II SA/Bd 855/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Decyzją z 15 kwietnia 2022 r. nr WWK.5430.0139012.81.2022.NS, Starosta Nakielski, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks Karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 – dalej "ustawa zmieniająca") zatrzymał T. A. (skarżącemu) prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, C1, C, C1+E, C+E i T. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 16 marca 2022 r. do urzędu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem przez niego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 12.03.2021 r. – 06.03.2022 r., co zgodnie z przywołanym przepisem stanowiło podstawę do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie art. 6, 8 § 1 i § 2, art. 15, art. 80, art. 81a § 1, 81a § 2 pkt 1 i art. 155 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wniósł o przeprowadzenie dowodów z szeregu dokumentów świadczących o jego kwalifikacjach i historii zatrudnienia jako kierowca. Podniósł, że wykroczenia, za które otrzymał punkty karne, popełnił na przestrzeni jednego roku (będąc zawodowym kierowcą z wieloletnim stażem) a każde z nich uzasadnione było zasadami słuszności i współżycia społecznego (niewyhamowanie w porę na ośnieżonej nawierzchni za samochodem, który wykonał nagłe hamowanie, rozmowy z dziećmi i wnukami powodujące przeoczenie ograniczeń prędkości, nieprawidłowe parkowanie z uwagi na obowiązkową przerwę wynikającą ze wskazań tachografu). Wskazał, że od lat jest z żoną rodziną zastępczą dla pięciorga dzieci. Podniósł, że w jego sytuacji organ powinien odstąpić od praktyki zatrzymywania prawa jazdy, co jest uzasadnione interesem osób trzecich (dzieci pozostających pod jego opieką). Wskazał też, że zatrzymanie prawa jazdy nie tylko uniemożliwi mu pracowanie, ale także troskliwe dbanie o rozwój intelektualny i duchowy dzieci – wyjazdy na wycieczki i wakacje w odległych miejscach kraju, odwożenie dzieci do szkoły. Decyzją z 20 czerwca 2022 r. znak SKO-4203/290/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego oraz treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy zmieniającej z 20 marca 2015 r., organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona Staroście informacja Policji o przekroczeniu przez skarżącego limitu punktów karnych stanowi wyłączną podstawę do zatrzymania prawa jazdy, przy czym organ nie był uprawniony do badania zasadności przyznania punktów karnych. Przytoczywszy treść art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej "p.r.d."; SKO powołało publikator t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110) organ stwierdził, że ewidencja, o której mowa w tym przepisie, podlega w całości wyłącznej kompetencji wskazanego organu Policji, a wpis do niej stanowi czynność materialnotechniczną podlegającą zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego w ramach odrębnego postępowania z takiej skargi. W ocenie SKO informacja urzędowa o ilości punktów karnych stanowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie organom, wobec kategorycznej treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, nie przysługuje uprawnienie do jej rozstrzygnięcia wedle uznania administracyjnego i zobligowane są one to rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 6 k.p.a. T. A., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zarzucił naruszenie poprzez niezastosowanie: - art. 6, 7, 7a § 1 i 81a § 2 k.p.a. i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, - art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione nieodstąpienie od praktyki rozstrzygania spraw, - art. 75 § 1, 77, 78, 80 i 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w sytuacji, gdy było to uzasadnione całokształtem okoliczności sprawy, - art. 138 § 2 i 155 k.p.a. - art. 107 § 1 pkt 6 (w skardze błędnie "ust. 6") poprzez nieprawidłowe uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji i nieuchylenie decyzji I instancji. Zarzucił nadto naruszenie art. 135b ust. 1 oraz art. 136 ust. 2 i art. 137 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy nie wzięły pod uwagę słusznego interesu strony i nie odstąpiły od ustalonej praktyki, mając na uwadze sytuację zawodową i rodzinną skarżącego. Wskazano, że SKO nie zajęło stanowiska względem wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. skarżący wskazał, że organ, powołując przepisy, nie przywołał aktów zawierających te przepisy. Zarzucił wskazanie w decyzji art. 130 p.r.d., który został uchylony, oraz zbędne powoływanie innych przepisów ww. ustawy. Skarżący podniósł, że SKO błędnie zastosowało art. 135b ust. 1 p.r.d., przy jednoczesnym braku zastosowania przez Policję art. 136 ust. 1 i art. 137 ust. 2 i 3 p.r.d., bowiem komendant nie wydał żadnego postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a jedynie skierował do starosty wniosek dotyczący sprawdzenia kwalifikacji skarżącego jako kierowcy. Wskazał, że jednocześnie brak pokwitowania wydanego skarżącemu przez policję (nie wskazano czego – uwaga Sądu), zgodnie z art. 135 ust. 1 p.r.d. W ocenie skarżącego pozbawione podstaw prawnych jest wprowadzenie przez pracownika starostwa informacji o zatrzymaniu prawa jazdy w centralnej ewidencji kierowców ( art. 135b p.r.d.) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie jest zasadna. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek w tym zakresie został złożony w skardze, w odpowiedzi na nią organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (publ. jak wcześniej wskazano), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r. Konstrukcja normy opisanej ww. przepisem jednoznacznie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym - w sytuacji, gdy kierowca przekroczy 24 punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, organ jest obowiązany wydać rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy (ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej żadnej dowolności i uznaniowości). Zgodnie z art. 130 ust. 1 dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu zgodnym z publ. Dz.U. z 2022 r., poz. 988) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – Dz. U. z 2012 r., poz. 488 – obowiązującego w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2018 r., poz. 957). Wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, a wpisu tymczasowego niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, przy czym po stwierdzeniu naruszenia jednym z ww. rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 1, 2 i 4 ww. rozporządzenia). Art. 130 p.r.d. został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. (art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz.U. z 2011 r., poz. 151). Przepis ten, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się jednak do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 p.r.d., zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. W myśl art. 16 ust. 2 ww. ustawy minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez Kolegium wskazany minister nie określił terminu wdrożenia opisanych wyżej rozwiązań technicznych. W związku z tym art. 130 ust. 1 p.r.d. miał w sprawie zastosowanie. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że ziściły się przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej obligujące organ do wydania wobec skarżącego decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wynika z wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2022 r., nr R-ZW.5380.4.105.2022.MŚ, o sprawdzenie kwalifikacji oraz o poinformowanie o obowiązku przeprowadzenia badania psychologicznego (w aktach sprawy) skarżący w okresie od 12 marca 2021 r. do 6 marca 2022 r. popełnił pięć wykroczeń drogowych, za które otrzymał łącznie 25 punktów karnych. Wnioski powyższe stanowią dokumenty urzędowe pochodzące od uprawnionego organu Policji, toteż stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia prawdziwości wynikających z tych dokumentów okoliczności. Wobec tego, w obliczu jasnej treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, Starosta Nakielski zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Autor skargi sam zresztą powołał za orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że pozbawienie obywatela uprawnienia do kierowania pojazdami może nastąpić tylko w warunkach przewidzianych w przepisach prawa materialnego, po wcześniej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Mając na uwadze zarzuty skargi warto w tym miejscu wskazać konkretnie jakich naruszeń przepisów ruchu drogowego skarżący dopuścił się ww. okresie: 1. [...].03.2021 – samochód ciężarowy/ciągnik siodłowy, A02, spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa; punkty 6, 2. [...].03.2021 – obszar wiejski W246 samochód osobowy, E03, przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h, punkty 6, 3. [...].05.2021 obszar wiejski, samochód ciężarowy/ciągnik siodłowy, C15, niestosowanie się do pozostałych niewyszczególnionych w katalogu znaków i sygnałów drogowych , 1 punkt, 4. [...].10.2021, B. ul. [...], samochód osobowy, E.02, przekroczenie prędkości od 41-50 km/h, punkty 8, 5. [...].03.2022, B., ul. [...], samochód osobowy, E04, przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, punkty 4. Zestawiając zatem powyższe z argumentacją skargi, zawodowymi kwalifikacjami do prowadzenia pojazdów i pełnieniem tak odpowiedzialnej funkcji jak rodzina zastępcza, nie budzi wątpliwości Sądu, konieczność poddania skarżącego ustawowej procedurze weryfikacji zdolności i kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych szerokich uprawnień w tym zakresie. Jak wskazano wcześniej, kategoryczna treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej ("starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy") nie pozostawiła organowi wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Wbrew postulatom skargi nie mają w sprawie znaczenia takie okoliczności jak sytuacja rodzinna lub zawodowa skarżącego. Wywód skargi co do nieuwzględnienia słusznego interesu obywatela (zwłaszcza w kontekście naiwnych twierdzeń zawartych przez pełnomocnika w odwołaniu od decyzji I instancji) jest oczywiście chybiony w kontekście tego, że regulacja art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, określając restrykcje za wielokrotne naruszanie, m.in. przez kierującego pojazdem silnikowym, przepisów ruchu drogowego i przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe, jest związana z bezpieczeństwem publicznym państwa (bezpieczeństwem drogowym). Dolegliwości w życiu osobistym spowodowane zatrzymaniem prawa jazdy w żadnym wypadku nie stanowią czynnika mogącego zadecydować o nadaniu priorytetu interesu strony (nadaniu mu przymiotu "słuszności") względem interesu społecznego, przejawiającego się m.in. właśnie w bezpieczeństwie w ruchu drogowym. Nie jest to też powód, by organy miały odstępować od ustalonej praktyki rozstrzygania spraw z zakresu zatrzymania prawa jazdy za przekroczenie dopuszczalnej ilości punktów. Wskazać w tym miejscu należy, że karkołomnym argumentem jest, jakoby organ "w sposób nieuzasadniony nie odstąpił" od dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw. Szczególnego uzasadnienia wymaga ewentualne odstąpienie od tej praktyki, a ku czemu organy obu instancji ze wszech miar prawidłowo nie znalazły powodu. Organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (art. 6 k.p.a.), nie uchybiając jednocześnie zasadzie praworządności w kontekście obowiązku uwzględniania słusznego interesu obywatela i interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). W sprawie nie wystąpiły też jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego mogące uzasadniać rozstrzygnięcie ich na korzyść strony (art. 81a § 1 k.p.a.). Wydaje się zresztą, że pełnomocnik błędnie powołał § 2 ww. przepisu, nieadekwatny w sprawie. W okolicznościach kontrolowanego postępowania nie zaistniały też jakiekolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej mające uzasadniać rozstrzygnięcie ich na korzyść skarżącego (art. 7a § 1 k.p.a.). Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą zaufania do władz publicznych i rozstrzygania zgodnie z utrwaloną praktyką (art. 8 § 1 i 2 k.p.a.), w postępowaniu zapewniono również skarżącemu czynny w nim udział, o czym świadczy zawiadomienie z 28 marca 2022 r. w aktach sprawy (art. 10 § 1 k.p.a.). Nie ma wreszcie podstaw do zarzucania, by postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wbrew zasadom wyrażonym w art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., skoro wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały prawidłowo ustalone na podstawie niebudzącego wątpliwości materiału dowodowego. Zarzucane w skardze pomniejsze uchybienia, mające wadliwym czynić uzasadnienie decyzji SKO, zasadniczo nie miały miejsca. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika organ powoływał akty prawne, których przepisy cytował. Powołanie art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej było zasadne w kontekście stosowalności w sprawie art. 130 p.r.d., co wyjaśniono wcześniej (uważana lektura uzasadnienia decyzji w tym zakresie być może powstrzymałaby pełnomocnika od postawienia zarzutu zastosowania przepisu nieobowiązującego). Powołanie art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej było konsekwencją przytoczenia treści art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, co zresztą w żadnym wypadku nie może być poczytywane jako uchybienie, tym bardziej uchybienie istotne. Nadmienić w tym miejscu wypada, że skontestowane wyżej twierdzenia skarżąca przywołała na potwierdzenie zarzutu naruszenia "art. 107 ust. 6" k.p.a., który to przepis nie istnieje. Nawet zaś jeżeli przyjąć, że chodziło tu o art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., opisujący uzasadnienie faktyczne i prawne jako konieczny element decyzji administracyjnej, to jego naruszenie może zrealizować się poprzez wydanie rozstrzygnięcia w ogóle pozbawionego uzasadnienia, a nie "wyposażonego" w to uzasadnienie, ale nieprawidłowe (w tej sytuacji właściwym byłoby powołanie art. 107 § 3 k.p.a.). Pełnomocnik wykonujący zawód radcy prawnego winien być w tym zakresie precyzyjny. Sąd dostrzega drobne uchybienia uzasadnienia decyzji, związane z powołaniem nieprawidłowego (nieaktualnego na dzień podjęcia rozstrzygnięcia w II instancji) publikatora ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz nieodniesienie się do wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu. Powyższe okoliczności nie mogą być jednak w żadnym wypadku poczytywane za uchybienia istotne, uzasadniające uchylenie decyzji w zw. z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mające zastosowanie w sprawie przepisy p.r.d. nie zmieniły bowiem treści, zaś zgłoszone w sprawie wnioski dowodowe (w postaci dokumentów co do historii zatrudnienia, kwalifikacji i pełnionej przez skarżącego funkcji rodzica zastępczego) nie mogły mieć żadnego znaczenia dla wyniku postępowania, co wynika z wcześniejszych rozważań. Organ nie ma obowiązku przeprowadzenia każdego zgłoszonego przez stronę dowodu, a tylko takiego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 k.p.a.) i którego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Jak zaś wspomniano, wszystkie istotne okoliczności dla sprawy wynikały ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. Chybiony jest zarzut błędnego zastosowania przez organ art. 135b ust. 1 p.r.d. "przy jednoczesnym brak zastosowania przez Policję art. art. 136 ust. 1 oraz art. 137 ust. 2 i ust. 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym" (pis. oryg.). Przepisy te regulują obowiązki Policji, której czynności nie stanowiły przedmiotu kontroli w niniejszym postępowaniu. Podstawą prawną działania starosty nie był zaś art. 135b ust. 1 p.r.d., ale art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wydaje się zasadnym też wyjaśnienie, że w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty (SKO), a tym bardziej sądu administracyjnego, nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, okoliczności dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego, czy też skuteczności ich przyznania. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub ewentualnie bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Podsumowując, jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o przekroczeniu przez kierowcę limitu 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art. 130 p.r.d. Taka też informacja w niniejszej sprawie do Starosty Nakielskiego dotarła w dniu 16 marca 2022 r. Nie ma więc wątpliwości, że została spełniona przesłanka wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a zatem rozstrzygnięcie organów jest prawidłowe. Nie doszło w związku z tym do zarzucanych naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego. Niezrozumiały jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wspólny zarzut naruszenia art. 138 § 2 i art. 155 k.p.a. "poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy organ administracji winien jest stosować oraz polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania". Podkreślenia bowiem wymaga, że przepis art. 155 k.p.a., odnoszący się do jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, nie mógł mieć zastosowania w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, przepis 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z analizy akt administracyjnych sprawy, jak również treści zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wynika, aby wydane zostały w postepowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. Okoliczności sprawy przeczą temu, aby mógł mieć tu zastosowanie ten tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Trudno stwierdzić, jaką decyzje miał profesjonalny pełnomocnik skarżącego na myśli, zarzucając naruszenie art. 155 k.p.a. Jeżeli bowiem chodziło mu o uchylenie decyzji Starosty Nakielskiego z 15 kwietnia 2022 r. o zatrzymaniu prawa jazdy, to z pewnością nie mogłoby to nastąpić w tym trybie. Po pierwsze dlatego, że decyzja organu I instancji nie była decyzją ostateczną, a po wtóre, że wnosząc odwołanie od tej decyzji strona uruchomiła jurysdykcyjne postępowanie odwoławcze, w którym ww. przepis nie ma zastosowania. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał również aby istniały w tej sprawie okoliczności wymagające zastosowania przez organ orzeczenia kasacyjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a.. Z tego powodu skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.