II SA/Bk 903/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi N. Hurtownia L. M. i A. S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2022 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia na bezczynność w sprawie realizacji obowiązku dotyczącego nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę; ,

N. Hurtownia L. M. i A. S. Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do tut. sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia na bezczynność w sprawie realizacji obowiązku dotyczącego nieruchomości. SKO w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a,"), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka przedmiotem skargi uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2022r., wydane na podstawie art. 37 § 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 200 ze zm., dalej: "Kpa"), na skutek rozpatrzenia ponaglenia Spółki na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie realizacji obowiązku ustawowego wynikającego z treści art. 36 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 293 ze zm.) poprzez zapłatę odszkodowania, wykupienie nieruchomości albo zaoferowanie nieruchomości zamiennej. Stosownie do art. 37 § 1 Kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) - pkt 1; postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) - pkt 2. Zgodnie zaś z art. 37 § 6 tej ustawy organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: (1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: (a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, (b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Z treści przytoczonego art. 37 Kpa wynika, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 2 Kpa). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przy czym wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (art. 52 P.p.s.a.). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 Kpa powinno, i tak też uczyniono w przedmiotowej sprawie, przyjąć formę postanowienia, na które nie służy jednak - zażalenie. Jak stanowi bowiem art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 Kpa przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny) i wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącej Spółki - nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i art. 37 Kpa, a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09 oraz postanowienie WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2016 r. II SAB/Rz 110/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Powtórzyć zatem trzeba, że postanowienie wydane w oparciu o art. 37 § 6 Kpa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie takie nie mieści się w zakresie opisanym w art. 3 § 2 P.p.s.a., bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, ani nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), ani postanowienie podlegające kontroli sądu na podstawie przepisów szczególnych (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdzając, że skarga na postanowienie uznające ponaglenie za bezzasadne, jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a..