II SA/Bk 632/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/BK 37/15, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., oddalającym skargę W. K. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania

Skarżący W. K. w piśmie procesowym z dnia 24 września 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku "o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z chorobą zawodową". Ustanowiony z urzędu pełnomocnik w piśmie procesowym z 14 listopada 2018 r. sprecyzował, że skarżący wnosi o skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15, oddalającym skargę na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. K. choroby zawodowej w postaci boreliozy, żądając uchylenia tego wyroku oraz rozpoznania sprawy i uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.). Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2018 r. z którego wynika, że nie stwierdzono u niego jednostek chorobowych świadczących o późnym stadium boreliozy. W oparciu o treść tego zaświadczenia podniesiono, że z dużym prawdopodobieństwem przyjąć należy, iż u skarżącego nie wystąpią nigdy objawy późnego stadium boleriozy, tym bardziej że nie wystąpiły w ciągu 10 lat licząc od formalnego rozpoznania u niego choroby. Podkreślono, że borelioza nie ma jednolitego przebiegu objawów chorobowych i u każdego chorego może wywoływać zupełnie inne dolegliwości. Ponadto nie ma możliwości określenia dokładnego czasu w jakim mogło dojść do zakażenia. Stąd też, zdaniem skarżącego, pozwala to z wysokim prawdopodobieństwem na przyjęcie, iż zachorowanie na boreliozę nastąpiło u niego podczas wykonywanej pracy zawodowej. Skarżący stwierdził, że okoliczność wynikająca z zaświadczenia lekarskiego stanowi kluczowy dowód w sprawie, albowiem gdyba ta informacja była znana sądowi w chwili orzekania, to wynik sprawy byłby zupełnie inny. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że przedstawiony dowód nie może być rozważany w kontekście treści art. 273 § 2 P.p.s.a., albowiem powstał już po wydaniu orzeczenia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 P.p.s.a. i stanowią katalog zamknięty. W świetle tych przepisów skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 P.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 P.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 P.p.s.a., który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Jak podkreśla się w orzecznictwie samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2007 r., I FSK 607/06, Lex nr 341337). Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skarżący co prawda konkretnie wskazał podstawę wznowienia o której mowa w przepisie art. 271 § 2 P.p.s.a. i zażądał wznowienia postępowania z uwagi na ujawnienie nowej nieznanej wcześniej okoliczności wynikającej z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2018 r. z którego wynika, że nie stwierdzono u niego jednostek chorobowych świadczących o późnym stadium boreliozy. Powyższa okoliczność, zdaniem skarżącego, jest kluczowa w sprawie niniejszej, albowiem może dowodzić tego, że rozpoznana u niego borelioza ma podłoże zawodowe. Wskazana podstawa nie może uzasadniać jednak wznowienia postępowania sądowego. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że podstawa określona w art. 273 § 2 P.p.s.a. znajduje ograniczone zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na treść art. 133 § 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z kolei z art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a. jest ograniczona do postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jeżeli wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej i powinny być wykorzystywane w tym postępowaniu, to dotknięta taką wadą decyzja ostateczna podlega weryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, bez konieczności zmiany bądź uchylenia wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję (tak. K. Sobieralski, glosa do postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2011 r., II SA/Gl 82/11, OSP 2012, z. 10, s. 719). Z powyższego wynika, że wznowienie postępowania sądowego uzasadniają jedynie te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego okoliczności nie mają żadnego wpływu na wyrok Sądu. Jedynie mogą mieć kluczowe znaczenie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia czy zdiagnozowana u skarżącego borelioza ma podłoże zawodowe. Podana przez skarżącego okoliczność może odnosić się do poprzedzającego postępowanie sądowoadministracyjne postępowania administracyjnego a nie do przyczyn oddalenia przez Sąd skargi w sprawie niniejszej. Rola sądu administracyjnego ogranicza się do kontroli postępowania organów. Sąd nie ma zaś kompetencji do samodzielnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy bolerioza miała podłoże zawodowe. Mając powyższe na uwadze skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego odrzucono na podstawie art. 281 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.