II SA/Bk 161/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu A. C. od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych i przedłożenia dokumentów i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw

Sprzeciw został wywiedziony na podstawie następujących okoliczności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. zawiadomieniem z dnia [...] września 2017r. znak: [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w B. W dniu 26 września 2017r. organ przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalono, że na ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny będący własnością A. C. W ścianie zewnętrznej w/w budynku, usytuowanej w odległości około 2,05 m od ogrodzenia murowanego działki sąsiedniej ozn. nr geod. [...], znajdują się drzwi zewnętrzne o wymiarach około 0,97 m x 1,90 m oraz dwa otwory okienne: na parterze w kuchni zamontowano okno stałe o wymiarach 0,90 m x 2,40 m oraz w łazience o wymiarach 0,6 m x 2,0 m otwierane do wewnątrz. W przedmiotowej ścianie znajdują się również czerpnia powietrza do kominka, wentylacja kotłowni gazowej oraz skrzynka gazowa. Według oświadczenia obecnej podczas oględzin właścicielki kontrolowanego budynku mieszkalnego A. C., przedmiotowe otwory okienne i otwór drzwiowy istniały w momencie zakupu nieruchomości, a w trakcie remontu budynku w 2009 roku zostały wymienione na stolarkę PCV. Skarżąca oświadczyła również, że część okien od strony działki ozn. nr geod. [...] została zlikwidowana, a okno w łazience zostało przedłużone w obrębie istniejącego nadproża. Ściany przedmiotowego budynku mieszkalnego zostały ocieplone styropianem o grubości 12 cm. W trakcie remontu dokonano również zmian w obrębie niektórych ścian działowych i usytuowania otworów drzwiowych wewnętrznych. Do protokołu oględzin dołączono szkic w/w budynku mieszkalnego z naniesionymi wymiarami oraz zaznaczono powierzchnię, która uległa zabudowie. W toku postępowania PINB PG w B. ustalił również, że kontrolowany budynek mieszkalny został wybudowany w latach 1989 - 1999 na podstawie wydanego przez Prezydenta Miasta B. pozwolenia na budowę z dnia [...] października 1989r. Nr [...]i przyjęty do użytkowania pismem z dnia [...] maja 1999r. znak: [...]. Dokumentacja dotycząca wydanego pozwolenia na budowę nie zachowała się, została bowiem wybrakowana na podstawie zezwolenia jednorazowego Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. wydanego przez A. P. Organ I instancji ustalił także, że kontrolowany budynek został zakupiony przez aktualną właścicielkę A. C. w 2009 roku, a w dniu 2 września 2009 r. dokonała ona zgłoszenia robót budowlanych w przedmiotowym budynku mieszkalnym, które miały polegać na dociepleniu budynku mieszkalnego, remoncie dachu, wymianie stolarki oraz na pracach w obrębie istniejącej konstrukcji. Organ powiatowy ustalił, że powyższe prace wykonano w latach 2009 - 2010. Na postawie ustaleń poczynionych w trakcie oględzin, jak i analizy "orzeczenia technicznego" wykonanego w dniu 30 lipca 2009r. przez inż. S. B. przed sprzedażą nieruchomości, organ I instancji stwierdził także, że po zakupie w 2009 roku w/w nieruchomości A. C. dokonała przebudowy ścian wewnątrz budynku. Zabudowane zostało podcienie w części frontowej budynku, jak i od strony działki Państwa T. (wypełniono przeszkleniem stałym otwór w ścianie na parterze pomiędzy istniejącym słupem, a ścianą), co wpłynęło na powiększenie powierzchni kuchni na parterze. Przebudowane zostały również łazienki, w miejsce garażu wykonano salon, częściowo dokonano również rozbiórki komina oraz przebudowy kotłowni. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego PINB PG w B. decyzją z dnia [...] listopada 2017r. znak: [...], nakazał A. C. - w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane: 1. Likwidację otworu okiennego w łazience na piętrze poprzez wyjęcie ościeżnicy i ramy okiennej, wypełnienie otworu materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej E30 oraz likwidację drzwi wejściowych do pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w ścianie szczytowej budynku przy ul. P. w B. od strony działki nr ew. gr. [...] w terminie do 30 kwietnia 2018r. 2. Przedłożyć w w/w terminie potwierdzenie o wykonaniu w/w obowiązku i doprowadzeniu obiektu do zgodności z przepisami prawa sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i przynależącą do właściwej izby samorządu zawodowego. 3. Wykonać inwentaryzację budynku mieszkalnego w celu legalizacji robót budowlanych związanych z przebudową przedmiotowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. P. w B. sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i przynależącą do właściwej izby samorządu zawodowego w terminie do 30 czerwca 2018r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła A. C. P. Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr[...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę o ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. PWINB w pierwszej kolejności stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. właściwie nakazał A. C. likwidację otworu okiennego w łazience na piętrze oraz likwidację drzwi wejściowych do pomieszczeń gospodarczych, wskazując, że ich usytuowanie w ścianie szczytowej oddalonej o 2,05 m od ogrodzenia murowanego działki sąsiedniej ozn. nr geod.[...] , narusza przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.). W związku z powyższym organ I instancji zasadnie nałożył na Skarżącą, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W ocenie PWINB w niniejszej sprawie zaszła potrzeba nakazania likwidacji otworu okiennego w łazience na piętrze, jak i otworu drzwiowego, gdyż ich usytuowanie narusza przepisy techniczno-budowlane i brak jest podstaw do ich legalizacji w ramach przepisów ustawy - Prawo budowlane. Przy czym, jak podkreślił organ, zamiast ściany pełnej, otwór okienny można wypełnić materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej E30. Organ II instancji zasygnalizował jednocześnie, że w ścianie zewnętrznej od strony działki Państwa T. znajduje się otwór okienny stanowiący zabudowę podcienia o wymiarach 0,89 m x 2,39 m, który także narusza przepisy techniczno – budowlane, stąd też organ I instancji winien wydać nakaz likwidacji również tego otworu okiennego, czego w sprawie nie uczynił. Uzasadniając z kolei podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, PWINB stwierdził, że przebudowa dokonana przez A. C. w latach 2009 - 2010 nie była przedmiotem prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, albowiem nie ocenił on, czy roboty wykonane przez Skarżącą są zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi. PINB graniczył się jedynie do nakazania likwidacji okna i drzwi, tymczasem w przypadku gdyby wykonane roboty naruszały przepisy techniczno – budowlane, nie byłoby możliwości wydania po raz drugi rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Z tego powodu organ odwoławczy uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia zaskarżoną decyzję zalecając organowi I instancji łączne przeprowadzenie postępowania obejmujące wykonaną samowolnie przebudowę oraz stwierdzoną niezgodność istnienia otworów okiennych i drzwiowego od granicy nieruchomości ozn. nr geod. [...]. W ocenie organu odwoławczego w ramach ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji winien też zająć się dokonaną przez Panią C. samowolną zmianą sposobu użytkowania garażu na pomieszczenie mieszkalne. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania PWINB stwierdził, że obecny właściciel nieruchomości dysponujący, w chwili orzekania organów, prawem do obiektu budowlanego i nie będący inwestorem, ponosi konsekwencje prawne niezgodnego z prawem wykonania robót budowlanych przez swoich poprzedników prawnych będących inwestorami. Sprzeciw (nazwany "skargą") od powyższej decyzji w części dotyczącej sentencji orzekającej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz w części obejmującej uzasadnienie decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła A. C. zarzucając jej rażące naruszenie prawa. Wskazała, że motywy podane przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są krzywdzące i wskazują na zamiar wyrządzenia jej szkody majątkowej przez wymuszenie zmiany stanu faktycznego należącej do niej nieruchomości w celu usankcjonowania nieprawidłowości zaistniałych na budowie realizowanej przez właścicieli nieruchomości sąsiedzkiej (R. i M. T.) na ich działce nr ew. gr. [...] w B. przy ul. P. Wyjaśniła, że inwestycja Państwa T. została zaprojektowana bez zachowania wymaganych odległości od jej budynku wskutek ich oświadczeń niegodnych z prawdą, a ponadto państwo T. zrealizowali inwestycję niezgodnie z wydanym im pozwoleniem na budowę naruszając przy tym przepisy mające na celu bezpieczeństwo przeciwpożarowe. W ocenie Skarżącej organ II instancji naruszył też treść art. 139 k.p.a., albowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wydane rozstrzygniecie może doprowadzić do wydania decyzji bardziej niekorzystnej dla strony skarżącej. Wnosząca sprzeciw wskazała jednocześnie, że wykonując modernizację swojego domu uzyskała prawomocne pozwolenie organu architektoniczno-budowlanego. Oświadczyła, że nie wykonywała żadnych nowych otworów okiennych, a oszklenie istniejącego wcześniej podcienia nie stanowi nowego otworu okiennego i nie zmieniło kubatury ani obrysu budynku. Odnośnie zasygnalizowanej przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na mieszkalne wyjaśniła, że dokonała już stosownego zgłoszenia w odpowiednich organach. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy też podkreślić, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935) – zwana dalej: "ustawą nowelizującą" – która wprowadziła do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmiany polegające na dodaniu rozdziału 3a "Sprzeciw od decyzji. Powyższe przepisy obowiązują od dnia 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Artykuł 17 ustawy nowelizującej stanowi bowiem, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art.138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w ramach postępowania wszczętego sprzeciwem rzeczą sądu jest wyłącznie ocena zaistnienia przesłanek do wydania przez organ decyzji kasacyjnej. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego. W tym miejscu godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na tle przytoczonej normy prawnej sformułowano w orzecznictwie pogląd, który w pełni podziela Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, iż decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (vide: wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 1496/02; z dnia 2 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 632/99; z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 2127/98 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 25 maja 201 r., sygn. akt I SA/Sz 1255/13; w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 152/14; w Łodzi z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 560/13 oraz z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 798/14, wszystkie dostępne w Centralnej Bzie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozpoznając zaskarżoną w niniejszej sprawie - decyzję kasacyjną z dnia [...] stycznia 2018 r. w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w sprzeciwie i zawartej w nim argumentacji uznając, iż organ odwoławczy prawidłowo skorzystał w analizowanej sprawie z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Powodem, dla którego PWINB odstąpiło od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy był brak oceny przez organ I instancji, czy roboty wykonane przez Panią C. w latach 2009 – 2010 są zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi oraz niewyjaśnienie kwestii dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania części kontrolowanego budynku mieszkalnego, w ramach której w miejsce garażu wykonano pomieszczenie mieszkalne. Organ I instancji poprzestając jedynie na nakazaniu - w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) - likwidacji otworu okiennego na piętrze, jak i otworu drzwiowego, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na wydanie prawidłowej decyzji w tej sprawie. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1) albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2), albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Przy czym, jak słusznie zaakcentowano w zaskarżonym rozstrzygnięciu, organ w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane może wydać decyzję tylko raz. Zatem uprzednie nałożenie obowiązku dokonania likwidacji otworu drzwiowego i jednego otworu okiennego orzeczone w formie decyzji administracyjnej powoduje, że organ w przyszłości nie może orzec co do istoty (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2008 r., II SA/Bk 208/08, LEX nr 516720, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II OSK 191/06, LEX nr 927616 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., II SA/Sz 1024/17 dostępny w CBOSA). Jak wynika tymczasem z materiału zgromadzonego w toku postępowania, uzupełnionego następnie przez organ odwoławczy, poza orzeczonym do likwidacji otworem okiennym w łazience na piętrze, w ścianie zewnętrznej kontrolowanego budynku od strony działki Państwa T. znajduje się dodatkowy otwór okienny stanowiący zabudowę podcienia o wymiarach 0,89 m x 2,39 m, który także może naruszać przepisy techniczno – budowlane, a którego organ I instancji nie objął zakresem postępowania. Poza zakresem rozstrzygnięcia, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, znalazła się też kwestia samowolnej zmiany przez A. C. sposobu użytkowania garażu na pomieszczenie mieszkalne. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że konieczność wyjaśnienia powyższych kwestii nie dawała podstaw do zastosowania art.136 k.p.a., były natomiast podstawy do uznania istnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja PINB PG w B. z dnia [...] listopada 2017 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał szczegółowo i wyczerpująco, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie niemożliwe było też uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanych ramach na etapie postępowa odwoławczego, gdyż pozbawiłoby to strony postępowania możliwości dwukrotnego rozpatrzenia sprawy (zgodnie z art. 15 k.p.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie złamała też, wbrew odmiennym w tym względzie podglądom wnoszącej sprzeciw, zakazu reformationis in peius określonego w art. 139 k.p.a. Powyższy zakaz wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogorszyć sytuacji prawnej odwołującego się, przy czym co trzeba zaznaczyć wydanie decyzji na niekorzyść strony polega na zmniejszeniu praw lub zwiększeniu obowiązków tego podmiotu w porównaniu do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Konsekwentnie zatem zakaz reformationis in peius dotyczy przede wszystkim sytuacji materialnoprawnej adresata decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. nie powoduje natomiast konkretyzacji praw i obowiązków strony, gdyż w tej mierze wyłączone jest merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy. Ustalenie praw i obowiązków podmiotu, który złożył odwołanie, nastąpi bowiem w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Tym samym zakaz wynikający z art. 139 k.p.a. nie znajduje na ogół zastosowania do decyzji kasacyjnych. Niemniej wyjątek od tej reguły dotyczy przypadku nadużycia art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 26 września 2017 r., II OSK 902/17, CBOSA), a takiego nadużycia próżno doszukiwać się w przedmiotowej sprawie. Wbrew zatem przeświadczeniu wnoszącej sprzeciw zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. nie powoduje, że wiadome z góry jest jakie powinno być rozstrzygnięcie o zakresie konkretnych praw i obowiązków w sprawie administracyjnej. To dopiero zależy od przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w jego całokształcie, tj. m.in. bez wad o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten, jak zasygnalizowano już wyżej, nie dotyczy bowiem nakładania jakichkolwiek obowiązków na strony postępowania, lecz stwierdzenia istnienia, że decyzja administracyjna organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Reasumując należało stwierdzić, że przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. zostały przez organ odwoławczy bezspornie wykazane. Jednocześnie Sąd, stosownie do regulacji art. 64e p.p.s.a., nie czynił przedmiotem swej oceny kwestii zasadności pozostałych naruszeń prawa wskazanych w skardze. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.