II SA/Bd 566/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. T. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Prezydenta M. T., działając w oparciu m.in. o art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm., dalej powoływanej jako "ukp") skierował na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy skarżącego R. K., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Prezydent wskazał, że w dniu [...] lipca 2021 r. do organu wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego [...] w T. o skierowanie skarżącego na przedmiotowe badania w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, w którym wskazano, iż skarżący został poddany badaniu przez biegłych psychiatrów oraz psychologa, którzy w opinii z dnia [...] października 2020 r. rozpoznali u niego organiczne zaburzenia osobowości i nastroju oraz łagodne zaburzenia funkcji poznawczych. Powyższe zastrzeżenia Prokuratora organ I instancji uznał za w pełni uzasadnione, jako wynikające z opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy, co jak wskazał zobowiązało go do skierowania skarżącego na badania. Ponadto organ wskazał, że w toku postępowania i przed wydaniem decyzji skarżący został pouczony, że jeśli zostanie skierowany na badania lekarskie to należy wykonać je tylko w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy – z której to czynności odmówił jednak podpisania protokołu. Następnie w dniu [...] lipca 2021 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazał on na brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów służbowych kat. B oraz na poniesione koszty związane z przeprowadzeniem badania lekarskiego oraz wniósł o umorzenie postępowania. Do pisma dołączył również fakturę za wykonane badania lekarskie oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2021 r. wydane na podstawie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu pracy. Orzeczenie to nie spełnia jednak zdaniem Prezydenta przesłanek formalnych wynikających z obowiązujących przepisów, ponieważ w podstawie prawnej orzeczenia winien być wskazany art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp, a badanie winno być wykonane dopiero w przypadku, jeżeli wobec strony zostanie wydana decyzja o skierowaniu na przedmiotowe badania. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wniósł o przedłużenie lub zawieszenie postępowania administracyjnego z terminem stawiennictwa na badania [...] września 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzję organu I instancji otrzymał [...] sierpnia 2021 r., a więc termin miesięczny mija [...] września 2021 r. Przy czym jak podkreślił przed rozpoczęciem badania zasadniczego lekarz zleca z reguły badania dodatkowe i wyraził obawę, że dojdzie w związku z tym do uchybienia terminu wynikającego z ukp, a to z kolei będzie skutkować zatrzymaniem prawa jazdy. Do odwołania dołączył ponadto orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów z dnia [...] lipca 2021 r. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie kierując skarżącego na badania na podstawie uzasadnionych wątpliwości co do zdolności psychofizycznych skarżącego, wynikających z wiarygodnej opinii psychiatrycznej biegłych lekarzy nadesłanej przez Prokuratora. Zaznaczył jednocześnie, że w ww. opinii stwierdzono u skarżącego organiczne zaburzenia osobowości i nastroju, a także osłabioną pamięć bezpośrednią i operacyjną oraz koncentrację i przerzutność uwagi – co w ocenie SKO winno funkcjonować przynajmniej dobrze u każdego kierowcy dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego i co może mieć tym samym wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Odnosząc się zaś do argumentów z odwołania SKO wskazało, że terminy na zgłoszenie się na badania i dostarczenie orzeczenia nie mogą być przedłużane, gdyż wynikają one z prawa materialnego. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia. W treści skargi wskazał m.in., że Prokurator składając wniosek o skierowanie go na badania, nie miał uzasadnionych ustaleń, gdyż nie sformułował pytania o to czy istnieją przeciwskazania do prowadzenia pojazdów podczas nadzorowanego przez siebie postępowania; że dopiero po wniesieniu przez skarżącego zażalenia na sposób realizacji przeszukania Prokurator jako represję karną wyraził wątpliwość co do przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez skarżącego; że opinia sądowa w zakresie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mogła zostać uzupełniona fachowo przez biegłych podczas posiedzenia sądowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego podnosząc jednocześnie dodatkowe zarzuty naruszenia: a) art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp poprzez podtrzymanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie mimo braku uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia oraz braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów potwierdzonego dokumentacją medyczną; b) art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) poprzez podtrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego, w szczególności pomimo braku poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego; c) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 kpa poprzez niedokonanie przez organ wszechstronnej całościowej oceny materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego, stwierdzającej brak przeszkód zdrowotnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ponadto pełnomocnik podniósł, że organy nie wykazały w jaki sposób łagodne zaburzenia funkcji poznawczych stwierdzone u skarżącego miałyby wpływać na możliwość prowadzenia pojazdów, mimo iż winny uprawdopodobnić, że charakter dolegliwości skarżącego jest na tyle poważny, że może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ponadto wskazał, że organ winien mieć na względzie, że skarżący przedłożył dokumentację medyczną z [...] lipca 2022 r. (a więc sprzed 5 dni przed wydaniem decyzji) z przeprowadzonych badań lekarskich, świadczącą o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów oraz to że zakres tych badań jest zbieżny z badaniami na które skierowano skarżącego. Podkreślił przy tym, że odmawiając mocy dowodowej ww. orzeczeniu organ powołał się wyłącznie na cel jego sporządzenia (tj. na potrzeby medycyny pracy) zupełnie nie zauważając, że jego treść odpowiada w całości treści jakiej organ domaga się od kolejnych specjalistów. Tym samym, w ocenie pełnomocnika skarżącego, organy prowadziły postępowanie w celu ustalenia faktu, który został już ustalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 2 ukp, badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 5 i 7. Z kolei stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Użyte przez ustawodawcę sformułowania "wydaje decyzję administracyjną" (art. 99 ust. 1 ukp) oraz "badaniu (...) podlega" (art. 75 ust. 1 ukp) oznaczają, że skierowanie kierowcy na badanie lekarskie ma charakter decyzji związanej. Jeżeli zatem spełnione zostaną przesłanki ustawowe, to właściwy starosta zobowiązany jest do podjęcia decyzji kierującej kierowcę na omawiane badania. Skierowanie wydaje się, gdy istnieją - jak stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp "uzasadnione zastrzeżenia", lub - jak to określa art. 75 ust. 1 pkt 5 - "uzasadnione i poważne zastrzeżenia" co do stanu zdrowia kierowcy. Ustawa o kierujących pojazdami nie definiuje ani bliżej nie określa pojęcia "zastrzeżenia co do stanu zdrowia". W związku z tym wskazać należy, że zgodnie ze słownikowym znaczeniem słowo "zastrzeżenie" oznacza "krytyczną uwagę, wątpliwość" (por. "Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, str. 1455). Należy mieć również na uwadze, że celem omawianej regulacji jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdu. Oznacza to, że wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany. Niezbędne jednak jest wysokie prawdopodobieństwo istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym, co musi być potwierdzone przez właściwego starostę w toku przeprowadzonego postępowania (por. wyroki: NSA z 14 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 2319/21; z 18 maja 2020 r., sygn. I OSK 514/19; z 26 maja 2020 r., sygn. I OSK 1739/19; z 5 października 2018 r., sygn. I OSK 2741/16; dostępne na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Prawidłowe zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp wymaga zatem, by właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji podającej w wątpliwość brak przeciwskazań zdrowotnych u danej osoby do kierowania pojazdami, przeprowadził postępowanie celem oceny, czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji o skierowaniu na badania. Sformułowanie, że wątpliwości mają być uzasadnione oznacza, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach (por. wyroki NSA z 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1170/19; z 13 września 2018 r., sygn. I OSK 2774/16). Organ rozważając kwestię wszczęcia z urzędu postępowania, może działać na podstawie własnych ustaleń lub sygnałów otrzymywanych od innych podmiotów, np. prokuratora. Niezależnie jednak od tego, z jakich źródeł pochodzą informacje o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy, to właściwy organ sam decyduje o wszczęciu a następnie o sposobie zakończenia wszczętego postępowania. Nie może on zatem bezkrytycznie podchodzić do otrzymanych informacji i zawiadomień. Jest zobowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów co do stanu zdrowia kierowcy oraz do oceny czy uzyskane informacje i zawiadomienia są wiarygodne, czy zostały wystarczająco umotywowane oraz czy zgłaszane zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są poważne – a więc innymi słowy czy są one równoznaczne z zaistnieniem wysokiego prawdopodobieństwa istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym – na co wskazuje bezpośrednio treść art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp,. Należy wykluczyć więc możliwość automatycznego kierowania na badania w przypadku każdego zawiadomienia o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy, a tym samym podejmowania decyzji bez uprawdopodobnienia i bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. Uwagi te odnoszą się także do zawiadomień pochodzących od organów prokuratury, gdyż same takie zawiadomienia nie mogą przesądzać jeszcze o wyniku postępowania. Przesłanką skierowania na badania są zastrzeżenia organu decyzyjnego a nie wyłącznie podmiotu zawiadamiającego. Oczywistym jest więc, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania po samodzielnym przeprowadzeniu stosownego postępowania. Ustalenia w tym zakresie nie mogą opierać się więc na ogólnikowym, w żaden sposób nieumotywowanym zawiadomieniu. Podkreślić należy również, że o zasadności uzyskanych od zawiadamiającego danych nie przesądza rodzaj podmiotu zawiadamiającego oraz jego opinia wyrażona w tym zakresie, a obiektywna treść informacji i to rozważona w kontekście całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a więc pochodzącego zarówno od zawiadamiającego (w niniejszej sprawie – prokuratora), ale również od strony przeciwnej, a więc od kierowcy którego dotyczy postępowanie. Organ decydując się na skierowanie kierowcy na badania, musi wykazać, że istnieją uzasadnione i poważane zastrzeżenia co do stanu zdrowia takiej osoby. Jest to możliwe dopiero po wnikliwym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego, a więc uwzględnieniu nie tylko wniosku podmiotu zawiadamiającego, ale rozważeniu również oświadczeń oraz dowodów przedkładanych przez stronę, której skierowanie na badania dotyczy. Tylko postępowanie przeprowadzone w taki sposób, tj. zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z art. 7 i art. 77 § 1 kpa pozwala na legalne ustalenie okoliczności uprawdopodabniających istnienie takich stanów chorobowych u kierowcy, które determinują skierowanie go na badania lekarskie. W rozpoznawanej sprawie wniosek do Prezydenta M. T. o wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie pochodził od Prokuratora Rejonowego [...] w T., który wskazał, że w toku prowadzonego postępowania karnego o sygn. [...] ustalono, że R. K. jest osobą leczoną psychiatrycznie, w związku z czym poddano go badaniu przez biegłych lekarzy. Wyjaśnił, że w sporządzonej opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej, biegli stwierdzili, że skarżący cierpi na organiczne zaburzenia osobowości i nastroju oraz łagodne zaburzenia funkcji poznawczych oraz dostrzegli u skarżącego osłabioną pamięć bezpośrednią i operacyjną oraz koncentrację i przerzutność uwagi. Wszystkie te funkcje, jak wskazał Prokurator, powinny zaś funkcjonować przynajmniej dobrze u każdego kierowcy, w związku z czym zasadnym jest poddanie skarżącego przedmiotowym badaniom. Organ I instancji, po otrzymaniu ww. wniosku wraz z opinią sporządzoną przez biegłych, wszczął z urzędu postępowanie, o czym zawiadomił skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2021 r. W następstwie skarżący przedłożył do organu pismo z dnia [...] lipca 2021 r., w którym poinformował organ o braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów służbowych kat. B, wnosząc przy tym o umorzenie postępowania. Do pisma dołączył również orzeczenie lekarskie z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. z dnia [...] lipca 2021 r., które wydane zostało po przeprowadzeniu badania lekarskiego w trybie regulacji Kodeksu pracy. W orzeczeniu tym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych u R. K. do pracy na stanowisku konstruktor oraz do prowadzenia dla celów służbowych pojazdu kat. B. Prezydent po otrzymaniu ww. pisma nie podjął jednak żadnych działań, celem wyjaśnienia zawartych w nim informacji, które niewątpliwie podważały zasadność skierowania skarżącego na badania lekarskie. Organ bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję wyłącznie w oparciu o wniosek Prokuratora oraz dołączoną do niego opinię biegłych i na tej tylko podstawie uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp. Nie odniósł się tym samym w ogóle do merytorycznej treści przedłożonego przez skarżącego orzeczenia, wskazując jedynie, że nie spełnia ono przesłanek formalnych aby można było je uwzględnić jako sporządzone z badań przeprowadzanych w trybie przepisów ukp (z uwagi na wydanie go w trybie przepisów Kodeksu pracy i przed wydaniem decyzji o skierowaniu na badania). Ponadto stanowisko organu I instancji, co do konieczności skierowania skarżącego na badania lekarskie wyłącznie w oparciu o informacje o stanie zdrowia, pochodzące z opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych oraz wniosek Prokuratora, podzielił również organ odwoławczy, podkreślając przy tym, że wątpliwości co do zdolności prowadzenia pojazdów przez skarżącego są uzasadnione, ponieważ wynikają z wiarygodnej opinii sporządzonej przez biegłych. W tak zarysowanym stanie faktycznym kwestią wymagającą analizy przez Sąd jest to, czy materiał dowodowy, na którym oparły się organy orzekające w sprawie (a więc de facto wniosek Prokuratora wraz z dołączoną do niego opinią psychiatryczno-psychologiczną) stanowił dostateczną podstawę dla wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp – tj. czy wnioski z niego wypływające wiążą się z uzasadnionymi i poważnymi zastrzeżeniami co do stanu zdrowia skarżącego wpływającymi na jego zdolność do bezpiecznego kierowania pojazdami. W ocenie Sądu, ocena dokonana przez organy obu instancji we wskazanym powyżej zakresie była przedwczesna. Jak już wykazano bowiem powyżej, wniosek o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie wraz z dołączonymi do niego dokumentami sam w sobie nie przesądza zasadności tego skierowania. Co istotne, w przedmiotowej sprawie wniosek ten opierał się na informacji o stanie zdrowia skarżącego wynikającej ze sporządzonej na potrzeby postępowania karnego opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz psychologa. Dostrzec należy jednak, że analiza treści tejże opinii - w której wnioskach wskazano na organiczne zaburzenia osobowości i nastroju oraz łagodne zaburzenia funkcji poznawczych (w tym osłabioną pamięć bezpośrednią, oraz koncentrację i przerzutność uwagi) u skarżącego – nie wskazuje jednoznacznie na "poważne zastrzeżenia" co do stanu zdrowia kierowcy, na które wskazano wprost w art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp jako na przesłankę konieczną do skierowania kierowcy na badania lekarskie. Już samo zestawienie określeń "łagodne zaburzenia funkcji poznawczych", którym posłużono się w przedmiotowej opinii z ustawową przesłanką "poważnych zastrzeżeń" prowadzi do wątpliwości, czy można traktować je na równi i utożsamiać. Wątpliwość tę organy winny więc wyjaśnić w toku postępowania, czego jednak nie uczyniły, skupiając się przede wszystkim na tym, że opinia sporządzona przez biegłych jest uzasadnionym i wiarygodnym źródłem informacji o stanie zdrowia kierowcy, a nie bacząc jednocześnie na to czy merytoryczna treść tejże opinii może stanowić faktyczną podstawę do skierowania na badania lekarskie i przyjmując w tym zakresie bezkrytycznie ocenę wyrażoną przez Prokuratora. Wskazać należy w tym miejscu, że organ nie może bezkrytycznie podchodzić do wszystkich otrzymanych informacji i zawiadomień. Jest zobowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów co do stanu zdrowia kierowcy oraz do oceny czy uzyskane informacje i zawiadomienia są wiarygodne oraz zostały wystarczająco umotywowane do powzięcia obaw co do potencjalnej niesprawności kierowcy do prowadzenia pojazdów. W tym zakresie jakikolwiek automatyzm jest niedopuszczalny. Nie może być zatem mowy o automatycznym kierowaniu na badania w przypadku każdego zawiadomienia o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy, a tym samym o podejmowaniu decyzji bez uprawdopodobnienia i bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów (zob wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3275/14 – dostępny jw.). Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło właśnie do wspomnianego automatyzmu w postępowaniu organów, które wydały swoje rozstrzygnięcia przyjmując bezkrytycznie wyrażoną w zawiadomieniu ocenę Prokuratora i pomimo zaistniałych w toku postępowania wątpliwości co do jej zasadności, w ogóle jej nie weryfikując. Kolejne uchybienie organów orzekających w sprawie dostrzeżone przez Sąd polegało natomiast na pominięciu złożonego przez skarżącego oświadczenia z dnia [...] lipca 2021 r. oraz dowodu w sprawie – tj. orzeczenia z badania lekarskiego z dnia [...] lipca 2021 r. - i w konsekwencji dokonaniu wadliwej i niepełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącego orzeczenia z badania lekarskiego Prezydent wskazał bowiem jedynie na to, że nie spełnia ono wymogów formalnych niniejszego postępowania prowadzonego w trybie ukp (w szczególności że wydane zostało w trybie przepisów z Kodeksu pracy oraz że wydane zostało przed wydaniem decyzji o skierowaniu na badania). Nie odniósł się jednak w żaden sposób do merytorycznej treści przedłożonego dokumentu, z którego wynikało, że skarżący jest aktualnie (ponieważ badanie przeprowadzono na 5 dni przed wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie) zdolny do prowadzenia pojazdów kat. B. Wskazać należy jednak, że mimo iż przedłożone orzeczenie lekarskie zgodnie z tym na co wskazał organ I instancji, faktycznie nie stanowi orzeczenia wydanego po przeprowadzeniu badań lekarskich, na które kieruje się w trybie ukp, to jednak nadal na gruncie tego postępowania stanowiło ono przedłożony przez skarżącego dowód, do którego należało się odnieść i który organy winny uwzględnić w całokształcie materiału dowodowego. Rozważenie przedłożonego przez skarżącego dokumentu było w sprawie szczególnie istotne, ze względu na to, że jego treść stanowiła zaprzeczenie zastrzeżeń co do stanu zdrowia zgłoszonych przez Prokuratora i wywiedzionych przez niego z opinii psychiatryczno-psychologicznej. Wątpliwość tę należało zatem wyjaśnić. Organy zignorowały jednak powyższe, pochodzące od skarżącego informacje odnośnie jego aktualnego stanu zdrowia i nie podjęły jakiejkolwiek próby ich weryfikacji pod kątem istnienia przesłanki skierowania na badania lekarskie. Resumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podjęte zostały dowolnie. Organy obu instancji nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w stopniu pozwalającym na niewątpliwe potwierdzenie, że wobec skarżącego istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, warunkujące możliwość kierowania przezeń pojazdami. Działały tym samym wbrew zasadom postępowania administracyjnego opisanym w art. 7 , art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. W sprawie organy naruszyły nadto przepis prawa materialnego w postaci art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp poprzez jego przedwczesne, nieuzasadnione okolicznościami faktycznymi sprawy zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił decyzje obu instancji na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa. Wskazania co do ponownie prowadzonego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Organ ponownie, tym razem zgodnie z zasadami postępowania dowodowego, ustali okoliczności faktyczne dotyczące stanu zdrowia skarżącego i oceni, czy w sprawie na dzień orzekania spełniona została przesłanka uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, warunkująca możliwość legalnego skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.