II SA/Bk 312/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych.

W dniu 16 kwietnia 2018 r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga K. H., reprezentowanego przez radcę prawnego, na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, poprzez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 maja 2018 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie ustosunkował się do powyższego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, że sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. – Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, iż zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. z dnia [...] października 2007 r. została wydana przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący powinien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika akt sprawy, skarżący nie dopełnił tego obowiązku. Pełnomocnik skarżącego, pomimo stosownego wezwania, również nie wykazał ażeby wniesiona skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a, skargę odrzucił, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.