II SA/Bd 704/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić sprzeciw.

Wójt Gminy C. (zwany dalej "Wójtem") decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...] ustalił dla B. C. Spółki z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] w obrębie K. , Gmina C.. Decyzja stała się ostateczna [...] maja 2023 r. W dniu [...] maja 2023 r. spółka I. Sp. z o.o. sp. k. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z [...] maja 2023 r. We wznowionym postępowaniu Wójt decyzją z [...] kwietnia 2025 r. [...] odmówił uchylenia swojej decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2023 r. Po rozpatrzeniu odwołania spółki I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w skrócie SKO) decyzją z [...] sierpnia 2025 r. nr SKO – [...] uchyliło decyzję Wójta z [...] kwietnia 2025 r. (odmawiającą uchylenia decyzji z [...] maja 2023 r.) Sprzeciw od powyższej decyzji SKO wniosła B. z o.o. z podnosząc, że błędna jest ocena organu, jakoby spółce I. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonych decyzją o warunkach zabudowy z [...] maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu ze względu na brak interesu prawnego Skarżącej spółki B. . Zgodnie z treścią art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten stosuje się, zgodnie z powołanym powyżej art. 64b § 1 p.p.s.a, odpowiednio do sprzeciwów od decyzji. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi (lub sprzeciwu od decyzji). Interes prawny powinien być indywidualny, własny, bezpośredni i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej, powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę lub sprzeciw od decyzji. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi/sprzeciwu od decyzji zostało naruszone zaskarżonym aktem. Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze skarżący wnosząc skargę/sprzeciw od decyzji musi wykazać, że zaskarżony akt lub czynność naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Skarżąca Spółka B. Sp. z o.o. była adresatem decyzji nr [...] z [...] maja 2023 r. (znak [...]) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...] w obrębie K. . Jednakże Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy (k. 507 akt [...], czerwony segregator) znajduje się decyzja Wójta Gminy C. nr [...] z [...] czerwca 2025 r. o przeniesieniu wskazanej decyzji nr [...] z [...] maja 2023 r. (znak [...]) na rzecz P. Sp.k. Decyzja została opatrzona pieczęcią stwierdzającą, że stała się ona ostateczna [...] czerwca 2025 r. Dodatkowo pismem Sądu z [...] grudnia 2025 r. Skarżąca Spółka B. została wezwana do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego tj. wykazania związku między sferą jej indywidualnych praw a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w związku z przeniesieniem decyzji nr [...] z [...] maja 2023 r. na innym podmiot, decyzja ta od [...] czerwca 2025 r. (tj. od momentu ostateczności decyzji przenoszącej) przestała być źródłem interesu prawnego Skarżącej do występowania w sprawie w której zapadła zaskarżona sprzeciwem decyzja SKO z [...] sierpnia 2025 r. Jednocześnie, pomimo wezwania Sądu, Skarżąca Spółka nie wskazała innej podstawy swojego interesu prawnego. Mając zatem na względzie, że skarżąca Spółka nie wykazała, że zaskarżona decyzja narusza jej interes prawy, Sąd odrzucił jej sprzeciw od decyzji, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a.