przy czym w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa to przede wszystkim obiekty wolno stojące, po jednym budynku mieszkalnym na terenie jednej działki. W analizowanym obszarze nie istnieje zabudowa mieszkaniowa o przeznaczeniu turystycznym i tak dużym zagęszczeniu zabudowy, dlatego organ nieprawidłowo ustalił, że występuje zgodność pomiędzy funkcją istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, a funkcją planowanej nowej zabudowy. Skarżąca podkreśliła, że zabudowa letniskowa, gdzie na terenie jednej działki zlokalizowanych jest aż 6 obiektów, bez wątpienia znacznie odbiega zarówno intensywnością zabudowy (ze względu przede wszystkim na małą powierzchnię działek inwestycyjnych), jak też wspomnianym sposobem zabudowy od pozostałej części obszaru analizowanego. Taka zabudowa wpływa też na odbiór przestrzenny i tym samym ma istotne znaczenie z urbanistycznego i architektonicznego punktu widzenia oraz naruszy zasady dobrego sąsiedztwa – hałas zakłócający spokój mieszkańców, hałas mogący powodować naruszenie naturalnego środowiska zwierząt żyjących na terenie SPN. Skarżąca wyjaśniła nadto, że żadna z działek w obszarze analizowanym nie posiada tak dużego stopnia powierzchni zabudowy. W decyzji dla inwestycji podano wskaźnik 5,8 %, lecz nie uwzględniono, że na działce będzie przygotowana droga dojazdowa, co znaczenie zwiększy powierzchnię zabudowy. Także wskaźnik dla tej inwestycji jest drastycznie zawyżony w stosunku do działek sąsiednich nr [...] i [...], a organ nie wskazał, z czego wynika zwiększenie wskaźnika. Wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy pomija też całkowicie sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w szczególności, że zabudowa ta ma przede wszystkim charakter zabudowy wolno stojącej, zrealizowanej na działkach o dużej powierzchni, przy ustaleniu jednego budynku na działce. Ponadto ustalenia zostały poczynione na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, która nie uwzględnia zabudowy działek nr [...] i [...]. Rozbieżność w zakresie decyzji dotyczy również wskazania minimalnej szerokości elewacji frontowej w wielkości 6,6 m, podczas gdy w projekcie decyzji wskazywano na minimalną szerokość 5 metrów. W odpowiedziach na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Zgodnie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma również przepis art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w toku całego toczącego się przed nimi postępowania w danej sprawie. Kontrolując zaś zaskarżoną decyzję Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. Orzekanie przez Sąd administracyjny jest możliwe tylko na podstawie całości akt sprawy, co związane jest z tym, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych we własnym zakresie, a tylko bada, czy dokonane przez organy administracji ustalenia odpowiadają prawu. Z omawianym obowiązkiem Sądu powiązany jest zaś wyartykułowany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek organu przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu, i które pozwolą Sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem, rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne. Należy też zauważyć, że przepisy p.p.s.a. nie nakładają na Sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania w sprawie, a tylko dokonania oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, tylko wyjątkowo uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami w zakresie wyznaczonym w art. 106 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1 października 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Smołdzino z 29 maja 2025 r. o ustaleniu na rzecz B.D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny S., gmina S.. W tej sprawie Sąd, podczas lektury wydanych rozstrzygnięć oraz analizując przekazany wraz ze skargami materiał dowodowy stwierdził, że z treści decyzji organów obu instancji nie wynika na podstawie wniosku z jakiej daty orzekały, a nadto - czy przedstawione wraz ze skargą akta administracyjne stanowią całość dokumentów zgromadzonych w sprawie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.". Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2 – 4, nieistotnych jednak w niniejszej sprawie. W celu ustalenia spełnienia ww. warunków oraz wymogów dla nowej zabudowy organ winien dokonać analizy zabudowy już istniejącej na danym terenie. W przypadku braku planu miejscowego naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego jest bowiem jego kontynuacja, co oznacza, że nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie teren. Dlatego też właściwy organ wyznacza wokół terenu objętego wnioskiem, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. Przez front terenu należy zaś rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p., minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa winien określić, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, uwzględniając potrzeby kształtowania ładu przestrzennego, w tym przeciwdziałania powstawaniu konfliktów przestrzennych, w tym w szczególności wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 1a) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 2) udziału powierzchni zabudowy; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości zabudowy; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 6) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 7) minimalnej liczby miejsc do parkowania. Organy jako podstawę szczegółowego sposobu ustalania przedmiotowych wymagań w tej sprawie wskazały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu miejscowego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie z 2003 r.", w którym określono wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Organ I instancji dodatkowo powołał się na przepis § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1116; w skrócie "rozporządzenie z 2024 r."), które weszło w życie 26 lipca 2024 roku. Zgodnie z tym przepisem, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazał także, iż realizuje wyrok WSA z 5 września 2023 roku, sygn. II SA/Gd 700/23. Powyższe stwierdzenia organu I instancji zdają się sugerować, iż uważał on, że kontynuuje postępowanie, które toczyło się w sprawie, w której WSA badało zgodność z prawem wydania decyzji kasacyjnej dotyczącej wniosku inwestorki. Organ I instancji nie podał jednak z jakiej daty był to wniosek, czego konkretnie dotyczył, czy różni się od wniosku z 29 września 2024 r., czy wniosek ten (z września 2024 r.) mógł stanowić tylko doprecyzowanie wcześniejszego wniosku, czy też był na tyle zmieniony, że organ uznał, iż należy wszczął nowe postępowanie, jak to by sugerowało zawiadomienie z 26 maja 2025 roku, którym Wójt powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku inwestorki dotyczącego inwestycji polegającej na budowie 6 budynków letniskowych, na terenie działki nr [...], w obrębie ewidencyjnym S., gmina S.. Dodatkowo z treści decyzji Wójta również nie wynika którego wniosku inwestorki - z jakiej konkretnie daty - dotyczy zawarte w niej rozstrzygnięcie. Natomiast pierwsze projekty decyzji znajdujące się w aktach – które przesyłał organ do uzgodnienia, zawierają wyraźne wskazanie, że decyzja dotyczy wniosku inwestorki "na formularzu przesłanym przy piśmie z dnia 01 października 2024 roku", a więc wniosku z 29 września 2024 roku. Ustalenie w przedmiocie jakiego wniosku inwestorki (z jakiej daty) organy procedowały jest niezwykle istotne z dwóch względów: - po pierwsze – postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym a wiec wola inwestora musi być znana organowi i stronom postępowania, a następnie Sądowi, więc musi być wyrażona we wniosku z określonej daty, który musi znajdować się w katach sprawy, aby mnożna było ustalić datę wszczęcia postępowania oraz skontrolować jak organ się do tego wniosku odniósł; - po drugie - data złożenia wniosku ma w tej sprawie kluczowe znaczenie dla ustalenia jakie przepisy wykonawcze winny znaleźć w niej zastosowanie, tj. które rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny organy stosować; ze wskazanego powyżej przepisu przejściowego § 12 rozporządzenia z 2024 r. wynika bowiem jednoznacznie, że przepisy dotychczasowe, czyli rozporządzenia z 2003 r., znajdują zastosowanie tylko do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2024 r., tj. do 26 lipca 2024 roku. Jeżeli zatem organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu postępowania na podstawie wniosku z 29 września 2024 roku, ponieważ to ten wniosek został złożony na formularzu przesłanym do organu przy piśmie inwestorki w dniu 1 października 2024 roku i taki wniosek organ wskazywał w pierwszych projektach decyzji, podlegających uzgodnieniom, to winien zastosować w sprawie przepisy rozporządzenia z 2024 roku, i na ich podstawie ustalić istotne parametry inwestycji, czego nie uczynił. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Gdyby uznać, iż żądaniem inwestorki jest wniosek z 29 września 2024 roku, który wpłynął do organu 1 października 2024 roku, wtedy organ winien stosować nowe rozporządzenie z 2024 roku. Jeżeli natomiast uważał, że prowadzi postępowania na podstawie wcześniejszego wniosku inwestorki, a wniosek złożony we wrześniu 2024 roku stanowi tylko jego uzupełnienie, winien zgromadzić całe akta administracyjne, począwszy od tego wcześniejszego wniosku (z niewiadomej daty), a następnie je przeanalizować i dokonać uzgodnień wskazując, iż dotyczą one wniosku z wcześniejszej daty niż wniosek złożony na formularzu przy piśmie z dnia 1 października 2024 roku. Nie czyniąc tego organ naruszył w sposób istotny przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3. Uchybienia w tym zakresie – jak już wyjaśniono powyżej, mogły mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy i nie zostały usunięte przez Kolegium. Należy bowiem zauważyć, że - mimo iż Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji wspominało o wcześniej toczącym się postępowaniu z wniosku B.D. o ustalenie warunków zabudowy, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 700/23, oddalił sprzeciw od decyzji kasacyjnej, jednak SKO nie zwróciło się do organu I instancji o wyjaśnienie, którego wniosku dotyczyło postępowanie organu I instancji zakończone wydaniem decyzji z 29 maja 2025 roku. Kolegium orzekło wyłącznie na podstawie dokumentacji zgromadzonej przez organ I instancji odnośnie wniosku inwestorki z 29 września 2024 roku, a zatem należy przyjąć, że taki wniosek tylko analizowało. Nie zwróciło się przy tym do organu I instancji o wyjaśnienie czy sprawa ta stanowi według niego kontynuację wcześniej prowadzonego postępowania, czy też nową sprawę, a jeżeli samo uznało, że jest to kontynuacja wcześniej troczącego się postępowania – nie zawnioskowało o uzupełnienie akt organu I instancji poprzez złożenie pierwotnego wniosku i pozostałych dokumentów dotąd zgromadzonych w sprawie. Nie ulega zaś wątpliwości, że wydając rozstrzygnięcie w sprawie organy powinny dysponować wnioskiem inicjującym postępowanie administracyjne. Obowiązek ten dotyczy zarówno organu I, jak i II instancji, bowiem wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, tj. do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny, w oparciu o cały materiał zgromadzony w aktach sprawy. Kluczowe w kontekście rozpoznawanej sprawy jest jednak to, że swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy może wydać wyłącznie w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, całe akta administracyjne, ponieważ jest on zobowiązany między innymi sprawdzić, czy rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostało po uprzednim wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla spraw. Organ odwoławczy zatem, tak jak organ I instancji, ma te same obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Natomiast tylko prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w oparciu o kompletny materiał dowodowy, jest warunkiem koniecznym do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i w konsekwencji wydania trafnego rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do art. 7 k.p.a, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją powyższych zasad jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a. statuującym obowiązek organu zawarcia w rozstrzygnięciu podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się też, że odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. m.in. A. Wróbel, komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, M. Wilbrandt - Gotowicz, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025; C. Martysz, komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I. Komentarz do art. 1-103, wyd. III, Zakamycze, 2010; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Organ bowiem co do zasady w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, jednak owa swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Swobodna ocena dowodów, aby nie miała znamion samowoli, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Tak więc należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy (por. E. Iserzon [w:] E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa1970, s. 154-155). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można mówić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Z dowolną oceną będziemy mieć też do czynienia, jeżeli organ odwoławczy wyda rozstrzygnięcie nie dysponując kompletnymi aktami administracyjnymi organu I instancji. Tylko bowiem wtedy, gdy organ II instancji dysponuje całymi aktami administracyjnymi, możliwe jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, co stanowi realizację obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a., lub też uznanie, że materiał ten wymaga uzupełnienia, w jakim zakresie i czy może tego dokonać organ odwoławczy, czy też konieczne jest ponowienie postępowania przed organem I-instancyjnym. Rozpoznając przedmiotową skargę w kontekście powyższych uwag Sąd odszedł do przekonania, że organ II instancji nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym umożliwiającym mu rozpoznanie odwołania. Organ ten nie dostrzegł, że w aktach brak jest wniosku inwestorki (z niewiadomej daty), na który powołał się w uzasadnieniu decyzji jako na wniosek inicjujący postępowanie administracyjne, choć powoływał się na treść tego wniosku i rozstrzygnięcia organów oraz Sądu jego dotyczące (wyrok WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., sygn. 700/23). Dokumenty te niewątpliwie nie znajdowały się w posiadaniu Kolegium, co potwierdza treść pisma Wójta z 28 lipca 2025 roku, który – przekazując odwołanie, w załączeniu przekazał organowi odwoławczemu zestaw dokumentów, poczynając od wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z 1 października 2024 roku (czyli wniosku z 29 września 2024 r., data 1 października 2024 roku to data wpływu wniosku do organu I instancji). Brak tych dokumentów oznacza, że wydając decyzję organ odwoławczy mógł tylko ocenić zasadność wniosku inwestorki z 29 września 2024 roku (złożonego 1.10.2024r.), nie mógł bowiem ocenić treści żadnego innego żądania, skoro nim nie dysponował, ani tego czy organ I instancji prawidłowo je zakwalifikował i rozpoznał. Podejmując więc zaskarżone rozstrzygnięcie bez zbadania jakiego wniosku ono dotyczy, a w przypadku uznania, że dotyczy wcześniejszego wniosku inwestorki niż ten z 29 września 2024 roku, bez dysponowania kompletnymi aktami postępowania I-instancyjnego, w szczególności bez wniosku inicjującego postępowania, Kolegium naruszyło w sposób istotny przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 oraz art. 138 § 1 k.p.a. Uchybienia w tym zakresie – jak już wyjaśniono powyżej, mogły mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wyeliminowanie kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie dostrzeżone uchybienia procesowe, w szczególności brak jednoznacznego ustalenia w sprawie jakiego wniosku dotyczy postępowanie tj. z jakiej daty i kiedy złożonego, co z kolei przekłada się na datę wszczęcia postępowania, a jej prawidłowe ustalenie – na możliwość jednoznacznego ustalenia jakie przepisy materialne znajdą w sprawie zastosowanie, tj. jakie rozporządzenie wykonawcze organy winny stosować, czy to z 2003 r., czy też aktualnie obowiązujące z 2024 r., tj. naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, a w przypadku organu odwoławczego także art. 136, art. 138 § 1 k.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie związany oceną prawną wyrażoną w wyroku, w szczególności zobowiązany będzie do wydania rozstrzygnięcia na podstawie kompletnych akt sprawy, obejmujących wniosek inicjujący postępowanie. Organ ten zobowiązany będzie do oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności prawidłowo sporządzonej analizy, opartej na przepisach właściwego rozporządzenia wykonawczego (ustalonego w zgodzie z datą wszczęcia postępowania), gdyż dopiero tak przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoli na ustalenie czy na podstawie wniosku inwestorki można ustalić warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji. Jednocześnie należy wyjaśnić, że zakres stwierdzonych uchybień procesowych uniemożliwiał odniesienie się do zarzutów skarg dotyczących naruszenia przepisów materialnych, bowiem dopiero niebudzące wątpliwości ustalenie daty wszczęcia postępowania pozwoli na ustalenia jakie przepisy, w szczególności wykonawcze, w tej sprawie znajdują zastosowanie. Jest to niezwykle istotne, ponieważ w sprawach o warunki zabudowy prawidłowo przeprowadzona analiza, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów rozporządzenia wykonawczego, stanowi kluczowy wymóg wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania nowej zabudowy do określonej funkcji i cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego.