II SA/Bk 260/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. (dalej: PINB) w sprawie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. PINB nakazał J. G. wykonanie rozbiórki muru oporowego na działce nr [...] (poprzednio, przed scaleniem nr [...]) w miejscowości F. gm. S. Decyzja rozbiórkowa została utrzymana w mocy przez PWINB w dniu [...] września 2016 r. Skarga J. G. od decyzji odwoławczej została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie II SA/Bk 772/16 z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu i nieprzywrócenie tego terminu, o czym sąd orzekł postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Następnie do zobowiązanego wystosowano upomnienie z dnia [...] października 2017 r. zawierające wezwanie do niezwłocznego wykonania obowiązku rozbiórki. W dniu [...] grudnia 2017 r. PINB jako wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, doręczony zobowiązanemu w dniu [...] grudnia 2017 r. J. G. w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wywodził, że prace rozbiórkowe rozpoczął w październiku 2016 r. Z muru o całkowitej długości 14 m rozebrał 100 bloczków fundamentowych, 30 płyt chodnikowych, usunął warstwę żwiru na odcinku ponad 8 m. Pozostał mur obsypany żwirem z kamieniami na odcinku 5 m. Wyjaśnił, że w jego ocenie do rozebrania muru na pozostałym odcinku niezbędne są czynności naprawcze na terenie działki sąsiedniej. Na granicy działek istnieje bowiem nieustabilizowana skarpa o wysokości 7 m, co przy deszczach i nieuregulowaniu stosunków wodnych grozi lawiną błotną, podobną do tej z 2013 r. Wskazał, że po zabezpieczeniu skarpy mur rozbierze. Wskazując przepis art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) zarzucił organom nadzoru budowlanego nierozważenie cechy wykonalności decyzji rozbiórkowej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], PINB, orzekając na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej: u.p.e.a., nie uwzględnił zarzutu J. G. w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia [...] grudnia 2017 r. dotyczącym wykonania rozbiórki muru oporowego. Organ pierwszej instancji wskazał, że po złożeniu zarzutów w dniu [...] stycznia 2018 r. przeprowadzono kontrolę z udziałem zobowiązanego, w trakcie której sporządzono dokumentację fotograficzną porównując ją ze zdjęciami z oględzin z dnia [...] października 2015 r. Ustalono, że zostały usunięte wyłącznie elementy nietrwale związane z murem, tj. płytki chodnikowe (ułożone luźno na murze), drenaż, izolacja muru, bloczki betonowe ułożone schodkowo na gruncie powyżej muru. Zdaniem organu, nie rozebrano żadnej konstrukcyjnej części muru. Także organ wskazał, że obowiązek rozbiórki jest wymagalny od ponad roku, dlatego – w jego ocenie – podnoszone argumenty dotyczące trudnych warunków pogodowych nie mogą stanowić przeszkody w wykonaniu obowiązku, który jest wymagalny, a nie został wykonany. Organ pouczył stronę o rygorze nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wypadku niewykonania obowiązku rozbiórki. Zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji złożył J. G., zdaniem którego częściowo rozebrał mur, w tym usunął elementy trwale wmurowane w jego konstrukcję (o ich trwałości świadczy, zdaniem strony, fakt pękania podczas używania młotu fortyfikacyjnego). W jego ocenie, PINB nie stwierdził tej okoliczności podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2018 r. z uwagi na warunki pogodowe (obfite opady śniegu). Wskazał, że dla rozebrania dalszej części muru, tj. około 8 m, czekał na poprawę warunków pogodowych. Nie da się też wykluczyć, w ocenie strony, że niezwłoczna rozbiórka muru oznaczałaby albo natychmiastowe osunięcie terenu, albo konieczność wykonania nowych zabezpieczeń. Dodał, że nie tylko warunki pogodowe, ale również terenowe i geologiczne nie pozwoliły na niezwłoczną rozbiórkę muru, nadto niezbędna może się okazać opinia biegłego geologa. Także wskazał na brak środków finansowych na pokrycie kosztów użycia ciężkiego sprzętu i mogących z tego tytułu wystąpić szkód oraz obowiązku ich pokrycia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. znak [...], PWINB utrzymał zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy ustalając niewykonanie obowiązku mimo pozostawania w obrocie prawnym wymagalnego nakazu rozbiórki, niezasadność zarzutu, zobowiązywanie się strony do wykonania obowiązku rozbiórki i brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że J. G. jeszcze w lutym 2017 r. deklarował wywiązanie się z obowiązku rozbiórki, rozpoczętej – jak wskazywał – w październiku 2016 r. Zobowiązanie do dnia orzekania w sprawie zarzutów nie zostało wykonane. Organ wyjaśnił również zasady wnoszenia pism drogą elektroniczną wobec prowadzenia przez stronę korespondencji mailowej z organem. Skargę na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. złożył do sądu administracyjnego J. G.. Sformułował następujące zarzuty: - decyzja rozbiórkowa nie określa wystarczająco dokładnie charakteru wykonanych na jego działce prac, podczas gdy jego zamiarem było wykonanie wyłącznie muru oporowego, który jest dopuszczalny według obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; rolę muru oporowego pełni wykonany i pozostawiony po częściowej rozbiórce mur na długości 6 m; - nie zbadano stabilności skarpy oraz tego, czy rozbiórka muru jest technicznie i prawnie wykonalna, czy nie stanowi czynu zabronionego; - kontrola w styczniu 2014 r. budzi jego zastrzeżenia, bowiem organ z uwagi na grubą warstwę śniegu nie utrwalił rozebranych części muru; - decyzja rozbiórkowa zawiera wadę w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., zaś w tytule wykonawczym nie wskazano na niezwłoczność wykonania obowiązku, z kolei decyzja rozbiórkowa została przez niego zaskarżona, jednakże uchybił terminowi do jej zaskarżenia zaledwie o 8 h; - przeszkodą do wykonania rozbiórki są warunki pogodowe oraz niestabilność skarpy grożącej osuwiskiem, jak też stosunki wodne na spornym terenie, bowiem na skutek wadliwego wykonania przez sąsiada układu odwadniającego, istnieje ciągły napływ wód z działki sąsiada, może zatem w każdej chwili dojść do osuwiska jak w 2013 r.; - nadzór budowlany powinien zwrócić się o stosowną opinię geologa celem oceny, czy decyzja rozbiórkowa była wykonalna w dniu jej wydania oraz czy jest wykonalna na etapie postępowania egzekucyjnego (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.); - w marcu 2018 r. zgłosił osuwisko do Starostwa celem monitorowania z udziałem uprawnionego geologa i zapobiegnięcia katastrofie budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżący sprecyzował zarzuty skargi w piśmie z dnia 27 czerwca 2018 r. Wskazał, że w jego ocenie należy powołać biegłego co do aktualnej sytuacji na jego działce oraz takiej, która wystąpi po rozbiórce muru (co do stabilizacji skarpy). Do czasu sporządzenia profesjonalnej oceny skarżący zadeklarował brak wprowadzania zmian w terenie celem uwolnienia się od odpowiedzialności za ewentualne szkody w mieniu mogące powstać na skutek usunięcia muru. Z nowych okoliczności wskazał, że w decyzji rozbiórkowej nie wskazano na czym ma polegać rozbiórka, tzn. jakie elementy muru powinien rozebrać. Wskazał na niewykonalność prawną nałożonych obowiązków. Do pisma dołączył kserokopię pism procesowych stanowiących korespondencję z Urzędem Gminy S. oraz Starostwem Powiatowym w S. w zakresie dotyczącym skarpy i grożącego, w jego ocenie, osuwiska. Podczas rozprawy w dniu 26 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że wadą niewykonalności była dotknięta decyzja rozbiórkowa. Oświadczył, że nie posiada wiedzy czy prowadzone było postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji o rozbiórce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Stosownie do treści art. 33 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie. Są to: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1); odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 2); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (pkt 3); błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4); niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5); niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 7); zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 8); prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (pkt 9); niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (pkt 10). Jak wynika z treści zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 2 stycznia 2018 r., rozebrał on w części mur, tj. jak twierdzi, w zakresie możliwym bez narażenia się na spowodowanie osuwiska, jak też wywodził o niewykonalności decyzji rozbiórkowej, w tym także na etapie postępowania egzekucyjnego (wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.). Z treści uzasadnienia postanowienia pierwszoinstancyjnego wynika, że organ zakwalifikował zarzut według art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku) i ocenił go jako niezasadny z uwagi na nierozebranie stałej, konstrukcyjnej części muru. PINB także wskazał, że "podnoszone kwestie dotyczące trudnych warunków pogodowych nie mogą stanowić przeszkody w wykonaniu obowiązku", który "nie został wykonany i nadal jest wymagalny". Przedmiotowe ustalenia i ocenę prawną w całości podzielił organ odwoławczy. Zdaniem sądu, choć kwalifikacja zarzutów dokonana przez organy i wskazane motywy nieuwzględnienia zarzutów dotknięte są wadą procesową niewskazania wprost przepisu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. jako podstawy drugiego zarzutu (obok zarzutu wykonania obowiązku w części), to jednak uchybienie to – w świetle okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego oraz charakteru okoliczności wskazanych przez skarżącego jako uzasadnienie zarzutów – nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd zaś zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonego aktu z powodu naruszenia przepisów procesowych wyłącznie, gdy uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika wprost z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że podstawą zarzutów było przede wszystkim wskazanie na częściowe wykonanie obowiązku rozbiórki (z muru o długości 14 m skarżący, jak sam wskazuje, rozebrał 8 m pozostawiając 6 m) – art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zauważyć jednak należy, że nakaz rozbiórki (decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] września 2016 r.) dotyczy rozebrania muru oporowego z bloczków betonowych "o długości około 14 m i zróżnicowanej wysokości od 0,40 m do 1,70 m" na działce nr [...] (poprzednio nr [...]), który "spełnia funkcję muru oporowego zabezpieczającego warstwy ziemi położone powyżej poziomu tej działki przed osuwaniem się (stanowi zabezpieczenie skarpy)". Jak wynika ze zdjęć do protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2018 r., na działce skarżącego nadal pozostaje murek spełniający rolę zabezpieczającą przed osuwaniem się skarpy, na co również skarżący zwraca uwagę podnosząc nierozebranie tej części muru, która skarpę podtrzymuje. Podzielić zatem należy ocenę organu, że zasadniczej części muru nie rozebrano, zaś fragmenty usunięte nie stanowią o rozebraniu takiej stałej i konstrukcyjnej części muru (niezależnie od sposobu w jaki dokonano ich demontażu czy przy użyciu jakich urządzeń), która mogłaby świadczyć o wykonaniu obowiązku. Zdaniem sądu, nie sposób również podzielić wniosku pełnomocnika zgłoszonego na rozprawie o konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ulega wątpliwości, że umorzenie w całości nie może mieć miejsca z przyczyn wyżej wskazanych, natomiast umorzenie częściowe ma zastosowanie, gdy obowiązek podlegający egzekucji posiada charakter podzielny, gdy można by wyodrębnić część obowiązku i w tym zakresie postępowanie egzekucyjne umorzyć (art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Trudno jednak mówić o podzielności obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającym na rozbiórce muru oporowego. Nie jest zasadne umarzanie w takiej sytuacji postępowania egzekucyjnego co do określonej długości muru (usuniętej), zwłaszcza gdy pozostała część samowolnie zrealizowanego muru pełni zasadniczą funkcję zabezpieczającą. Stąd też nieuwzględnienie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie narusza prawa. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2017 r. w sprawie II OSK 1905/15 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA), dla ustalenia, czy w realiach sprawy przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. daje podstawę do zgłoszenia zarzutu w oparciu o stwierdzenie częściowego wykonania obowiązku, wystarczająca jest wykładnia gramatyczna treści tego przepisu. Przy uwzględnieniu zaś reguł wykładni funkcjonalnej oraz wykładni systemowej treść art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie daje podstaw do przyjęcia, że częściowe wykonanie, po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, obowiązku niepieniężnego o charakterze niepodzielnym, mogło stanowić podstawę zarzutu. Zdaniem sądu, nie prowadzi do uwzględnienia skargi również i fakt marginalnego potraktowania przez organy zarzutu niewykonalności decyzji rozbiórkowej (okoliczność tę podniósł skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. stanowiącym zarzuty, w którym wskazał na przepis art. 156 §1 pkt 5 K.p.a.). Podczas rozprawy w dniu 26 lipca 2018 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wskazał, że chodzi o niewykonalność "dotykającą" decyzji rozbiórkowej, zaś na pytanie sądu wskazał na brak wiedzy o postępowaniu nieważnościowym wobec tej decyzji. W ocenie sądu, ubezskutecznia powyższy zarzut treść art. 29 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek. Organ ten bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast możliwe, aby oceniał zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy, organ ocenia pod względem formalnym dopuszczalność egzekucji, tj. czy obowiązek wynika z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 u.p.e.a.), czy decyzja nakładająca obowiązek jest ostateczna, czy nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Bada również wymagalność egzekucji, tj. czy na zobowiązanym ciąży skonkretyzowany obowiązek, a zobowiązany, mimo upływu terminu wyznaczonego do jego wykonania, tego nie uczynił. Zatem jeśli – co w sprawie niniejszej jest bezsporne - decyzja rozbiórkowa funkcjonuje w obrocie prawnym, nie została prawnymi środkami podważona, do skarżącego wystosowano i doręczono upomnienie (wbrew jego twierdzeniom upomnienie zawiera wskazanie o niezwłoczności wykonania obowiązku), wystawiono i doręczono stronie tytuł wykonawczy, w którym wskazano expressis verbis na czym ma polegać wykonanie obowiązku rozbiórki, to brak jest podstaw do twierdzenia o niedopuszczalności czy niewymagalności obowiązku. Przy tym regułą ustaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Zarzut oparty na przesłance niewykonalności obowiązku nie może być dodatkowym sposobem weryfikacji legalności decyzji. Organ nie może weryfikować decyzji ostatecznej także wówczas, gdy jako wierzyciel jest organem egzekucyjnym. Może tę weryfikację przeprowadzić wyłącznie w trybach nadzwyczajnym przewidzianych w K.p.a., ale w odrębnym postępowaniu W sprawie natomiast ustalono, że ani organ, ani pełnomocnik skarżącego nie posiadają wiedzy o pozostawaniu w toku czy zakończeniu postępowań nadzwyczajnych odnośnie decyzji rozbiórkowej. Natomiast niewykonalność obowiązku, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., w sytuacji gdy chodzi o obowiązek o charakterze niepieniężnym, oznacza istnienie trwałych, niezależnych od zobowiązanego przyczyn o charakterze prawnym lub faktycznym uniemożliwiających w sposób nieusuwalny jego wykonanie. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Nie chodzi tu o trudności techniczne, ekonomiczne lub prawne oraz o brak zgody adresatów obowiązku lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast wyłącznie trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne utrudniające wykonanie decyzji nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. To stanowisko sądów administracyjnych jest jednolite (vide np. wyrok z dnia 17 października 2017 r., II OSK 2433/16; z dnia 22 marca 2017 r., II OSK 1829/15, z dnia 29 listopada 2016 r., II OSK 504/15, CBOSA). W sprawie niniejszej skarżący wiąże niewykonalność obowiązku rozbiórki muru oporowego w całości z warunkami pogodowymi, stosunkami wodnymi, ukształtowaniem terenu oraz zagrożeniem osuwiskiem, a nadto z wysokimi kosztami tak wykonania rozbiórki jak i usunięcia jej ewentualnych skutków. W ocenie sądu, nie są to okoliczności wskazujące na wystąpienie trwałej, uwarunkowanej obiektywnie niewykonalności (w rozumieniu wyżej wskazanym), ale są to okoliczności ekonomiczno – techniczne mające charakter przeszkód, ale nie nieusuwalnych. Nie stanowią zatem o niewykonalności w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Tak też wskazał organ pierwszej instancji, który referując zarzuty i ogólne stanowisko skarżącego wskazał, iż skarżący zwrócił uwagę na trudne warunki terenowe utrudniające wykonanie obowiązku. Jednak, zdaniem tegoż organu, okoliczności te nie mogą stanowić przeszkody w wykonaniu obowiązku, która to konkluzja jest co do zasady prawidłowa i wpisuje się w rozumienie przesłanki niewykonalności wyżej wskazane przez sąd. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji oraz wskazał, że "p. G. jeszcze w wystąpieniu z dnia [...].02.2017 r. zobowiązywał się do wykonania nałożonej rozbiórki, rozpoczętej – jak podnosi strona – w październiku 2016 r. Zobowiązanie to nie zostało wykonane". Świadczy to o tym, że organ brał pod uwagę przesłanki, z powodu których skarżący sformułował zarzut niewykonalności. Istotnie, jak to już wyżej wskazano, organy nie powołały wprost art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., jednakże brak w tym zakresie, przy wynikających z uzasadnienia obydwu postanowień stwierdzeniach nawiązujących do istnienia wymagalnego zobowiązania, zobowiązywaniu się skarżącego do jego zrealizowania oraz niezasadności podnoszonych przez niego zarzutów odnośnie trudnych warunków pogodowo-terenowych, jak też przy ustaleniu w trakcie kontroli w styczniu 2018 r. powodów nierozebrania muru w całości, nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Niedostateczność uzasadnienia, a nawet niepowołanie wprost przepisu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., przy trafności końcowej konkluzji, w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonych postanowień jako niepodlegających uchyleniu. Dodać należy, że sąd administracyjne we własnym zakresie nie może dopuszczać dowodu z opinii biegłego, bowiem uprawniony jest z mocy ustawy wyłącznie do przeprowadzenia dowodu z dokumentów. Także postępowanie egzekucyjne nie jest trybem właściwym do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geologa. Wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozbiórkowej, nie mogą odnieść skutku również zarzuty skargi dotyczące zasadności rozbierania muru wobec treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego istnienie na tym terenie murków oporowych, jak twierdzi skarżący. Okoliczności te mogą być rozważane w kontekście legalności decyzji rozbiórkowej, jednak ta – jak wyżej wielokrotnie wyjaśniano – nie może być przedmiotem oceny w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.