II SA/Bk 204/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. D. SA w L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za szkody związane z zajęciem nieruchomości oraz odmową wykupu nieruchomości p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ,

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za szkody związane z zajęciem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], oznaczonej nr geod. [...], obr. [...], na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1982 r. wydanej na rzecz Zakładu E. w B., oraz odmowy wykupu przedmiotowej nieruchomości. Skargę na decyzję Wojewody P., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożyła P. SA w L. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Koniecznym zatem warunkiem do takiego rozstrzygnięcia jest sytuacja, gdy w postępowaniu sądowym wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd. W ocenie Sądu, taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wydając zaskarżoną decyzję organ wskazał m.in., że odszkodowanie ustalono w związku z zajęciem przedmiotowej nieruchomości na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...], zezwalającej Zakładowi E. w B. na czasowe zajęcie części nieruchomości wskazanych wg. numerów obrębów. Strona skarżąca w skardze kwestionuje zarówno swoje następstwo prawne względem Zakładu E. w B., jak również fakt objęcia powyższą decyzją nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], oznaczonej nr geod. [...], obręb [...]. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na fakt, że toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w B. – Wydziałem Ksiąg Wieczystych, o dokonanie wpisu w dziale III księgi wieczystej [...] poprzez ujawnienie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości przez Zakład E. w B., zgodnie z treścią decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...]. W ocenie strony skarżącej istnieje wątpliwość odnośnie posiadania przez nią tytułu prawnego do korzystania z tej nieruchomości na podstawie wskazanej decyzji, zaś uwzględnienie przez sąd wniosku stanowić będzie wpisanie prawa do korzystania przez nią z przedmiotowej działki. Skoro skarżąca ma zapłacić ustalone odszkodowanie, to chce posiadać trwały tytuł prawny do korzystanie z tej nieruchomości na przyszłość. Zdaniem Sądu, zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie przez sąd wieczystoksięgowy będzie miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. W przypadku bowiem prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o dokonaniu lub odmowie dokonania wpisu, orzeczenie to z mocy art. 365 § 1 k.p.c. wiązać będzie również sąd administracyjny, co z kolei przełoży się na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego zachodziła podstawa do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozpoznania przez sąd wieczystoksięgowy wniosku skarżącej z dnia 14 kwietnia 2017 r. (k. 46-51 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.