II SA/Bd 820/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego postanawia odrzucić skargę.

Skarżący K. K. w toku postępowania odwoławczego od decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w [...] [...] stycznia 2014 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej, wystąpił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z innego składu specjalistów lekarzy. [...] Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] nie uwzględnił powyższego żądania. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia żądania dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu jest niedopuszczalna, albowiem nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 cyt. ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., prawo wniesienia skargi do sądu przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo na kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1969 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej zwanej K.p.a., w toku postępowania organ wydaje postanowienia, które nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Od postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 §1 K.p.a.). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane na podstawie art. 78 § 2 K.p.a., dotyczące nieuwzględniania żądania przeprowadzenia określonego dowodu, nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Tym samym postanowienie takie nie może stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne (wyrok NSA z 5.10.2006 r., sygn. akt II OSK 1221/06). Skoro, zatem od przedmiotowego postanowienia z [...] czerwca 2014 r., Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, to w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wobec tego nieprawidłowe i mylne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2014r., co do prawa do jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, jako niezgodne z art. 3 ust. 2 pkt 2 P.p.s.a., nie może stworzyć stronie uprawnienia do wniesienia skargi do sądu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.