II SA/Bk 151/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. nr AB-III.7840.8.5.2023.RC w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wojewoda Podlaski zaskarżonym do tut. sądu postanowieniem z dnia 22 grudnia 2025r. znak: AB-III.7840.8.5.2023.RC utrzymał w mocy postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 17 września 2025r. nr BI.6740.1.350.2021.DW odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 12 października 2021r. Nr 302/2021 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą R. i R. S. (powoływanym dalej jako: "inwestorzy") pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Wysokomazowiecki decyzją z dnia 12 października 2021r. nr 302/2021 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił R. i R. S. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ewid. [...], obręb [...]. W dniu 28 sierpnia 2023 r. do Starosty Wysokomazowieckiego wpłynęło pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 sierpnia 2023 r. przekazujące zgodnie z właściwością wniosek M. K. (dalej powoływanej jako: "skarżąca") z dnia 22 maja 2023 r., uzupełniony pismem z dnia 13 lipca 2023 r. w części dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wysokomazowieckiego Nr 302/2021. We wniosku skarżącą wskazała, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, postępowanie toczyło się z udziałem nieżyjącej A. P.". Starosta Wysokomazowiecki postanowieniem z dnia 28 marca 2024r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Wysokomazowieckiego Nr 302/2021 z dnia 12 października 2021 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia 1 września 2025 r. znak: ABIII.7840.8.5.2023.RC uchylił w całości w/w postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że organ I instancji ustalając, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania poczynił to z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Starosta Wysokomazowiecki po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 17 września 2025r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., ponownie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną Nr 302/2021 z dnia 12 października 2021 r., stwierdzając przekroczenie terminu określonego w art. 148 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że strona w dniu 22 maja 2023r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, natomiast – jak wynika z ustaleń organu - dowiedziała się o ww. decyzji o pozwoleniu na budowę co najmniej od dnia 29 września 2022 r. Zatem aby wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym przez art. 148 k.p.a., skarżąca musiałaby wskazać i udowodnić, że dowiedziała się o decyzji w okresie od. 22.04.2023 r. do 22.05.2023 r., natomiast skarżąca posiadała wystarczającą wiedzę o wydaniu ww. decyzji ok. pięć i pół miesiąca wcześniej przed złożeniem wniosku, a więc wniosek został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu jednego miesiąca. Zażalenie na w/w postanowienie wniosła skarżąca. Wojewoda Podlaski, po rozpoznaniu argumentacji zażalenia, postanowieniem z dnia 22 grudnia 2025r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Wojewoda w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w myśl art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). W przypadku podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Przy czym zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. W przedmiotowym postępowaniu kwestią sporną było zatem ustalenie czy skarżąca zachowała przy składaniu wniosku o wznowienie tenże jednomiesięczny termin. Jak podkreślił Wojewoda skarżąca w samym wniosku o wznowienie postępowania nie wskazała, od kiedy wiedziała o prowadzeniu prac budowlanych, które skłoniły ją do wystąpienia z tym wnioskiem. Tym niemniej w aktach sprawy organu I instancji znajduje się pismo procesowe skarżącej z dnia 1 lutego 2024 r., w którym wskazała, że "wszczęłam postępowanie rozgraniczeniowe przed Wójtem Szepietowa, które aktualnie jest w toku przed Sądem Rejonowym w Wysokiem Mazowieckiem. Z niego dowiedziałam się, że budynek przekracza moje granice". Zgodnie ze wskazaniem zawartym w postanowieniu kasacyjnym z dnia 1 września 2025r., organ I instancji prawidłowo wystąpił zatem do Urzędu Miejskiego w Szepietowie oraz do Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem z prośbą o udzielenie informacji na temat prowadzonych postępowań, w trakcie których Skarżąca mogła dowiedzieć się o wydanej przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta Wysokomazowiecki zwrócił się ponadto to Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wysokiem Mazowieckiem z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej daty wpływu zawiadomienia o rozpoczęciu robót budowlanych i terminu skutecznego zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. Z uzyskanych informacji wynikało zaś, że skarżąca w dniu 10 sierpnia 2022 r, złożyła do Urzędu Miejskiego w Szepietowie wniosek o rozgraniczenie nieruchomości (działki nr [...] z działką nr [...]), a następnie w dniu 09 stycznia 2025 r. sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem. Sąd postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r. sygn. [...] rozgraniczył ww. nieruchomości. Natomiast w dniu 21 października 2021 r. Państwo R. i R. S. zgłosili do PINB zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych. Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu nadbudowy i rozbudowy nastąpiło w dniu 6 marca 2023 r. W oparciu o te informacje Wojewoda stwierdził, że organ I instancji przeprowadził dostateczne postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia czy podanie o wznowienie zostało złożone w terminie miesięcznym i prawidłowo stwierdził, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji jednoznacznie wynika, że do skoro do dnia 29 września 2022 r. przedmiotowy budynek mieszkalny został nadbudowany i rozbudowany na podstawie ww. decyzji Starosty Wysokomazowieckiego, to najpóźniej w tej dacie skarżąca powzięła wystarczającą wiedzę o jej wydaniu, uzyskując tym samym wszystkie niezbędne informacje do złożenia wniosku o wznowienie. W ocenie Wojewody potwierdza to dodatkowo znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja dotycząca postępowania w sprawie rozgraniczenia przedmiotowej nieruchomości, z której wynika, że w dniu 29 września 2022 r. skarżąca podpisała protokół graniczny sporządzony na gruncie w miejscu położenia działek nr [...] i [...]. Jak wynika zaś z treści zawartych w ww. protokole, podczas przeprowadzania czynności rozgraniczających skarżąca szczegółowo zapoznała się z zakresem rozbudowy i przebudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego objętego decyzją Starosty Wysokomazowieckiego Nr 302/2021 z dnia 12 października 2021 r. o pozwoleniu na budowę. Konkludując Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. z uwagi na uchybienie jednomiesięcznemu terminowi na jego złożenie. W skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła postanowieniu Wojewody naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy art. 6, 7, 8. 65 § 2, 75, 76 § 1,77 § 1,80, 84 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w wyniku: a) niepodjęcia przez organ żadnych czynności w celu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności tj. czy organy administracji w wyniku składanych przez skarżącą skarg podejmowały jakiekolwiek czynności, do których zobowiązane były w świetle przepisów prawa administracyjnego i czy podejmowały próbę zrozumienia intencji wnoszącej skargi - jak to uczynił jako jedyny organ administracji publicznej, do którego były przez skarżącą również kierowane pisma - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, b) uchybienia przez organ odwoławczy obowiązkowi rozpoznania wszystkich okoliczności, w tym również żądań, wniosków i zarzutów strony oraz nieustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swego postanowienia, podczas gdy skarżąca wskazywała na szereg istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz przepisów, które w jej ocenie jako obywatela niemającego specjalistycznej wiedzy prawnej zostały naruszone, a określone zostały jako art. 50 § 1 i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 9 k.p.a. oraz art. 65 K.p.a. poprzez: (-) nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu faktu, że skarżąca kierowała do różnych organów administracji pisma oczekując reakcji tych organów zapewniającej przestrzeganie prawa i ochronę jej słusznych interesów, (-) nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu faktu, że pierwsze pismo z dnia 30 sierpnia 2021r. kierowane przez skarżącą do organu administracji wskazywało - pomimo przebywania wówczas przez nią w Austrii - na jej wiedzę jedynie o pożarze sąsiedniego budynku w zabudowie szeregowej należącego do państwa S., (-) nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu faktu, że kolejne pismo z dnia 15 grudnia 2021r., w którym to okresie skarżąca nadal przebywa w Austrii - nadto w stanie ogłoszonej także w Polsce pandemii covid-19 wskazuje, że nie otrzymała żadnej informacji o budowie (zatem w tej dacie posiadała już wiedzę o realizowanej budowie) nie skutkowało właściwą reakcją organów administracji zgodną ze wskazanymi wyżej przepisami, którą to właściwą reakcję zastosował dopiero GINB jako kolejny organ, do którego zainteresowana składała pisma kierując do niej pouczenie o przyczynach nieważności decyzji i podstawach wznowienia postępowania oraz wezwania do wskazania o stwierdzenie nieważności decyzji wskazując jej dane identyfikacyjne, czy też o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, (-) nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu faktu, że pismo z dnia 15 grudnia 2021r. przy właściwym procedowaniu przez organ administracji powinno być potraktowane jako skarga o wznowienie postępowania i przekazane zgodnie z art. 65 k.p.a. do właściwego organu, bowiem pismo do GINB było kolejnym już pismem kierowanym w tej samej sprawie dotyczącym braku jakiejkolwiek wiedzy skarżącej o podstawie realizacji inwestycji państwa S., (-) nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu faktu, że gdyby organy administracji kierowały się wskazanymi wyżej przepisami dysponując przecież wiedzą, że A. P. nie żyje, co było bezsporne w świetle dokumentacji sporządzonej przez PINB po pożarze budynku państwa S., gdzie w protokole kontroli stanu budynków po pożarze PINB stwierdził wprost, że działka pod nr [...] figuruje nieżyjąca A. P., to pierwsze pismo skarżącej w którym wskazywała ona na nieotrzymanie jakiejkolwiek decyzji stanowiącej podstawę budowy powinny były potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, a co najmniej wyjaśnić intencję zainteresowanej, analogicznie jak to uczynił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego; c) bezpodstawnego przyjęcie, jakoby: - jakikolwiek związek ze zrealizowaną inwestycją przez państwa S. i wiedzą skarżącej o podstawie realizacji inwestycji miało postępowanie rozgraniczeniowe, które dotyczyło jedynie granic działek i nie wskazywało na datę powzięcia wiedzy przez skarżącą o wydanej decyzji, tudzież rozpoczętej budowie, bowiem skarżąca w trakcie czynności z udziałem geodety nie została poinformowana o istnieniu jakiejkolwiek decyzji, - początkiem biegu terminu do złożenia skargi był dzień 29 września 2022 r. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2022r. rep [...] wskazującego adres zamieszkania skarżącej w Polsce oraz protokołu granicznego z dnia 29 września 2022r., podczas gdy samo wskazanie w treści aktu notarialnego polskiego adresu zamieszkania i rozgraniczenie nieruchomości nie stanowią dowodu, że skarżąca miała wiedzę o realizacji inwestycji przez państwo S., ani też aby przebywała w Polsce i zamieszkiwała w datach poza datami jednorazowych czynności tj. obecności podczas sporządzania aktu notarialnego i obecności podczas sporządzania protokołu granicznego, - skarżąca mogła się zapoznać z treścią tablicy informacyjnej o wydaniu decyzji Starosty Wysokomazowieckiego nr 302/2021 z dnia 12 października 2021r. z tego względu, że w akcie notarialnym z dnia [...] sierpnia 2022 r. rep [...] wskazano adres zamieszkania skarżącej w Polsce, podczas gdy akt notarialny został sporządzony po upływie 5 miesięcy od dnia zakończenia realizacji inwestycji, zaś zgodnie z powołanym przez organ przepisem - tablicę informacyjną umieszcza się zasadniczo do czasu zakończenia robót; 2. naruszenie art. 148 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżąca wniosła o wznowienie postępowania po upływie terminu jednego miesiąca od powzięcia wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Powołując się na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wznowienie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi właściwemu do rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewoda Podlaski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów orzekających w sprawie nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przy czym, uwzględniając charakter podniesionych w skardze zarzutów, dodatkowego podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności z prawem – legalności, a nie celowości, czy też słuszności. Kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 12 października 2021r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą inwestorom pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ewid. [...], obręb [...], złożonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie było zatem wątpliwości, że podstawa prawna żądania w analizowanym przypadku została jednoznacznie wykazana, a decyzja Starosty z dnia 12 października 2021r. jest ostateczna. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie postanowień był przepis art. 149 § 3 k.p.a. zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. ma charakter formalny. W tym miejscu przypomnieć należy, że postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Pierwszy etap ogranicza się do badania przesłanek formalnych wniosku, do których należy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Na tym etapie organ nie bada, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast gdy z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, czy też wniosek składa podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną, albo że termin do jego złożenia nie został zachowany, wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazany w powołanym przepisie miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu. Jednocześnie to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od tego dnia. Obowiązkiem organu jest natomiast jednoznaczne ustalenie kwestii dochowania przez stronę terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. W przypadku wskazanej przez skarżącą postawy wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) organ rozpatrujący podanie we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. Brzmienie art. 148 § 2 k.p.a. wskazuje jednoznacznie, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania należy liczyć nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu Przy czym, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, a tym bardziej z doręczeniem spornej decyzji stronie. W tym wypadku chodzi tylko o informację o wydaniu takiej decyzji, bez konieczności, aby strona zainteresowana mogła zapoznać się z jej treścią. Wystarczy jedynie, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Przy czym w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę kluczowe znaczenie dla oznaczenia momentu, w którym strona, dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania jest powzięcie wiedzy o prowadzonych robotach budowlanych (zob. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1661/17, z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt. II OSK 2226/18, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W doktrynie przyjmuje się też, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, oraz, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. Art. 148. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski 2024, wyd. 19/Adamiak). Należy zatem przyjąć, że zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę. Oczywiście, organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i może uznać za dostateczny dowód nawet oświadczenie strony, tłumacząc w uzasadnieniu (jeśli jest konieczne), dlaczego dał wiarę stronie (E. Iserzon, J. Starościak, KPA. Komentarz, 1970, s. 253). Analiza akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie pozwala uznać, że pomimo, iż skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu 22 maja 2023r., to – jak ustaliły orzekające w sprawie organy - o decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę wiedziała się co najmniej od 29 września 2022 r. W niniejszej sprawie istotne jest, że w samym wniosku o wznowienie postępowania skarżąca nie wskazała od kiedy wiedziała o prowadzeniu prac budowlanych, które skłoniły ją do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie. Ponadto w pierwszym postępowaniu prowadzonym przez Starostę ustalono, że skarżąca podała dwie różne daty, w których dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. I tak, Wojewodzie Podlaskiemu wskazała datę 9 września 2023r., natomiast Staroście Wysokomazowieckiemu wskazała datę 6 października 2023r. W związku z tym, że sam wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła w dniu 22 maja 2023r. organ - zgodnie ze wskazaniem Wojewody Podlaskiego zawartym w postanowieniu kasacyjnym z dnia 1 września 2025 r., przeprowadził pogłębione postępowanie w tym zakresie. W ramach tego postępowania wystąpił do Urzędu Miejskiego w Szepietowie i Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem z prośbą o udzielenie informacji na temat prowadzonych postępowań, w trakcie których skarżąca mogła dowiedzieć się o wydanej przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wyskokiem Mazowieckiem z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej daty wpływu zawiadomienia o rozpoczęciu robót budowlanych i terminu skutecznego zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. Z uzyskanych przez organ informacji wynika jednoznacznie, że skarżąca w dniu 10 sierpnia 2022 r. złożyła wniosek o rozgraniczenie nieruchomości (działki nr [...] z działką nr [...]), a w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r. (sygn. [...]) rozgraniczył ww. nieruchomości. Ustalono też, że inwestorzy w dniu 21 października 2021 r. zgłosili do PINB zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych. Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu nadbudowy i rozbudowy nastąpiło w dniu 6 marca 2023 r. Dodatkowo, posiłkując się dołączoną do akt prowadzonego postępowania - dokumentacją dotyczącą postępowania w sprawie rozgraniczenia przedmiotowej nieruchomości, organ ustaliły, że w dniu 29 września 2022r. skarżąca podpisała protokół graniczny sporządzony na gruncie w miejscu położenia działek nr [...] i [...]. Jak wynika zaś z treści zawartych w ww. protokole, podczas przeprowadzania czynności rozgraniczających Skarżąca szczegółowo zapoznała się z zakresem rozbudowy i przebudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego objętego decyzją Starosty Wysokomazowieckiego Nr 302/2021 z dnia 12 października 2021 r. o pozwoleniu na budowę. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika zaś jednoznacznie, że do dnia 29 września 2022 r. przedmiotowy budynek mieszkalny został nadbudowany i rozbudowany na podstawie ww. decyzji Starosty Wysokomazowieckiego. W tych okolicznościach można przyjąć – jak uczyniły to organy, że skarżąca najpóźniej w tej dacie (tj. 29 września 2022r.) powzięła wystarczającą wiedzę o jej wydaniu, uzyskując tym samym wszystkie niezbędne informacje do złożenia wniosku o wznowienie. Ponadto, jak trafnie zauważył Wojewoda, skarżąca już we wniosku o wznowienie wskazała, że "(...) budowa pomimo moich wszystkich skarg została przeprowadzona (...)". Można zatem przyjąć, że skarżąca została poinformowana o wydaniu kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę już w dniu 29 września 2022r. Dlatego też prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że od tej daty rozpoczął bieg jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, który upłynął bezsprzecznie w dniu 29 października 2022r. W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że w dniu 22 maja 2023r., kiedy skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania, upłynął termin określony w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., co uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Złożenie podania o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu ma zaś ten skutek, że postępowanie co do przyczyn wznowienia nie może być prowadzone. Końcowo mając na względzie liczne zarzuty skarżącej wyartykułowane w skardze co do samej decyzji Starosty z dnia 12 października 2021r. oraz poprzedzającego jej wydanie - postępowania, należy jeszcze raz zaznaczyć, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania ma charakter formalny i zamyka organom, jak też i sądowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w tym możliwości merytorycznej oceny stawianych przez skarżącą - zarzutów. Negatywne ustalenie w zakresie możliwości wznowienia postępowania, czyli stwierdzenie uchybienia terminu, zamyka bowiem organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie stanowią podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, tym niemniej w okolicznościach przedmiotowej sprawy bezsporne jest, że z tym etapem postepowania nie mamy do czynienia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji. Skarga została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie tego przepisu jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Anna Bartłomiejczuk Barbara Romanczuk Małgorzata Roleder