II SA/Bk 350/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr 17/P-II/E/2024 w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie szczepień ochronnych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. ,

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na postanowienie Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku (dalej powoływany jako PPWIS, organ odwoławczy) z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr 17/P-II/E/2024, utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku (dalej powoływany jako PPIS, organ I instancji) z dnia 5 lutego 2024 r. o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej obowiązku o charakterze niepieniężnym – obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, A. K. (dalej powoływany jako skarżący) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej obowiązku o charakterze niepieniężnym – obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia należy zaznaczyć, że ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie "wykonania" aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia NSA z: 16 sierpnia 2011 r., I FZ 142/11, LEX nr 864188 i 26 września 2013 r., II OZ 791/13, LEX 1412495). Stąd też nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Z przymiotu wykonalności, co do zasady, nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, dotyczące zarzutów na to postępowanie. Jest to zatem akt, który nie dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków skarżącej, w szczególności nie nakłada na nią powinności określonego zachowania się i nie tworzy po jej stronie uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Oznacza to, że wniosek o wstrzymanie wykonania w sprawie niniejszej nie może zostać uwzględniony (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2015 r., II FZ 943/15, LEX nr 1988848). Dlatego też sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.