II SA/Bk 96/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant referent stażysta Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania drogi gminnej, wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oraz wyłączenia organu administracji publicznej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone "po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez M. K. ". Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] marca 2020 r. do Urzędu Gminy K. wpłynęło pismo M. K. z [...] lutego 2020 r., w którym sformułował żądanie: 1) wszczęcia procedury nakazania H. K. wydania i udrożnienia drogi gminnej o nr [...], pod rygorem wszczęcia postępowania sądowego o wydanie nieruchomości; 2) wszczęcia wobec H. K. procedury wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi nr [...]; 3) wyłączenia Wójta Gminy K. na podstawie art. 25 K.p.a. i przekazania sprawy do organu wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na podstawie art. 26 § 2 pkt 1 K.p.a. Wnioskodawca wywodził, że droga gminna nr [...] znajduje się w posiadaniu H. K. Wójt powinien wszcząć procedurę zmierzającą do wydania tej drogi na rzecz Gminy jako jej właściciela, a zaniechanie podjęcia takiego działania świadczyć może o niegospodarnym zarządzaniu mieniem samorządowym. Wskazał, że przed Sądem Rejonowym w W. toczy się, z jego wniosku, postępowanie o zasiedzenie m.in. działki nr [...] (sygn. akt [...] Nadto, w opisanym stanie faktycznym zaistniały też przesłanki do nałożenia na H. K. kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.), dalej: u.d.p. Decyzja nakładającą karę pieniężną jest decyzją związaną. Wobec braku udrożnienia drogi gminnej ma on ograniczony dojazd do swojej posesji. W odpowiedzi na powyższy wniosek (pismo z [...] marca 2020 r.) Wójt wskazał, że brak jest możliwości podjęcia jakichkolwiek działań do momentu prawomocnego zakończenia postępowania o zasiedzenie drogi gminnej. W piśmie z [...] czerwca 2020 r. M. K. wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta, tj. nieodniesienie się do pisma z [...] lutego 2020 r. i niepodjęcie procedury administracyjnej w zakresie żądań w nim sformułowanych. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. SKO w Ł. stwierdziło, że Wójt Gminy K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazało na brak formalnego załatwienia żądania zawartego w piśmie z [...] lutego 2020 r. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Wójt zawiesił "postępowanie administracyjne wszczęte w dniu [...] lutego 2020 r. w sprawie drogi gminnej o numerze [...]" na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego, tj. kwestii zasiedzenia drogi gminnej. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. SKO w Ł. uchyliło zaskarżone postanowienie. Wskazało, że M. K. nie posiada interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny, we wszczęciu żądanych przez niego postępowań. W konsekwencji nie przysługuje mu przymiot strony w tych postępowaniach. Zdaniem Kolegium, rozstrzygnięcie sprawy zasiedzenia działki stanowiącej drogę gminną nie ma żadnego wpływu na możliwość rozpatrzenia wniosku z [...] lutego 2020 r. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wójt Gminy K. , na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku M. K. z [...] lutego 2020 r. Powodem umorzenia było ustalenie, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony postępowania zgodnie z treścią art. 28 K.p.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego złożył M. K. , który zarzucił naruszenie: 1) art. 105 § 1 w związku z art. 28 K.p.a. w związku z art. 36 oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 u.d.p. przez ich zastosowanie wynikające z wadliwego uznania, iż nie posiada on interesu prawnego w sprawie, podczas gdy interes ten wynika z posiadania pasa drogi gminnej nr [...] (z zajęcia pasa tej drogi) w części o wiele mniejszej niż H. K. , co znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji w aktach sprawy; 2) art. 28 K.p.a. w związku z art. 36 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż odwołujący nie ma statusu strony postępowania, podczas gdy ze względu na fakt rzeczywistego posiadania i użytkowania części pasa drogi gminnej o nr [...] norma kompetencyjna wynikająca z przepisów prawa materialnego daje zarządcy drogi podstawę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy wobec uczestników postępowania; 3) art. 124 § 2 K.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezawierającego uzasadnienia prawnego w zakresie nieistnienia interesu prawnego oraz uzasadnienia co do braku nadania przymiotu strony postępowania, a także braku wskazania okoliczności faktycznych sprawy uzasadniających umorzenie postępowania. Uzasadniając zarzuty odwołania wskazał, że organ pierwszej instancji powinien "zweryfikować osoby zajmujące pas jezdni, powierzchnię zajmowanego pasa i nakazać stronom wydanie drogi gminnej". Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. SKO w Ł. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało Wójtowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazało, że zabrakło wyjaśnienia czy doszło faktycznie do zajęcia pasa drogowego oraz wskazania osoby odpowiedzialnej za ewentualne zajęcie, które to ustalenia mają znaczenie w kontekście stwierdzenia legitymacji procesowej wnioskodawcy (wskazującego, że również dokonał zajęcia pasa drogowego drogi gminnej) oraz zastosowania względem niego art. 36 u.d.p. umożliwiającego nakazanie przywrócenie stanu poprzedniego w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem Kolegium, na podstawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie wywieść, iż wnioskodawca nie ma interesu prawnego w żądaniu nakazania H. K. przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego pasa drogowego. Po zwróceniu akt organowi pierwszej instancji, M. K. wystąpił z ponagleniem na niezałatwienie sprawy przez Wójta (pismo z [...] listopada 2020 r.), tj. zakwestionował brak wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie pisma z [...] lutego 2020 r. Natomiast rozpoznając sprawę po ww. decyzji kasacyjnej, postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Wójt ponownie zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego, tj. kwestii zasiedzenia drogi gminnej. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. SKO w Ł. stwierdziło, że ponaglenie jest nieuzasadnione, a postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. - uchyliło orzeczenie organu pierwszej instancji o zawieszeniu wskazując na niewystąpienie w sprawie zagadnienia wstępnego. W międzyczasie organ odwoławczy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] października 2020 r., w którym decyzją z [...] stycznia 2021 r. stwierdził nieważność własnej decyzji z [...] października 2020 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa, tj. podjęcie działań merytorycznych (wyjaśniających) wobec M. K. , który nie posiada przymiotu strony postępowania. Kolegium wywiodło, że pismo z [...] lutego 2020 r. z uwagi na powyższe mogło być wyłącznie informacją celem wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego o zajęcie drogi. W wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji kasacyjnej z [...] października 2020 r. – SKO w Ł. ponownie rozpoznało odwołanie M. K. od decyzji Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2020 r. umarzającej postępowanie administracyjne – przez utrzymanie jej w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, wystąpiła podstawa do umorzenia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony u wnioskodawcy. Materialną podstawę żądania strony stanowiły przepisy art. 36 i art. 40 u.d.p. W postępowaniu toczącym się na ich podstawie stroną może być tylko osoba, która dokonała zajęcia pasa drogowego. Według organu odwoławczego, jeżeli uznać twierdzenia wnioskodawcy za prawdziwe, stroną w rozpatrywanej sprawie może być H. K. . Natomiast M. K. nie ma interesu prawnego a co najwyżej interes faktyczny we wszczęciu żądanych postępowań. W konsekwencji nie przysługuje mu przymiot strony w tych postępowaniach. W ocenie Kolegium, procedowany wniosek mógłby co najwyżej stanowić dla organu pierwszej instancji informację uzasadniającą wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przez H. K. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przez wnioskodawcę nie czyni go stroną postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego przez inny podmiot, czyli H. K. . W powyższych sprawach nie zachodzi współuczestnictwo konieczne, a odpowiedzialność jest zindywidualizowana. Skargę na decyzję Kolegium z [...] lutego 2021 r. złożył do sądu administracyjnego M. K. , który zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 105 § 1 w związku z art. 28 K.p.a. w związku z art. 36 oraz 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. przez zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie mające na celu przywrócenie do stanu poprzedniego pasa drogowego zajętego bez zezwolenia zarządcy drogi - ze względu na przypisanie skarżącemu statusu osoby trzeciej niemającej interesu prawnego w byciu stroną postępowania, podczas gdy: a) ma interes prawny w byciu stroną postępowania ze względu na fakt rzeczywistego zajmowania pasa drogi, co wynika z dokumentów i składanych środków zaskarżenia; b) ma interes prawny w byciu stroną postępowania ze względu na to, że droga nr [...] jest własnością państwową, a on jako właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawem zagwarantowany dojazd do swojej nieruchomości z drogi publicznej; c) ma interes prawny w byciu stroną postępowania, gdyż jest stroną postępowania sądowego o zasiedzenie przedmiotowej drogi i w przypadku oddalenia wniosku o zasiedzenie złożonego przez H. K. będzie miał uprawnienie do domagania się wydania drogi; d) organy władzy administracyjnej od [...] lutego 2020 r. stały na stanowisku, iż skarżący posiada przymiot strony postępowania, co wynika ze składania odwołań, zażaleń, skarg na rozstrzygnięcia organów władzy administracyjnej; 2) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 138 § 2 przez niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, którego decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (tj. ustalenie czy skarżącemu przysługuje interes prawny), co skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego bez przeprowadzenia postępowania czy rzeczywiście skarżący posiada status strony postępowania; 3) art. 8 K.p.a. przez naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej ze względu na postępowanie organu, który [...] października 2020 r. uchylił w całości decyzję Wójta z [...] sierpnia 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, a w dalszej kolejności w oparciu o ten sam stan prawny (bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania administracyjnego) stwierdził nieważność własnej decyzji kasacyjnej, czego konsekwencją było wydanie zaskarżonej obecnie decyzji. Skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego na podstawie dokumentów wydanych przez Kolegium w sprawach nr [...] oraz [...] W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że w decyzji kasacyjnej Kolegium z [...] października 2020 r. wskazano, iż wadą decyzji Wójta było niewyjaśnienie powodów odmowy przyznania skarżącemu przymiotu strony postępowania (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego). Następnie zmiana decyzji Kolegium nastąpiła w sprzeczności z wcześniejszym tokiem myślenia tego organu (sformułowanym w decyzji kasacyjnej). Zdaniem też skarżącego, interes prawny w byciu stroną postępowania winien zostać zinterpretowany szerzej, a Kolegium w wyniku zmiany stanowiska dokonało za wąskiej oceny pojęcia interesu prawnego. Dostęp do drogi publicznej jest istotnym elementem prawa właścicielskiego i żądanie tego dostępu może być źródłem interesu prawnego właściciela. Jak wskazał, w tym przypadku własność dróg należy do Skarbu Państwa. Skoro zaś dostęp do dróg publicznych jest prawem każdego właściciela nieruchomości położonych przy tych drogach, to ma on interes prawny w sprawie. Skarżący wyjaśnił, że ze względu na brak możności użytkowania drogi publicznej nie ma zagwarantowanego wjazdu na swoją posesję większym sprzętem rolniczym, nie ma też faktycznej możliwości dojazdu przez straż pożarną, karetkę. Organowi umknęło, iż strony są uczestnikami postępowania sądowego o zasiedzenie spornego pasa drogi. Zwrócił też uwagę, że cała droga znajduje się w posiadaniu zarówno skarżącego jak i H. K. oraz z tego zajęcia przedmiotu sporu wywodzi także własny interes prawny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z 25 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 273/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] lutego 2021 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 2020 r. Sąd pierwszej instancji przyznał, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., w których adresatem rozstrzygnięć miałby być H. K. , czyli osoba która faktycznie dokonała nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Zdaniem natomiast WSA, w kontrolowanej sprawie doszło do niedopuszczalnej sytuacji, w której pomieszano tryby wszczęcia postępowania, co skutkowało w istocie brakiem jego skutecznego wszczęcia oraz wydano jedno rozstrzygnięcie odnoszące się do dwóch odrębnych spraw administracyjnych. W ocenie sądu pierwszej instancji, pismo zawierające wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu nie stanowi żądania, o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. i art. 61a § 1 K.p.a., w konsekwencji nie wiąże organu ani też nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego. W konsekwencji okoliczność powiadomienia zarządcy drogi o fakcie bezprawnego zajęcia pasa drogowego nie jest równoznaczna z prowadzeniem postępowań z art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., na wniosek. Natomiast dopóki nie dojdzie do wszczęcia przez organ któregokolwiek z ww. postępowań z urzędu, czy to w oparciu o informacje pozyskane w toku kontroli, czy też ustalenia własne organu wynikające np. z okoliczności podniesionych w piśmie podmiotu trzeciego, brak jest postępowania, które mogłoby podlegać umorzeniu. Umorzyć można jedynie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte. Według WSA w Białymstoku, z akt sprawy nie wynika natomiast, aby którekolwiek z ww. postępowań zostało wszczęte z urzędu. W konkluzji sąd uznał, że Wójt powinien dokonać wstępnych ustaleń co do zasadności oraz konieczności wszczęcia obu lub jednego z tych postępowań z urzędu, a w przypadku pozytywnego ich wyniku - zawiadomić o tym wszystkie osoby będące stronami oraz prowadzić odrębne postępowania (lub postępowanie), bez udziału skarżącego, którego powinien o powyższym powiadomić na piśmie. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku z 25 maja 2021 r. w sprawie II SA/Bk 273/21 złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.. Wyrokiem z 9 listopada 2021 r. w sprawie II GSK 1714/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Białymstoku. Powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej była wewnętrzna sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a. NSA uznał, że WSA z jednej strony przyjął, że pismo skarżącego z [...] marca 2020 r. zawierało żądanie wszczęcia postępowań unormowanych przepisami art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., ale następnie stwierdził, że organ błędnie potraktował ten wniosek jako żądanie wszczęcia tych postępowań i powinien rozważyć celowość wszczęcia ich z urzędu. W ocenie NSA, jeżeli pismo skarżącego z [...] marca 2020 r. zawiera żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego i prawidłowe jest stwierdzenie przez organy orzekające w sprawie, zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że w postępowaniach o przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego na podstawie art. 36 u.d.p. i o nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1-3 u.d.p. skarżącemu nie przysługuje przymiot strony - to prawidłowa była decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jeżeli natomiast pismo skarżącego nie zawiera żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, a stanowi wyłącznie powiadomienie organu o okolicznościach, które uzasadniają wszczęcie postępowania z urzędu, to wówczas organ pierwszej instancji powinien dokonać rozważenia odnośnie do zasadności wszczęcia postępowania z urzędu. Zdaniem NSA, brak dokonania przez sąd pierwszej instancji jednoznacznego przesądzenia jaki charakter ma pismo skarżącego skutkowało naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie wyroku, bowiem miało to istotny wpływ na wynik sprawy. NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji, uwzględniając powyższe uwagi, powinien dokonać ponownej analizy charakteru pisma skarżącego z [...] marca 2020 r., jednoznacznie przesądzając czy pismo to stanowi żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego (postępowań administracyjnych), czy też nie zawiera takiego żądania, stanowiąc wyłącznie powiadomienie organu o okolicznościach mogących uzasadniać wszczęcie postępowania z urzędu. Od wyniku tej analizy zależeć będzie ocena legalności decyzji umarzających postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że w sytuacji uchylenia przez sąd kasacyjny wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, sąd ten nie posiada już swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych przez NSA. Mając zatem na uwadze ocenę prawną sformułowaną przez NSA w sprawie II GSK 1714/21 w pierwszej kolejności należy wskazać, że - zdaniem sądu ponownie rozpoznającego sprawę - pismo skarżącego z [...] lutego 2020 r. (data wpływu do organu [...] marca 2020 r.) było faktycznie żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego o przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego na podstawie art. 36 u.d.p. i o nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1-3 u.d.p. Taka kwalifikacja wynika z analizy treści pism poprzedzających ww. wystąpienie (vide pisma M. K. z [...] lutego 2020 r. i z [...] lutego 2020 r.), treści tego wystąpienia, a także z okoliczności faktycznych towarzyszących tym pismom i ze sposobu ich dalszego procedowania przez organy administracyjne obydwu instancji. Po pierwsze jednak zwraca uwagę, że żadne ze skierowanych przez skarżącego do Wójta ww. pism ani nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia, że skarżący domaga się aby to konkretnie na jego żądanie (czyli według zasady skargowości) Wójt wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia przez sąsiada pasa drogi gminnej oraz nałożenia kary za to zajęcie dokonane bez formalnoprawnej zgody, ani też nie zawiera wyraźnie brzmiącego żądania wszczęcia przez Wójta takiego postępowania (postępowań) z urzędu. Lektura akt administracyjnych i sądowych pod kątem poszukiwania w treści pism skarżącego (i jego pełnomocnika) wypowiedzi przesądzającej tę kwestię (literalnie, expressis verbis) nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Zwłaszcza w pismach poprzedzających wystąpienie z [...] lutego 2020 r. skarżący zawarł następujące stwierdzenia: "W imieniu własnym i w interesie ogółu [...] wnoszę o przywrócenie drogi gminnej [...] jako właściciel działki z drogą sąsiadującej mam również prawo z niej korzystać", "Działając w imieniu własnym [...] wnoszę o nakazanie H. K. [...] wydania i udrożnienia przedmiotowej drogi [...] wnoszę o nakazanie posiadaczowi mienia gminnego ... ażeby wydał pas drogi gminnej", którym to stwierdzeniom towarzyszy opis utrudnień z jakimi musi radzić sobie skarżący na skutek działania H. K. w stosunku do drogi gminnej. Z kolei w piśmie z [...] lutego 2020 r. skarżący wskazał "wnoszę o wszczęcie procedury nakazania [...] wydania i udrożnienia drogi gminnej o nr [...], pod rygorem wszczęcia postępowania sądowego o wydanie nieruchomości; wszczęcie procedury wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego [...]; wyłączenie organu administracji publicznej". Uzasadnienie tego wniosku zawiera zaś następujące stwierdzenia: "Wójt ma obowiązek wszcząć procedurę dążącą do wydania drogi gminnej", "Urząd nie wszczął procedury administracyjnej w zakresie wydania mu drogi gminnej, pomimo tego że jest jej właścicielem". W tych okolicznościach, zdaniem sądu ponownie rozpoznającego sprawę, istotne dla przesądzenia charakteru żądania z pisma z [...] lutego 2020 r. jest to, jakie faktycznie wywołało ono skutki oraz powiązanie tych skutków z treścią cytowanych sformułowań. Zwraca bowiem uwagę, że wniosek skarżącego wpłynął do organu [...] marca 2020 r., a więc półtora roku przed wyrokiem NSA w sprawie II GSK 1714/21. W tym okresie podejmowanych było wiele czynności, z których wynika, że wniosek był procedowany w ściśle określony sposób. Wskazują na to następujące, spośród wielu podobnych występujących w sprawie, okoliczności: - w uzasadnieniu postanowienia z [...] czerwca 2020 r. (wydanego po rozpoznaniu ponaglenia) Kolegium wskazało, że "Wójt Gminy K. pozostaje w bezczynności w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r., co uzasadniało zobowiązanie tego organu do wydania aktu administracyjnego" (k. 12 akt adm.). SKO wskazało przy tym wyraźnie na treść art. 61a § 1 K.p.a. formułując myśl, iż "Wójt nie załatwił wniosku w trybie przepisów K.p.a."; - postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Wójt zawiesił postępowanie administracyjne "wszczęte w dniu [...] lutego 2020 r. w sprawie drogi gminnej o numerze [...]" o: wydanie i udrożnienie drogi gminnej, wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, wyłączenie organu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący, domagając się wszczęcia przez Gminę stosownej procedury odnośnie drogi gminnej– nie sformułował jednoznacznie żądania w jakiej formie ma to nastąpić, a jedynie wskazał, że organ powinien powiadomić strony o takim wszczęciu stosownym zawiadomieniem. SKO z kolei uchylając postanowienie Wójta o zawieszeniu – wskazało, że skarżący "nie ma interesu prawnego we wszczęciu żądanych przez niego postępowań" oraz ponownie wymieniło art. 61a § 1 K.p.a.; - w decyzji z [...] sierpnia 2020 r. Wójt wskazał z kolei, że umarza postępowanie administracyjne "z wniosku M. K. " z uwagi na brak przymiotu strony postępowania; - postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Wójt ponownie, po decyzji kasacyjnej Kolegium z [...] października 2020 r., zawiesił postępowanie "wszczęte w dniu [...] marca 2020 r. z wniosku M. K. ", które to postanowienie SKO uchyliło w dniu [...] grudnia 2020 r. traktując sprawę jako wszczętą na wniosek z [...] marca 2020 r. i prowadzoną bez należytego uwzględnienia braku po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Analiza stanowisk organów i sposób "poprowadzenia" załatwienia wniosku z [...] marca 2020 r. wskazują, że potraktowano ten wniosek jako żądanie wszczęcia postępowań administracyjnych uregulowanych w art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. - na zasadzie skargowości (na skutek wpłynięcia ww. wniosku) a nie z urzędu. Zdaniem sądu, analiza treści pism skarżącego nie pozwala na jednoznaczne wykluczenie twierdzenia, iż było to żądanie wszczęcia postępowania (postępowań). Zwraca uwagę, że skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nigdy nie kwestionował, że postępowanie nie powinno się toczyć na wniosek ale powinno się toczyć z urzędu, bądź odwrotnie. Pełnomocnik strony kwestionował "tryb wszczęcia postępowania", powoływał art. 61 § 1 i § 4 K.p.a., ale w kontekście braku formalnego wszczęcia postępowania, tj. braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz pozbawienie praw strony z art. 10 § 1 K.p.a. Natomiast, mimo swojej profesjonalnej roli w sprawie, nie wypowiadał się expressis verbis co do trybu wszczęcia postępowania. Pisma pełnomocnika nie zawierają też treści wykluczającej jednoznaczne stwierdzenie, iż wniosek z [...] lutego 2020 r. nie był żądaniem wszczęcia postępowania. Na ten aspekt sprawy trafnie zwróciło uwagę Kolegium w skardze kasacyjnej od wyroku w sprawie II SA/Bk 273/21 wywodząc, że "Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w toku postępowanie a nie w skardze do WSA w Białymstoku ani razu nie kwestionowała prawidłowej interpretacji wniosku jako żądania wszczęcia postępowań z art. 36 i art. 40 u.d.p.". Sąd ponownie rozpoznając sprawę zgadza się również z tym twierdzeniem Kolegium, iż w wystąpieniach strony w istocie nie wyrażono "intencji wszczęcia postępowania z urzędu" (s. 7 skargi kasacyjnej). Zestawiając tę okoliczność z, jak po raz kolejny trafnie wskazało Kolegium, faktem dwukrotnego zawieszenia postępowania, dwukrotnego procedowania przed organem odwoławczym, a także z faktem, iż to strona nie sąd decyduje o treści żądania – nie można mieć wątpliwości, iż postępowanie toczyło się na podstawie wniosku skarżącego zawartego w piśmie z [...] lutego 2020 r. (data wpływu do organu [...] marca 2020 r.), w którym (uwzględnionym łącznie z poprzednio kierowanymi do Wójta pismami z [...] lutego 2020 r.) sformułowano de facto żądanie wszczęcia postępowań, o których mowa w art. 36 i art. 40 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Kwalifikacji powyższej nie podważają zarzuty zastosowania niewłaściwego trybu postępowania. Te bowiem, jak wyżej wskazano, sprowadzają się co do zasady do zakwestionowania niepowiadomienia o wszczęciu postępowania. Zgodnie z art. 61 § 3 i 4 K.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej; o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W przedmiotowej sprawie żądanie wszczęcia postępowania wpłynęło do organu [...] marca 2020 r. i w tej dacie doszło do zainicjowania postępowania. Stroną tak wszczętego postępowania organ pierwszej instancji uczynił wnioskodawcę M. K. i choć istotnie nie został on poinformowany odrębnym pismem o wszczęciu postępowania na wniosek z [...] marca 2020 r., to nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący był bowiem zawiadamiany o wszelkich czynnościach tego postępowania, w szczególności doręczano mu postanowienia w przedmiocie zawieszenia, postanowienia w przedmiocie ponaglenia, decyzje kończące postępowanie. Brak oficjalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także brak powiadomień kierowanych do strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. nie przesądza zatem o tym, że postępowanie faktycznie nie toczy się, jeśli o wszystkich podejmowanych w jego trakcie czynnościach - istotnych z punktu widzenia interesu strony - jest ona informowana. W tym więc znaczeniu naruszenie art. 61 § 4 K.p.a. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem sądu, nie narusza prawa ocena organów odnośnie braku interesu prawnego skarżącego w żądaniu wszczęcia postępowania na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 1 pkt 1 – 3 u.d.p. i umorzenie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie jedną decyzją. Zgodnie z art. 36 u.d.p., w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 – 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z treści wniosku z [...] lutego 2020 r. wynika, że skarżący jako kwalifikujące się pod ww. regulacje ocenia zachowanie H. K. polegające na zajęciu fragmentu drogi gminnej znajdującej się na działce nr [...] w miejscowości S.– bez uzyskania formalnoprawnej zgody, który to stan trwa i wymaga wymierzenia sankcji. Jak wskazał NSA w sprawach II GSK 2040/14 i II GSK 379/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl), podmiot trzeci nie ma interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania na podstawie art. 36 u.d.p. Przepis ten zawiera normę kompetencyjną dla zarządcy drogi do określenia, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, obowiązku usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Nadto, utrudnienia w wykonywaniu praw właścicielskich nie generują same w sobie legitymacji skarżącego do udziału w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 36 u.d.p. względem innego podmiotu. Podobnie rzecz się ma ze sprawą, której podstawą rozstrzygnięcia byłby przepis art. 40 ust. 12 pkt 1-3 u.d.p. Stosownie bowiem do treści art. 28 K.p.a., stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Żądanie wszczęcia postępowania wymaga więc wykazania swojego interesu prawnego przemawiającego za uznaniem za stronę postępowania i wszczęciem tego postępowania. Skoro zaś analiza treści wniosku z [...] lutego 2020 r. nie pozostawia, w ocenie sądu, wątpliwości, że wolą wnioskodawcy było przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego (ze względu na nielegalne jego zajęcie przez sąsiada H. K. ) oraz ukaranie karą administracyjną za bezprawne zajęcie pasa drogowego – to jednoznacznie z tego wynika, że sprawy te nie dotyczą wprost interesu prawnego skarżącego. Odróżnić bowiem należy interes prawny, oparty na konkretnych przepisach przyznających uprawnienie bądź nakładających obowiązek, od interesu faktycznego który może wynikać, czy być związany, z istnieniem interesu prawnego, ale oparcia w przepisach nie ma. I z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 36 u.d.p. i stroną postepowania na tej podstawie prowadzonego może być wyłącznie ten, kto faktycznie dokonał nielegalnego zajęcia pasa drogowego lub zajęcia niezgodnego z warunkami zezwolenia. Podobnie jeśli chodzi o treść art. 40 ust. 12 u.d.p. W tym przypadku kara pieniężna również jest związana wyłącznie z faktem zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Innymi słowy, z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika wprost, że podmiotem, na który nałożona może być kara - a tym samym stroną postępowania w tym przedmiocie - jest osoba zajmująca pas drogowy bez stosownego zezwolenia. W konsekwencji, M. K. nie legitymował się interesem prawnym do żądania wszczęcia postępowania o przywrócenie pasa drogowego nielegalnie zajętego przez inną osobę i o ukaranie karą pieniężną podmiotu, który faktycznie tego zajęcia dokonał. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko, iż postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi prowadzone jest zawsze z urzędu; jeżeli więc nawet osoba fizyczna poinformuje o fakcie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcę drogi, to nie jest to równoznaczne z prowadzeniem tego postępowania na jej wniosek (vide np. wyroki w sprawach I SA/Ke 33/21 oraz II SA/Ol 831/13). Sąd podziela ten pogląd, z tym że nie może ujść uwadze, iż w niektórych sytuacjach niezbędne będzie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 12 u.d.p., jeśli podmiot żądający wszczęcia a niebędący stroną postępowania będzie konsekwentnie podtrzymywał żądanie wszczęcia takiego postępowania, bądź takie postępowanie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. – gdy w sposób nieuprawniony dojdzie do jego wszczęcia i prowadzenia na żądanie podmiotu nielegitymującego się interesem prawnym. Z drugą z wyżej opisanych sytuacji mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Na skutek wniosku z [...] marca 2020 r. podejmowano przez ponad półtora roku czynności w postępowaniu, które faktycznie powinno zakończyć się na jego wstępnym etapie postanowieniem o odmowie wszczęcia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. (jak kilkukrotnie sygnalizowało Kolegium). Skoro jednak to nie nastąpiło i brak interesu prawnego nie został prawidłowo zidentyfikowany podczas wstępnego badania wniosku – niezbędne było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych, tzn. nieposiadania legitymacji procesowej przez skarżącego w tej konkretnej sprawie. Dodać należy, że legitymacji procesowej skarżącego nie można również wyprowadzić z faktu zawisłości sporu o własność drogi (sprawa I Ns 3/19 o zasiedzenie), bowiem zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia czy kara za takie działanie nie są powiązane z przyszłym rozstrzygnięciem, do kogo należy grunt wchodzący w skład drogi publicznej, jeśli droga ta w momencie faktycznego zajęcia jest zaklasyfikowana jako publiczna. Ewentualne podważenie tego faktu może stanowić asumpt do zainicjowania odrębnych postępowań w przyszłości, jednak na sam fakt wydania decyzji na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nie ma wpływu. Podobnie sygnalizowane zajęcie drogi przez samego skarżącego nie jest okolicznością przesądzającą o posiadaniu przez niego interesu prawnego wobec innego podmiotu zajmującego także tę drogę. Jak trafnie wskazało Kolegium, w takim przypadku nie zachodzi współuczestnictwo w jednym postępowaniu. Pozostaje w polu widzenia sądu, iż zakwestionowanie interesu prawnego (art. 28 K.p.a.) podmiotu wnoszącego podanie o wszczęcie postępowania nie przesądza jeszcze o niemożności prowadzenia przez organ jakiegokolwiek postępowania w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji powzięcia przez organ informacji pozwalających na wszczęcie postępowania z urzędu, a tym bardziej wskazujących na konieczność przeprowadzenia takiego postępowania z uwagi na spełnienie przesłanek materialnoprawnych, niezbędnym jest podjęcie przez organ odpowiednich działań. Nie można jednak przyjąć w sprawie niniejszej, że kontrolowane postępowanie było prowadzone z urzędu, zaś wniosek z [...] lutego 2020 r. stanowił zaledwie informację/powiadomienie organu o okolicznościach uzasadniających działanie na zasadzie oficjalności. Taką konkluzję podważa sposób procedowania ww. wniosku oraz jego treść, a także brak wyraźnego stanowiska profesjonalnego pełnomocnika (w toku ponad roku prowadzenia postępowania), iż postępowanie powinno być prowadzone na zasadzie oficjalności. Sąd zwraca uwagę, że nie doszło też do zawiadomienia stron, iż organ prowadzi postępowanie z urzędu (art. 61 § 4 K.p.a.), natomiast Wójt konsekwentnie wskazywał o podejmowaniu czynności "na wniosek z dnia [...] lutego 2020 r.", po rozpoznaniu/rozpatrzeniu wniosku z [...] marca 2020 r. (vide postanowienia o zawieszeniu postępowania, decyzja z [...] sierpnia 2020 r.). W konsekwencji, aktywność Wójta po wpłynięciu ww. pisma nie może być potraktowana jak prowadzenie postępowania w trybie art. 36 i art. 40 ust. 12 u.d.p. z urzędu. Tym bardziej, że w pierwszych reakcjach Wójta na wniosek z [...] lutego 2020 r. widoczny jest wyraźny brak zamiaru prowadzenia w ogóle postępowania we wskazanym przedmiocie (pisma z [...] lutego 2020 r., k. 2 i 4 akt adm.), co dodatkowo potwierdza iż podejmowane następnie czynności nie były "z urzędu" (organ nie traktował ich jako powiadomienia o okolicznościach wskazujących na konieczność prowadzenia postępowania). Na marginesie wskazać natomiast należy, że brak możliwości przymuszenia organu do wszczęcia postępowania z urzędu, gdy zainteresowany dostrzega taką potrzebę a organ nie dostrzega, nie jest sytuacją bez wyjścia. Zgodnie z art. 182 K.p.a., prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis art. 182 K.p.a. daje prokuratorowi procesową legitymację do żądania wszczęcia postępowania w każdej sprawie podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Prawo prokuratora do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego jest niezależne od tego, czy ukształtowanie sytuacji prawnej jednostki w drodze decyzji administracyjnej może być dokonane z urzędu, czy na wniosek (vide np. wyrok w sprawie II SA/Po 188/19). Postępowanie wszczęte przez organ administracji na żądanie prokuratora jest postępowaniem wszczętym z urzędu (vide P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, System Informacji Prawnej Lex, tezy do art. 182 K.p.a., stan prawny na 14 stycznia 2022 r.). Reasumując, wniosek skarżącego datowany na 28 lutego 2020 r. (data wpływu do Wójta 3 marca 2020 r.) był wnioskiem o wszczęcie postępowań na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Na podstawie tego wniosku organ podejmował czynności w postępowaniu zainicjowanym na zasadzie skargowości, w tym dwukrotnie podejmował próby jego zawieszenia, a następnie wydał decyzję ustalając bezprzedmiotowość postępowania w znaczeniu podmiotowym – niedopuszczalność prowadzenia postępowania wnioskowego na podstawie żądania podmiotu nieposiadającego w tej konkretnej sprawie legitymacji procesowej opartej na interesie prawnym rozumianym materialnie (art. 28 K.p.a.). Stąd umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. nastąpiło bez naruszenia prawa. Bezskutecznie skarżący zarzuca niewyczerpujący charakter uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem sądu, mimo zwięzłości odnosi się ona dostatecznie do okoliczności stanowiących przesłankę jej podjęcia czyli do interesu prawnego skarżącego, przy tym nie mogła być zaskoczeniem dla strony wobec wielokrotnie formułowanych w toku postępowania przez Kolegium ocen tej kwestii. Nie doszło więc do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi, nie mogło dojść do uznania interesu prawnego skarżącego na podstawie szerokiej interpretacji przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 i art. 40 ust. 12 u.d.p., bowiem byłoby to nieuprawnione. Oparcie zaś tego interesu na okoliczności zajęcia pasa drogowego przez samego skarżącego, a następnie uchylenie przez sąd wydanych decyzji z tego powodu -byłoby działaniem na niekorzyść skarżącego. Oznaczałoby bowiem, że sąd nie mógłby wykluczyć rozszerzenia postępowania także wobec skarżącego i nakazanie zbadania, czy także wobec tego podmiotu nie należy wymierzyć kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. i nakazać mu przywrócenia drogi do stanu poprzedniego. W tym więc zakresie skarżący, powołując się na własny interes wynikający z faktycznego zajęcia pasa drogowego, nie w pełni działa na swoją korzyść. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego, z urzędu w trybie stwierdzenia nieważności, decyzji kasacyjnej Kolegium z [...] października 2020 r. Zarzucana zmiana stanowiska przez organ odwoławczy odbyła się w granicach procedur przewidzianych prawem, a decyzja stwierdzająca nieważność nie była przedmiotem kontroli sądowej, zatem pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne w niej przewidziane. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów K.p.a. o wyłączeniu organu (art. 25 i art. 26 K.p.a.). Zgodnie z art. 25 K.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli); 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (§ 1); przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio (§ 2), tj. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Sygnalizowany przez skarżącego we wniosku z [...] lutego 2020 r. powód wyłączenia – pozostawanie H. K. w związku małżeńskim ze skarbnikiem gminnym nie kwalifikuje się pod żadną z przesłanek wyłączenia z art. 25 K.p.a. Tym bardziej, że ani H. K. , ani jego żona nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją umarzającą postępowanie. Zarzut w tym zakresie może być natomiast podniesiony wyłącznie na wniosek osoby, której pominięcie dotyczy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 33 § 2 P.p.s.a.). Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że żądanie skargi o dołączenie akt Kolegium o sygnaturach [...] zostało zrealizowane w ten sposób, że organ administracji wraz ze skargą przesłał sądowi komplet akt administracyjnych zawierających teczki o ww. numerach. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.