II SA/Bk 339/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 859/22, oddalającego skargę J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.412/34/2022 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić skarżącemu J.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania sądowego. ,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 859/22, po przeprowadzeniu rozprawy oddalił skargę J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.412/34/2022 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia. Skarżący nie wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Orzeczenia stało się prawomocne z dniem 3 marca 2023 r. (postanowienie referendarza sądowego z 17 marca 2023 r., k. 28 akt o sygn. II SA/Bk 859/22). Następnie J.W. pismem z 29 kwietnia 2026 r. (data nadania) wniósł do sądu skargę o wznowienie postępowania w ww. sprawie o sygn. akt II SA/Bk 859/22. Skarżący podniósł niewłaściwe podjęcie czynności przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 859/22, ponieważ "skarga została złożona i sprawa się odbyła", a skarżący nie został poinformowany o jej przebiegu i nadal "sytuacja nie jest mu wiadoma". Podkreślił, że organ nałożył na niego karę, na którą nie zasłużył, ponieważ drzewo (topolę) trzeba było pilnie ściąć. W kolejnym oświadczeniu (k. 11) dodał, że "żąda o zakończenie całej tej sytuacji". Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 15 maja 2026 r. (k. 14) wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia, braków formalnych i fiskalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: - uprawdopodobnienie okoliczności potwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalność wznowienia postępowania, - podanie numeru PESEL, - uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 19 maja 2026 r. (k. 20). W piśmie procesowym z 21 maja 2026 r. (data nadania) skarżący podał nr PESEL. Przesłał również skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z 8 listopada 2022 r., która była przedmiotem wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 859/22, której wznowienia skarżący żąda w sprawie niniejszej. Tego samego dnia skarżący uiścił również wymagany wpis sądowy (k. 21). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, jeśli spełnione zostaną przesłanki przewidziane w ustawie. Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia - orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że wznowienie postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Uwzględniają one konieczność wznowienia na nowo procesu dotkniętego przyczynami nieważności (art. 271 p.p.s.a.), właściwymi przyczynami restytucyjnymi (art. 273 p.p.s.a.) oraz faktem wydania orzeczenia na podstawie aktu normatywnego, uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie, o którym mowa w art. 272 § 2, art. 277 oraz 278 p.p.s.a. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie zaś do art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W myśl § 2 tej regulacji na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 p.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Wskazać należy również, że zawarta w art. 280 § 2 p.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, że są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2005 r., sygn. II FSK 795/05, publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując przedmiotową skargę Sąd był w stanie zrekonstruować podstawę wznowienia postępowania, mimo braku przytoczenia przez skarżącego stosownego przepisu. Niemniej jednak Sąd uznał, że podane okoliczności uzasadniające zachowanie terminu i wykazujące dopuszczalność wznowienia są niewystarczające. Z tego względu skarżący został wezwany o sprecyzowanie skargi w tym zakresie. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przesłał do sądu jedynie skargę na decyzję SKO w Łomży z 8 listopada 2022 r., która była przedmiotem wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 859/22, której wznowienia skarżący żąda w sprawie niniejszej. Stwierdzić należy, że przesyłając ww. skargę skarżący nie uczynił zadość wezwaniu sądu, albowiem z jej treści nie da się wywieść okoliczności, do których uprawdopodobnienia sąd go zobowiązał. Sąd zresztą zna treść tej skargi z urzędu, gdyż znajduje się ona w aktach sprawy o sygn. II SA/Bk 859/22. Wobec nieuzupełnienia braków skargi o wznowienie postępowania Sąd nie miał możliwości merytorycznego jej rozpoznania. Odnosząc się jedynie pokrótce do treści skargi sąd informacyjne wskazuje, że w dniu 31 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 859/22 odbyła się rozprawa, po której Sąd ogłosił wyrok oddalający skargę na decyzję SKO w Łomży z 8 listopada 2022 r. Jak wynika z akt tej sprawy skarżący o terminie rozprawy został prawidłowo zawiadomiony, lecz nie stawił się na niej. Nieobecność skarżącego nie wstrzymała ogłoszenia wyroku (art. 139 § 2 p.p.s.a.). Skarżący nie wniósł też o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia, na co miał 7 dni od dnia ogłoszenia. Tym samym wyrok stał się prawomocny. Pouczyć należy również, że sąd skargę oddala, jeżeli przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykaże brak naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy, albo wyłącznie takie uchybienia przepisom obowiązującego prawa, które nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. Reasumując, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Z tego powodu Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.