II SA/Bk 515/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Rektora Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 15 maja 2023 r. Nr DSS.405.32.2023 w przedmiocie stypendium doktoranckiego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. ,

J. D. (dalej: Skarżący) 17 czerwca 2023 r. wniósł skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu w Białymstoku (dalej: Rektor) z 15 maja 2023 r., znak DSS.405.32.2023, utrzymującą w mocy decyzję Rektora z 21 lutego 2023 r., nr 52 dr/st.dok./2023, w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2022/2023. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w terminie, a także czy jest dopuszczalna. Stosownie do art. 53 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Decyzję Rektora skutecznie doręczono Skarżącemu 17 maja 2023 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 54 akt administracyjnych). Tymczasem skarga została wniesiona 17 czerwca 2023 r. (zob. data stempla pocztowego, k. 5 akt sądowych), a zatem po upływie ustawowego trzydziestodniowego terminu, który upłynął 16 czerwca 2023 r. Nadmienić należy, że Skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, co w konsekwencji oznaczało konieczność jej odrzucenia na postawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.