II SA/Bk 99/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2025 r. nr 010070/680/1951207/2024 w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. W dniu 17 lutego 2024 r. skarżąca – K. K. złożyła wniosek o świadczenie wychowawcze na dzieci N. i O. K. na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2024 r. do 31 maja 2025 r. Sprawa niniejsza dotyczy dziecka N. K.; 2. W dniu 12 lutego 2024 r. wniosek na ww. dzieci złożył także ich ojciec – Ł. K.; 3. W związku z wystąpieniem o świadczenie wychowawcze dwóch osób uprawnionych, ZUS w pismach z 26 lutego 2024 r. wezwał oboje rodziców do dostarczenia dokumentów sądowych potwierdzających sprawowanie wyłącznej lub naprzemiennej opieki nad dzieckiem, a w przypadku ich braku, do złożenia pisemnego oświadczenia, w jaki sposób sprawowana jest opieka nad dzieckiem; 4. K. K. w piśmie z 7 marca 2024 r. oświadczyła, że na chwilę obecną opiekę nad dziećmi sprawuje z drugą osobą uprawnioną do świadczenia wychowawczego, tj. mężem Ł. K. Do pisma załączono umowę najmu okazjonalnego, pozew o rozwód i zawiadomienie o składzie sądu w sprawie rozwodowej; 5. Ł. K. w piśmie z 3 marca 2024 r. oświadczył, że sprawuje opiekę faktyczną nad małoletnimi dziećmi oraz ponosi koszty ich utrzymania. Dzieci mają w mieszkaniu swój pokój oraz rzeczy osobiste. Nie mieszka razem z żoną, są w trakcie rozwodu. Sąd nie wydał żadnego postanowienia w zakresie sprawowania opieki nad dziećmi. Opiekę sprawuję razem z żoną w porównywalnych okresach; 6. Mając na uwadze treść tych oświadczeń, ZUS decyzją z 8 kwietnia 2024 r. nr 010070/680/1951207/2024, działając na podstawie art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, odmówił K. K. przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko – N. K.; 7. Jednocześnie informacją z tego samego dnia, tj. 8 kwietnia 2024 r. ZUS przyznał Ł. K. prawo do świadczenia wychowawczego od 1 czerwca 2024 r. do 31 maja 2025 r. w pełnej wysokości na ww. dziecko; 8. Odwołanie od tej decyzji w dniu 22 kwietnia 2024 r. wniosła K. K. W uzasadnieniu podała, że do dnia 29 lutego 2024 r. opiekę nad małoletnią N. sprawowała wspólnie z jej ojcem – Ł. K. Od 1 marca 2024 r. dziecko pozostaje pod jej wyłączną opieką, bowiem od tego dnia wraz z dziećmi (O. i N.) zamieszkuje pod innym adresem. Wskazała, że w związku z tym sama ponosi koszty jej utrzymania. W związku z powyższym odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia wychowawczego wyłącznie na jej rzecz. Do odwołania ponownie dołączono umowę najmu okazjonalnego, zaświadczenie z MOPR w Białymstoku dotyczące miejsca zamieszkania odwołującej, pozew o rozwód; 9. W dniu 7 lipca 2024 r. Ł. K. złożył oświadczenie w którym potrzymał swoje stanowisko, że sprawuje opiekę faktyczną nad małoletnimi dziećmi oraz ponosi koszty ich utrzymania. Dodatkowo podał, że żona z uwagi na pracę zmianową spotyka się z dziećmi sporadycznie; 10. Następnie K. K. do pisma z 22 sierpnia 2025 r. dołączyła postanowienie SO w Białymstoku z 20 września 2024 r. wydane w sprawie [...] w przedmiocie zabezpieczenia na czas trwania postępowania w sprawie o rozwód miejsca pobytu dzieci przy skarżącej; 11. W związku z powyższym ZUS w piśmie z 18 grudnia 2025 r. wezwał Ł. K. do ustosunkowania się do ww. postanowienia; 12. Ł. K. w odpowiedz oświadczył, że zgodnie z postanowieniem sądu dzieci są pod opieką matki – K. K. od 20 września 2024 r.; 13. W dniu 10 października 2025 r. K. K. złożyła ponowny wniosek o świadczenie wychowawcze na okres 2024/2025 do którego dołączyła ww. postanowienie; 14. Informacją z 20 stycznia 2026 r. ZUS przyznał K. K. świadczenie wychowawcze na dziecko N. K. na okres od 1 października 2024 r. do 31 maja 2025 r.; 15. Decyzją z tego samego dnia tj. 20 stycznia 2026 r. ZUS uchylił przyznane Ł. K. świadczenie wychowawcze na dziecko N. K. od 1 października 2024 r. do 31 maja 2025 r.; 16. Decyzją z 18 grudnia 2025 r. nr 010070/680/1951207/2024 Prezes ZUS utrzymał w mocy decyzję z 8 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu podano, że w sprawie ustalono, że opiekę na dzieckiem sprawuje odwołująca i ojciec dziecka, którzy prowadzą jedno gospodarstwo domowe. Jako, że ojciec złożył wniosek o świadczenie wychowawcze wcześniej niż odwołująca to prawo do tego świadczenia zostało przyznane na jego rzecz; 17. Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego wniosła K. K. i zarzuciła naruszenie: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 § 1 K.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę dowodów, w szczególności dokumentów w postaci: umowy najmu okazjonalnego z 23 lutego 2024 r., oświadczenia K. K. z 7 marca 2024 r., opinii OZSS z 19 marca 2025 r. w sprawie [...], postanowienia SO w Białymstoku z 20 września 2024 r. w przedmiocie zabezpieczenia miejsca pobytu małoletnich, postanowienia SO w Białymstoku z 7 listopada 2025 r. w przedmiocie zabezpieczenia kontaktów małoletnich z ojcem, protokołu rozprawy głównej z 27 sierpnia 2024 r. przed SO w Białymstoku w sprawie [...], protokołu rozprawy głównej z 11 grudnia 2025 r. przed SR w Białymstoku w sprawie [...], a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że rodzice małoletnich wspólnie sprawują opiekę nad dziećmi oraz prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, drugi z rodziców jest osobą faktycznie sprawującą opiekę nad dziećmi, podczas gdy ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika jednoznacznie, że od 1 marca 2024 r. rodzicie małoletnich żyją w rozłączeniu, prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, przy czym małoletnie dzieci zamieszkują wspólnie z matką, co wynika wprost z postanowienia SO w Białymstoku z 20 września 2024 r. o zabezpieczeniu miejsca pobytu małoletnich, natomiast złożenie przez Ł. K. wniosku o przyznanie mu świadczenia wychowawczego nastąpiło w złej wierze, było podyktowane złośliwością i chęcią skomplikowania sytuacji życiowej wnioskodawczyni; b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji z 8 kwietnia 2024 r., podczas gdy w świetle okoliczności faktycznych sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie na rzecz wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego; c) art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d., poprzez jego błędną wykładnię i odmowę przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia wychowawczego z uwagi na jego przyznanie drugiemu z rodziców, podczas gdy małoletnia N. K. zamieszkuje z matką i pozostaje pod jej stałą opieką oraz na jej utrzymaniu, a zatem brak było podstaw do odmowy przyznania K. K. przedmiotowego świadczenia; d) art. 22 u.p.p.w.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia wychowawczego z uwagi na jego przyznanie drugiemu z rodziców, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy nie występuje zbieg prawa rodziców do świadczenia wychowawczego, albowiem dziecko zamieszkuje wyłącznie z matką od 1 marca 2024 r. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia w określonym terminie wraz ze wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia sprawy oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania w tym wynagrodzenia pełnomocnika według norm prawem przepisanych. Nadto na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a wniesiono o dopuszczenie dowodu z dokumentów wymienionych w pkt 4 ppkt a-h skargi na fakt, że małoletnia N. K. zamieszkuje wyłącznie z matką od 1 marca 2024 r., na fakt pozostawania dzieci pod wyłączną opieką matki oraz na fakt, że nie występuje zbieg uprawnień rodziców do otrzymania świadczenia wychowawczego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 20 lutego 2026 r. zawarto replikę na odpowiedź na skargę. Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sąd postanowił przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wymienionych w ppkt c, g, h na okoliczność wykazania, że opiekę nad małoletnią N. sprawowała wyłącznie skarżąca. Odnośnie pozostałych dokumentów tj. z ppkt a, b, d sąd stwierdził, że znajdują się one w aktach administracyjnych sprawy. Natomiast odnośnie dokumentów wymienionych w ppkt e – postanowienie SA w Białymstoku z 7 stycznia 2026 r. oddalające zażalenie na postanowienie z 20 września 2024 r. oraz z ppkt f – postanowienie SO w Białymstoku z 7 listopada 2025 r. w przedmiocie zabezpieczenia kontaktów małoletnich z ojcem sąd uznał, że nie służą one wyjaśnieniu istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 18 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin z 8 kwietnia 2024 r., odmawiającą skarżącej – K. K. świadczenia wychowawczego na córkę N. K. na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2024 r. do 31 maja 2025 r. z uwagi na ustalenie, że zachodzi zbieg praw obojga rodziców do tego świadczenia. Sąd zaznacza przy tym, że sporem objęty jest okres od 1 czerwca 2024 r. do 1 października 2024 r. (cztery miesiące). Organ uwzględnił bowiem treść postanowienia SO w Białymstoku z 20 września 2024 r. wydanego w sprawie[...]w przedmiocie zabezpieczenia na czas trwania postępowania rozwodowego miejsca pobytu dzieci przy skarżącej oraz treść oświadczenia Ł. K., że od 20 września 2024 r. dziecko zgodnie z postanowieniem sądu jest pod opieką matki, i informacją z 20 stycznia 2026 r. ZUS przyznał K. K. świadczenie wychowawcze na dziecko N. K. na okres od 1 października 2024 r. do 31 maja 2025 r. Okres objęty sporem został potwierdzony przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.p.w.d.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 up.p.w.d., celem świadczenia wychowawczego jest pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d., świadczenie wychowawcze przysługuje matce lub ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a ustawy. Stosownie zaś do art. 22 ustawy, w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się. O zbiegu uprawnień do świadczenia można mówić wówczas, gdy co najmniej dwa podmioty teoretycznie uprawnione do uzyskania świadczenia występują z wnioskiem o jego przyznanie na to samo dziecko i na ten sam okres. W realiach rozpatrywanej sprawy świadczenie wychowawcze na N. K. zostało przyznane ojcu dziecka – Ł. K., co potwierdza informacja o przyznaniu świadczenia wychowawczego z 8 kwietnia 2024 r. Poza sporem jest, że wniosek ojca dzieci został złożony wcześniej niż wniosek ich matki. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że Ł. K. wniosek złożył 12 lutego 2024 r., natomiast skarżąca – K. K. wniosek złożyła 17 lutego 2024 r. Okoliczność ta nie jest sporna. W sprawie nie jest także sporne, że strony pozostają w konflikcie, są w trakcie rozwodu. W dniu 10 stycznia 2024 r. (a więc miesiąc przed złożeniem wniosków w sprawie niniejszej) skarżąca złożyła pozew o rozwód. Jako niesporną należy potraktować także okoliczność oddzielnego mieszkania rodziców od 1 marca 2025 r. (wynika to z umowy najmu okazjonalnego oraz zaświadczenia MOPR) oraz to, że małoletnie dzieci mieszkają od tej daty ze skarżącą. Okoliczność tą potwierdził w swoim oświadczeniu z 3 marca 2024 r. Ł. K.. Istotnie zatem niezrozumiałym jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, że K. i Ł. K. prowadzą jedno gospodarstwo domowe. Bez wątpienia w świetle zgromadzonych dokumentów na etapie postępowania administracyjnego brak było podstaw do takiej konkluzji. Uchybienie to, w ocenie sądu, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy prawidłowo organ ustalił, że dziecko N. K. pozostawało pod opieką sprawowaną równocześnie przez oboje rodziców i w związku z tym, czy prawidłowo zastosował art. 22 u.p.p.w.d. Przyjęta błędnie w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy okoliczność prowadzenia jednego gospodarstwa domowego przez rodziców małoletniej sama w sobie nie może skutkować wadliwością decyzji wydanej na ww. podstawie i przyjęciem, że to skarżąca sprawowała wyłącznie opiekę faktyczną nad córką. Takie rozumowanie w sprawie prezentuje skarżąca, która wywodzi, że z uwagi na to, że od 1 marca 2024 r. dzieci zamieszkują wyłącznie z nią, błędne było przyjęcie, że oboje rodzice sprawują faktyczną opiekę nad dzieckiem N. K.. W konsekwencji nieprawidłowo odmówiono jej prawa do przedmiotowego świadczenia. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem sądu oddzielne zamieszkiwanie dzieci z matką nie wyklucza sprawowania nad nimi faktycznej opieki przez ojca mieszkającego oddzielnie. Brak możliwości zastosowania instytucji zbiegu praw obojga rodziców do tego świadczenia i przyznanie tego świadczenia na rzecz skarżącej byłoby możliwy, wówczas gdyby skarżąca w spornym okresie od 1 czerwca do 30 września 2025 r. (do dnia wydania postanowienia zabezpieczającego przez SO) sprawowała wyłączną opiekę faktyczną nad dzieckiem – N. K.. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej jak i przedłożony przez skarżącą wraz ze skargą nie pozwala na przyjęcie takiego ustalenia. W ocenie sądu w sprawie prawidłowo stwierdzono, że w spornym okresie oboje rodzice - mimo istniejącego konfliktu między stronami i oddzielnego mieszkania, sprawowali równocześnie faktyczną opiekę nad dzieckiem. Jak wynika z akta sprawy w związku z zaistniałą sytuacją złożenia przez oboje rodziców wniosku o świadczenie wychowawcze na to samo dziecko, organ w piśmie z 26 lutego 2024 r. wezwał oboje rodziców do dostarczenia dokumentów sądowych potwierdzających sprawowanie wyłącznej lub naprzemiennej opieki nad dzieckiem, a w przypadku ich braku, do złożenia pisemnego oświadczenia, w jaki sposób sprawowana jest opieka nad dzieckiem. Z oświadczeń złożonych przez oboje rodziców przez K. K. w dniu 7 marca 2024 r. i Ł. K. z 3 marca 2024 r. wynika, że opieka nad dziećmi jest wspólna. Pomimo tego, że rodzice nie mieszkają razem, to N. K. i jej siostra mają w mieszkaniu ojca swój pokój i rzeczy osobiste. Z oświadczenia złożonego przez K. K. wynika nadto, że świadczenie jest przekazywane na konto do którego strony mają wspólny dostęp. Przy takim zgodnym oświadczeniu stron, odnośnie wspólnej opieki faktycznej nad dziećmi organ zasadnie zastosował przepis art. 22 u.p.p.w.d. i przyznał to świadczenie rodzicowi, który pierwszy złożył wniosek. W ocenie sądu z kolejnych dowodów w sprawie nie wynika aby ta opieka faktyczna pomimo oddzielnego zamieszkania przez skarżącą wraz z dziećmi w dniu 1 marca 2024 r. była sprawowana wyłącznie przez nią. W kolejnym oświadczeniu złożonym w dniu 7 lipca 2025 r. Ł. K. podał, że z uwagi na pracę żony spotyka się ona z dziećmi sporadycznie. Analiza dokumentów przedłożonych wraz ze skargą, w szczególności protokołu rozprawy o alimenty, może nie tyle potwierdza oświadczenie Ł. K. o sporadycznym kontakcie skarżącej z dziećmi z uwagi na pracę, ile wskazuje, że z uwagi na charakter pracy, skarżąca nie miała możliwości sprawowania wyłącznej faktycznej opieki nad córkami w spornym okresie. Skarżąca pracuje jako funkcjonariusz służby celno-skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Białymstoku (wyjeżdża także w delegacje do Kuźnicy Białostockiej). W tym miejscu należy przytoczyć wyjaśnienia samej skarżącej złożone w na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2024 r. sprawie o alimenty. Skarżąca wyjaśniała "do wakacji mąż zabierał córki na 2 weekendy w miesiącu, zazwyczaj zabierał je w piątek po pracy około godziny 17 odwoził w niedzielę o godzinie 17.00. Dzieci w tygodniu większość czasu spędzają ze mną. Wyrażam zgodę na kontakty męża z córkami w tygodniu. Miałam z mężem wspólne konto, 800+ wpływało na konto męża, mąż pobiera to świadczenie. Mąż przelewał mi 800+ przez 2 miesiące". Dalej skarżąca wyjaśniała, że "od marca do czerwca jak miałam służbę zdarzało się, że córki nocowały u ojca. Jak byłam w pracy, córki były z pozwanym albo z moim ojcem. Do pracy wyjeżdżam o godzinie 6, czasami mój tata przejeżdżał o 6, zaprowadzał córki do szkoły. Grafik na kolejny miesiąc poznaję do 25 dnia miesiąca. Jak mój tata nie przyjeżdżał to dnia poprzedniego pozwany zabierał córki do siebie, one u niego nocowały, zaprowadzał je rano do szkoły i odbierał po szkole, czasami córki zostawały na kolejne dwa dni". Nadto podnieść należy, że wbrew temu co wywodzi się w skardze, z opinii w sprawie rozwodowej wydanej przez OZSS nie wynika, że biegli zalecają pozostawanie małoletnich córek pod wyłączną opieką matki. Z opinii tej, sporządzonej 19 marca 2025 r. wynika, że dzieci zamieszkują z matką i taki stan należy utrzymać, z uwagi na ich dobro nie jest wskazana zmiana miejsca zamieszkania. Dzieci jako rodzica pierwszoplanowego wskazują matkę, ale chcą też utrzymywać kontakty z ojcem i kontakty takie utrzymują. Ł. K. posiada wiedzę o córkach, ma z nimi dobre relacje i silne więzi emocjonalne. Biegli stwierdzili, że rodzice są w stanie zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Rozwój małoletnich nie jest zakłócony, co dowodzi o pozytywnym wpływie rodziców na ich funkcjonowanie. Nie zaobserwowano żadnego zagrożenia dobra dzieci. Kontakty z ojcem powinny odbywać się w formie jak do tej pory, gdyż zabezpieczają potrzeby małoletnich. Z opinii tej zatem nie wynika, że dzieci mają być pod wyłączną opieką matki. Mają z nią mieszkać ale mają też mieć zapewnione kontakty z ojcem. W świetle powyższego stwierdzić należy, że również wbrew twierdzeniom skargi, nie można przyjąć że brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że opiekę w spornym okresie na dzieckiem sprawował także ojciec, a wszystkie przedłożone do akt dokumenty wskazują, że opiekę tę sprawowała wyłącznie matka. Jako niezasadne tym samym pozostają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że opieka na dzieckiem była sprawowana w spornym okresie wspólnie przez rodziców. Prawidłowe było zatem ustalenie organu, że faktyczna opieka nad dzieckiem N. K. w spornym okresie nie mogła być sprawowana wyłącznie przez skarżącą i była sprawowana przez oboje rodziców, a zatem o prawie do świadczenia wychowawczego musiała decydować kolejność złożenia wniosku. W tym stanie rzeczy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 22 u.p.p.w.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest również nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.).