II SA/Bd 61/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wójt Gminy N. (zwany dalej: "organem I instancji") decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], ustalił opłatę adiacencką w wysokości 13650,- zł z tytułu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka numer [...], położona w obrębie ewidencyjnym D. , w gminie N. , zapisana w księdze wieczystej B. . Powyższa decyzja została doręczona w dniu [...] września 2020 r., bliżej nieokreślonej osobie, która na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji podpisała się najprawdopodobniej nazwiskiem "[...]". Zwrotne poświadczenie odbioru ww. przesyłki nie zawiera informacji, kto odebrał korespondencję. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru k. 6 verte akt administracyjnych organu I instancji). [...] września 2020 r., zostało nadane przez K. K., podającego się za syna i pełnomocnika notarialnego skarżącego, pismo z tejże daty, w którym jego autor wskazał, że opłata adiacencka nie należy się, w związku z czym odwołuje się od ww. decyzji. Ponadto w ww. piśmie wskazano, że z uwagi na dzisiejszy wyjazd autora pisma za granicę na leczenie, sprawę przekazuje on do reprezentowania go Kancelarii Radców Prawnych [...] (ul. [...]), którzy na podstawie udzielonego przez niego pełnomocnictwa przedstawią odwołanie z uzasadnieniem prawnym. Autor pisma zapowiedział też, że będzie żądał zwrotu zapłaconej sumy [...] zł. (dowód: pismo skarżącego, k. 8 ww. akt). Organ I instancji pismem z [...] września 2020 r., na podst. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływanej jako "k.p.a."), wezwał K. K. do uzupełnienia braków formalnych ww. pisma poprzez dostarczenie pełnomocnictwa od skarżącego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienie wniosku bez rozpoznania (dowód: pismo, k. 7 ww. akt). Z druku zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki wynika, że skarżący nie odebrał ww. wezwania ponieważ nie zastano go. Powyższy dokument zawiera drukowane cztery daty: [...].09.2020, [...].09.2020, [...].10.2020, [...].10.2020 w obszarze druku dotyczącym potwierdzenia odbioru przesyłki oraz datę [...].10.2020 r., jako datę sporządzenia dokumentu. Innych adnotacji dokument ten nie zawiera. (dowód: druk, k. 7 verte ww. akt). Pismem datowanym na [...] października 2020 r., a nadanym [...] października 2020 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanym również dalej: "organem odwoławczym", pełnomocnik skarżącego, radca prawny J. S. (pełnomocnictwo załączone do ww. jej pisma), wskazała, że w imieniu jej mocodawcy w związku ze złożonym przez niego odwołaniem od ww. decyzji, podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu i cofa oświadczenie w sprawie rozłożenia płatności wynikającej z tej decyzji na trzy raty. W dalszej części pisma pełnomocnik skarżącego zawarł merytoryczną polemikę z trafnością ww. decyzji (dowód: dokumenty, k. 1-7 akt organu odwoławczego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego J. S., od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że [...] października 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęły akta sprawy zawierające pismo procesowe skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego J. S., od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Stwierdzono, że z treści pisma wynika m.in., że pełnomocnik strony podtrzymuje stanowisko przedstawione w odwołaniu, jednak w piśmie przewodnim, organ I instancji podkreślił, że żadne odwołanie nie wpłynęło. Wyjaśniono, że z lustracji samych akt postępowania wynika, że [...] września 2020 r., wpłynęło do organu I instancji pismo K. K., jako pełnomocnika skarżącego, który odwołał się od wyżej opisanej decyzji. Do pisma nie dołączono jednak pełnomocnictwa, w związku z czym organ I instancji wezwał autora pisma do jego przedłożenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z adnotacji gońca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. wezwania wynika, że po czterokrotnej próbie, nie zastano adresata, co spowodowało uznanie pisma za doręczone, zgodnie z art. 44 k.p.a. W związku z powyższym organ odwoławczy potraktował pismo procesowe strony, które zostało nadane w placówce Poczty Polskiej S.A. w Bydgoszczy, w dniu [...] października 2020 r. jako odwołanie od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Stwierdzono, że ustawowy termin do wniesienia odwołania wynikający z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Uznano, że decyzja Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2020 r., została doręczona skarżącemu 2 września 2020 r., zatem termin 14-dniowy przyjęty w art. 129 § 2 k.p.a., w przedmiotowym przypadku minął w dniu 16 września 2020 r. Wójt Gminy N. uznał swą decyzje za prawomocną w dniu 17 września 2020 r. Wywodzono, że z uwagi na fakt, iż odwołanie skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego zostało nadane w placówce Poczty Polskiej S.A. w Bydgoszczy, w dniu [...] października 2020 r., to czynność ta nastąpiła po upływie ww. ustawowego terminu. Przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c PPSA, , na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 PPSA - o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, oraz na podstawie art. 119 pkt. 2 i 3 PPSA - o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie: I/ prawa materialnego, tj.: - art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.; dalej jako: ugn) poprzez niezastosowanie, a w rezultacie ustalenie w drodze decyzji administracyjnej opłaty adiacenckiej za podział nieruchomości w wysokości [...] zł; - art. 95 w zw. z art. 98a ust. 2 ugn poprzez ich niezastosowanie, w wyniku czego ustalono opłatę adiacencką w wysokości [...] zł, podczas gdy przy właściwym zastosowaniu ww. przepisów, opłata ta nie powinna zostać ustalona; II/ przepisów postępowania: - art. 15 k.p.a., w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuzasadnione i nieuprawnione ograniczenie prawa do zaskarżenia decyzji Wójta N. wyrażające się w nieprzekazaniu przez organ I instancji pisma z dnia 12 września 2020 r. oraz wydaniu przez organ wyższego stopnia postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji; - art. 128 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i potraktowanie pisma z dnia 7 października 2020 r. jako odwołania od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] października 2020 r., podczas gdy z przedmiotowego pisma wynika wprost, iż stanowi ono pismo procesowe, które miało zostać przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, żeby organ dysponował dodatkową argumentacją prawną; - art. 128 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie organu wyższego stopnia wezwania pełnomocnika notarialnego bądź pełnomocnika profesjonalnego do uzupełnienia ew. braków formalnych odwołania z 12 września 2020 r. i oparcie się o ustalenia dokonane przez organ I instancji, podczas gdy to organ wyższego stopnia w świetle obowiązujących przepisów jest wyłącznie zobowiązany do zbadania kwestii formalnej odwołania; - art. 133 k.p.a., poprzez niewezwanie organu I instancji do przekazania odwołania skarżącego z 12 września 2020 r. i nieuzasadnione pozostawienie niniejszego odwołania bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy czynności organu I instancji przy wniesieniu odwołania są czynnościami materialno-technicznymi o charakterze formalnym, natomiast czynności merytoryczne podejmuje organ wyższego stopnia; - art. 10 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego, iż jego odwołanie zostało pozostawione bez rozpoznania; - art. 32 k.p.a. w zw. z art. 33 § 4 k.p.a. i art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 44 in fine k.p.a. poprzez niezastosowanie oraz niewłaściwe zastosowanie niniejszych przepisów wyrażające się w ew. wzywaniu pełnomocnika do przedstawienia pełnomocnictwa, podczas gdy organ I instancji dysponował już pełnomocnictwem znajdującym się w aktach innej sprawy; natomiast samo wzywanie do uzupełnienia braków nie było zasadne, nie zostawiając przy tym awiza do odbioru pism ze strony organów, w wyniku czego błędnie zastosowano domniemanie doręczenia pisma w myśl art. 44 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że od decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. skarżący, za pośrednictwem swojego ojca legitymującego się pełnomocnictwem notarialnym, złożył odwołanie datowane na 12 września 2020 r., zatem w terminie ustawowym. Wyjaśniono, że E. P., opiekunka domu skarżącego, [...] grudnia 2020 r. oświadczyła, że w okresie nieobecności skarżącego oraz jego ojca nie pojawił się goniec Urzędu Gminy N. , jak też w skrzynce pocztowej nie zostało zostawione żadne awizo. Ponadto E. P. upoważniona do odbioru przesyłek pocztowych Dowód: oświadczenie Pani E. P. z [...] grudnia 2020 r; pełnomocnictwo pocztowe dla E. P.. Wywodzono, że odwołanie nie zawierało braków formalnych, a ponadto, zarówno badanie dopuszczalności odwołania, terminu jego wniesienia, jak i warunków formalnych jego sporządzenia należy wyłącznie do organu odwoławczego, który stosownie do wyniku podjętej w tym zakresie kontroli jest uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminowi do jego wniesienia (art. 134 k.p.a.) oraz pozostawienia odwołania bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych (art. 64 § 2 k.p.a.)" - tak: M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Postępowanie administracyjne dla jednostek samorządu terytorialnego.Komentarz, Warszawa 2020, art. 128. Podkreślono w nim, że organ ten nie jest "uprawniony do badania ani dopuszczalności odwołania, ani zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W przypadku wątpliwości co do treści pisma ma i tak obowiązek przekazać je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu Podkreślono, że w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na to, iż: "w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania obowiązkiem organu administracji jest poinformowanie wnoszącego podanie, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wnoszący podanie ma bowiem prawo uzyskać informację, że wniesionemu przez niego podaniu nie został nadany dalszy bieg, jak również poznać powodu dla których organ uznał, że braki takie nie zostały prawidłowo uzupełnione" (wyrok WSA w Poznaniu z 18.10.2018 r., IV SAB/Po 75/18). Stwierdzono, że nieprawidłowym było kierowanie wezwania do uzupełnienia braków w postaci pełnomocnictwa K. K. do reprezentowania skarżącego na adres domowy, podczas gdy K. K. wyraźnie wskazał, że wyjeżdża za granicę na leczenie i dalej będzie go reprezentować kancelaria radców prawnych J. S. i R. B. z siedzibą przy ul. [...] w B., podając równocześnie numer telefonu. Wyjaśniono, że pełnomocnictwo notarialne z 14 sierpnia 2015 r. (Rep. A nr [...]) sporządzone przed notariuszem D. F.-S. w B. znajdowało się już w aktach sprawy w innym postępowaniu przed Wójtem Gminy N. dotyczącym podziału nieruchomości. Powinna być to okoliczność znana organowi I instancji. Wywodzono, że organ I instancji miał wyraźne podstawy, żeby zastosować art. 33 § 4 w zw, z art. 77 § 4 k.p.a., które stanowią o tym, iż w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony, natomiast fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z, urzędu nie wymagają dowodu. Przytoczono wyrok WSA w Białymstoku z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. II SA/Bk 153/20), w którym stwierdzono: "W sytuacji, gdy pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny, to organ administracji może nawet odstąpić od żądania pisemnego pełnomocnictwa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zaszły przesłanki do uwzględnienia skargi, w zakresie zarzutów naruszenia prawa procesowego, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy stwierdzić, że złożone przez stronę odwołanie podlega badaniu pod względem formalnym. Na etapie wstępnego badania odwołania organ obowiązany jest obowiązany ustalić datę doręczenia decyzji stronom oraz datę wniesienia odwołania. Z akt postępowania nie wynika fakt doręczenia odwołania skarżącemu. Jakkolwiek ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki, wynika, że omawiana decyzja 2 września 2020 r. została doręczona, to jednak nie jest wiadomo, jakiej osobie. Biorąc pod uwagę treść podpisu osoby odbierającej decyzję można przypuszczać, że nazywa się ona [...], lecz brak jest adnotacji doręczyciela, kim w stosunku do skarżącego jest ta osoba, a w szczególności, czy jest pełnoletnia oraz czy jest dorosłym domownikiem lub inną osobą, którą przepis art. 43 k.p.a., uznaje za Powyższa decyzja została doręczona w dniu 2 września 2020 r., bliżej nieokreślonej osobie, która na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji podpisała się najprawdopodobniej nazwiskiem "[...]". Zwrotne poświadczenie odbioru ww. przesyłki nie zawiera jednak informacji, kto odebrał korespondencję. Organ odwoławczy może uznać skuteczność doręczenia odwołania skarżącemu jedynie w sytuacji, kiedy ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki będzie wynikało – z adnotacji doręczyciela – że została ona doręczona skarżącemu osobiście, albo jednej z osób, o których mowa w art. 43 k.p.a. Wobec braku stosownej adnotacji doręczyciela, brak jest warunków do uznania, że odwołanie zostało doręczone skarżącemu przy zastosowaniu instytucji doręczenia zastępczego, którą zawiera ww. przepis. W tej sytuacji ustalenia organu odwoławczego, że omawiana decyzja została doręczona skarżącemu 2 września 2020 r., nie ma jakichkolwiek podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji brak też było podstaw, by twierdzić, że 14 dniowy termin przyjęty w art. 129 § 2 k.p.a., do złożenia odwołania minął 16 września 2020 r. Wobec braku wymaganych adnotacji na zwrotnym poświadczeniu doręczenia przesyłki (decyzji), rzeczą organu odwoławczego było poczynienie ustaleń komu decyzja została doręczona, czego zupełnie zaniechano. W konsekwencji należało uznać, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, tj. art. 43 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego też winno było zostać usunięte z obrotu prawnego. Ubocznie należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania również w inny sposób. Po pierwsze przeszedł do porządku nad procesową wadliwością czynności powziętych przez organ I instancji, a po wtóre bezpodstawnie uznał pismo procesowe pełnomocnika strony z 7 października 2020 r., za odwołanie. Co się tyczy pierwszego problemu, to należy stwierdzić, że po wydaniu omawianej decyzji z [...].08.2020 r., do organu I instancji wpłynęło pismo datowane na 12.09.2020 r., którego treść nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że stanowi ono odwołanie od ww. decyzji. Obowiązkiem organu I instancji było zatem niezwłocznie (w terminie 7 dni) przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Obowiązek ten wynika wprost z art. 133 k.p.a. Wskazana regulacja wynika z faktu, że ocena, czy odwołanie zostało wniesione w terminie oraz czy zawiera ono jakiekolwiek braki, mieści się w kompetencji organu odwoławczego. Organ I instancji nie posiada bowiem instrumentów prawnych do tego by stwierdzić jakiekolwiek wady odwołania. Nie może bowiem stosować przewidzianej w art. 64 § 2 k.p.a. instytucji pozostawienia podania bez rozpoznania (jako kończącej postępowanie) do odwołania. Do stwierdzenia wad odwołania przewidziany jest art. 134 k.p.a., którego zastosowanie kończy postępowanie odwoławcze, na co służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, art. 64 § 2 k.p.a. (w zakresie wezwania do uzupełnienia braków odwołania pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania), nie może być stosowany wobec odwołania lub zażalenia, ponieważ kwestia formalnego zakończenia postępowania odwoławczego lub zażaleniowego została uregulowana w art. 134 k.p.a. Nieuzupełnienie braków odwołania czy zażalenia w terminie skutkuje zatem niedopuszczalnością takiego środka (wyrok NSA z 31 maja 2016 r., II OSK 2355/14). W konsekwencji podjęte przez organ I instancji czynności procesowe zmierzające do usunięcia braków odwołania, które zresztą organ ten wadliwie nazywał "pismem" należy ocenić, jako wadliwe i niemogące osiągnąć zamierzonego skutku w postaci pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Odrębnym zupełnie problemem jest ponadto brak warunków by uznać za skutecznie doręczoną korespondencję organu I instancji skierowaną do K. K. w postaci pisma tego organu z dnia 22.09.2020 r., albowiem na druku zwrotnego poświadczenia odbioru tej przesyłki brak jest adnotacji doręczyciela pozwalających uznać korespondencję za doręczoną poprzez jej bezskuteczne awizowanie. Co się tyczy drugiego zagadnienia, tj. bezpodstawnego uznania przez organ odwoławczy pisma procesowego pełnomocnika strony z 7 października 2020 r., za odwołanie, to błąd ww. organu w tym zakresie wynika z treści ww. pisma, jak i z faktu, że przed jego złożeniem do organu wpłynęło odwołanie, co do którego poczyniono powyższe uwagi. Treść ww. pisma procesowego z 22.09.2020 r., wskazuje na to, że pismo to nawiązuje do złożonego wcześniej odwołania, co oznacza, że odwołaniem nie jest. W konsekwencji powyższych rozważań zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań. Niezbędnym będzie ustalenie, czy decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r., została skutecznie doręczona w trybie art. 43 k.p.a. W zakresie wystarczającym może być potwierdzenie tego faktu przez skarżącego. Następnie, po ustaleniu faktu doręczenia ww. decyzji i daty tej czynności, ustaleniu podlegać będzie okoliczność, czy złożone odwołanie z dnia 12.09.2020 r., można uznać za procesową czynność skarżącego reprezentowanego przez K. K., jako pełnomocnika strony, czy też samodzielną czynność K. K.. Zasadnym więc będzie wezwanie przez organ odwoławczy K. K., podającego się za pełnomocnika strony do przedłożenia pełnomocnictwa, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (vide: wyrok NSA z dnia 19.11.2014 r., sygn. akt: II GSK 1586/13). W tym miejscu należy uznać za chybiony zarzut skargi naruszenia art. 32 k.p.a. w zw. z art. 33 § 4 k.p.a. i art. 77 § 4 k.p.a., poprzez niezastosowanie oraz niewłaściwe zastosowanie niniejszych przepisów wyrażające się w wzywaniu pełnomocnika do przedstawienia pełnomocnictwa, podczas gdy organ I instancji dysponował już pełnomocnictwem znajdującym się w aktach innej sprawy. Wniesienie odwołania od decyzji nie jest sprawą "mniejszej wagi" w rozumieniu art. 33 § 4 k.p.a., dlatego nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa osoby bliskiej do wniesienia odwołania (wyrok WSA w Olsztynie z 8 grudnia 2009 r., II SA/Ol 948/09, LEX nr 555353). Dokonanie powyższych ustaleń pozwoli dopiero na stwierdzenie, czy odwołanie zostało skutecznie wniesione. W ramach przedmiotowego postępowania nie podlegały ocenie zarzuty naruszenia prawa materialnego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], albowiem wykraczały one poza przedmiot sprawy. W tym stanie rzeczy, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.