II SA/Bd 547/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2024 r. nr [...].[...]w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania działki i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania oddala skargę.

1. Decyzją z dnia 10 października 2023 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") po rozpoznaniu wniosku E. M. (dalej: "inwestor") zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku usługowego z funkcją zamieszkania zbiorowego, budynku przedszkola niepublicznego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy: handlowo - biurowo - gastronomiczny przy ul. [...] w Bydgoszczy (działka nr ewid.[...], obręb [...]). 2. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] ul. [...], ul. [...] w Bydgoszczy (dalej: "skarżąca", "Wspólnota") zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: "k.p.a."), art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm. – dalej "p.b."). Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżąca wskazała w pierwszej kolejności, że w zaskarżonej decyzji zawarto informacje niezgodne z rzeczywistym przebiegiem postępowania w zakresie daty postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz postanowienia w przedmiocie podjęcia postępowania. Ponadto w ocenie skarżącej organ I instancji bezpodstawnie wskazał w podstawie prawnej art. 71 p.b. nie mający zastosowania w przedmiotowej sprawie, a także ograniczył się do wskazania norm prawa materialnego wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane, pomijając przepisy aktów prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej na podstawie treści uzasadnienia decyzji nie można zweryfikować zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ w podstawie prawnej wskazał błędnie Dz. U. z 2023 r., poz. 775 jako miejsce publikacji tekstu jednolitego k.p.a. Skarżąca podniosła również, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie niekompletnego wniosku, a z uzasadnienia decyzji nie wynika czy i kiedy inwestor wykonał obowiązek uzupełnienia braków wniosku. Ponadto pomimo zawieszenia postępowania organ dokonywał czynności procesowych, co stanowiło naruszenie gwarancji czynnego udziału strony w postępowaniu oraz naruszenie zasady działania administracji na podstawie i w granicach prawa. Co więcej pomimo zakończenia postępowania wyjaśniającego organ podejmował dalsze czynności procesowe, w tym m.in. dokonywał uzgodnień projektu rozstrzygnięcia z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Skarżąca podkreśliła, że nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego, nie brała w nim udziału, jak również nie doręczono jej postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 września 2023 r. W ocenie skarżącej ww. postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, a tym samym nie został spełniony warunek wskazany w art. 39 ust. 3 p.b. Dalej Wspólnota podniosła, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów sporządzenia uzasadnienia wynikających z art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej z uzasadnienia przedmiotowej decyzji nie wynika z jakim stanem faktycznym mamy do czynienia, ani też jakie normy prawne zostały w przedmiotowej sprawie zastosowane. Końcowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. z uwagi na pominięcie wymogu sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Zdaniem skarżącej wymóg ten jest szczególnie istotny, ponieważ na działce będącej przedmiotem postępowania rosną dwa kasztanowce w sposób trwały wpisane w krajobraz tego miejsca, a ich usunięcie spowoduje istotną szkodę środowiskową. 3. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia 6 września 2024 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż projektowana jest budowa dwóch budynków oraz przebudowa istniejącego budynku wpisanego do gminnej ewidencji zabytków. Działka położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta Bydgoszczy ustalone uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Bydgoszczy. Działka inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbole 18U przeznaczonym na cel zabudowy usługowej oraz dopuszcza się realizację budynków zamieszkania zbiorowego. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że błędnie wskazane daty zawieszenia i podjęcia postępowania przez organ I instancji, jak i miejsce publikacji tekstu jednolitego k.p.a. były oczywistymi omyłkami pisarskimi powstałymi przy redagowaniu treści decyzji, które zostały sprostowane postanowieniem Prezydenta z dnia 2 listopada 2023 r. i nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia prawidłowo wskazano przepis art. 71 p.b., bowiem przedmiot sprawy dotyczy m.in. zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek handlowo-biurowo-gastronomiczny. Wojewoda uznał za całkowicie bezzasadny zarzut, że zaskarżona decyzja nie wskazuje aktów prawa miejscowego, których przepisy miały zastosowanie w sprawie, podczas gdy z treści uzasadnienia wynika, że przedmiotowy projekt architektoniczno-budowlany zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami techniczno-budowlanymi. Niezrozumiały jest w ocenie Wojewody wywód skarżącej, że organ I instancji powinien wskazać stosowne przepisy planu, w sytuacji gdy ww. projekt jest zgodny z przedmiotowym planem miejscowym. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo wezwał inwestora do uzupełnienia w pierwszej kolejności braków formalnych, a następnie braków materialnych wniosku. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że Prezydent w okresie zawieszenia postępowania nie podejmował żadnych czynności procesowych, zaś organ jedynie przyjmował do akt sprawy pisma wniesione przez inwestora, w tym również uzgodnienie z Wydziałem Zieleni i Gospodarki Komunalnej uzyskane przez inwestora na jego wniosek. Ponadto organ wyjaśnił, że strony postępowania zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r., zaś przed zawieszeniem postępowania organ I instancji miał 5 miesięcy na prowadzenie postępowania, wobec czego nie jest zasadny zarzut, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym nastąpiło tego samego dnia co podjęcie postępowania. Odnosząc się do zarzutu podejmowania dalszych czynności po zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z całą dokumentacją w sprawie Wojewoda wyjaśnił, że w ww. zawiadomieniu z dnia 30 sierpnia 2023 r. organ wyznaczył stronom 5-dniowy termin od dnia otrzymania zawiadomienia do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowych oświadczeń. Również dnia 30 sierpnia 2023 r. organ I instancji wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie prac związanych z inwestycją. Skarżąca po zapoznaniu się z aktami sprawy administracyjnej pismem z dnia 11 września 2023 r. wniosła uwagi do przedmiotowej inwestycji podnosząc, że na działce objętej inwestycją znajduje się zabytkowy budynek, który jest w złym stanie technicznym. Miejski Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 20 września 2023 r. uzgodnił prace związane z niniejszą inwestycją. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że nie każde naruszenie art. 10 k.p.a. musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś skarżąca nie wykazała, aby wydanie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowienia z dnia 20 września 2023 r. uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Organ odwoławczy wskazał również, że ww. postanowienie zostało doręczone jedynie Prezydentowi, zatem tylko jemu przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia. Wobec niewniesienia zażalenia w ocenie organu postanowienie to weszło do obrotu prawnego, a Wojewoda jest zobowiązany do jego respektowania. Zdaniem organu odwoławczego nie jest również zasadny zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji bowiem przedmiotowe uzasadnienie zawiera ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazuje jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Nadto organ uzasadnił, jak rozumie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Bezzasadny jest również w ocenie organu II instancji zarzut dotyczący braku sprawdzenia zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, bowiem przedmiotowa inwestycja została uzgodniona pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. z Wydziałem Zieleni i Gospodarki Komunalnej, który nałożył na inwestora obowiązek spełnienia wymagań wskazanych w tym uzgodnieniu. Nadto przedmiotowa inwestycja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej. 4. W skardze skierowanej do tut. Sądu Wspólnota wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 106 § 2 i 5 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a., art. 109 k.p.a. i art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 125 k.p.a.; - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 39 ust. 3 p.b. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wyjaśniła, że do dnia wniesienia skargi nie doręczono jej postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 września 2023 r., wobec czego nie wywołuje ono skutków prawnych. W ocenie skarżącej organ był zobowiązany do doręczenia jej przedmiotowego postanowienia jako stronie postępowania. Skarżąca podniosła, że nie została zawiadomiona o tym, że organ I instancji zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska i nie zapewniono jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym. Ponadto skarżąca wskazała, że organ pominął wymóg sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, co w jej ocenie stanowi istotne naruszenie mogące mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżąca wyjaśniła, że na działce będącej przedmiotem inwestycji rosną dwa kasztanowce wpisane w sposób trwały w krajobraz tego miejsca, a ponadto obszar inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zbiorników wodnych oraz terenów rekreacyjnych. Skarżąca podniosła również, że z zaskarżonej decyzji nie wynika kto jest jej stroną, zaś w podstawie prawnej wskazano tylko przepisy o charakterze procesowo-kompetencyjnym, pomijając przepisy materialnoprawne. W ocenie skarżącej brak wyraźnego wskazania zarówno w podstawie prawnej decyzji, jak i w jej uzasadnieniu, które dokładnie przepisy prawa materialnego znalazły zastosowanie czyni rozstrzygnięcie organu nieweryfikowalne i uniemożliwia stronie odniesienie się do prawidłowości poczynionych przez organ ustaleń. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 6. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji sąd administracyjny może uchylić decyzje organu. 7. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku usługowego z funkcją zamieszkania zbiorowego, budynku przedszkola niepublicznego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy: handlowo - biurowo - gastronomiczny przy ul. [...] w Bydgoszczy (działka nr ewid.[...], obręb [...]). W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Co istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wnika z art. 35 ust. 4 p.b. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji i przyjmuje ją za własną. Organy obu instancji w wyczerpujący sposób zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia sprawy a następnie dokonały jego prawidłowej oceny. W ocenie Sądu, w wyniku postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w wyczerpujący sposób została zgromadzona dokumentacja projektowa niezbędna do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast organ odwoławczy wyjaśnił istotne wątpliwości i ustosunkował się w wystarczający sposób do podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania zastrzeżeń. Weryfikacja dokumentacji sprawy dokonana przez Wojewodę wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty spełniające wymogi art. 35 p.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył również prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. 8. Odnosząc się natomiast do zarzutu niedoręczenia skarżącej postanowienia uzgodnieniowego Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 września 2023 r. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 39 ust. 1 p.b. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Natomiast stosownie do art. 39 ust. 3 p.b. w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jak wynika z akt sprawy, inwestycja planowana jest w granicach strefy B ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta Bydgoszczy ustalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Bydgoszczy, zaś w zakres zamierzenia wchodzi przebudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Bydgoszczy zbudowanego w pierwszej połowie XIX w., który ujęty został w gminnej ewidencji zabytków przyjętej Zarządzeniem Prezydenta Miasta Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zatem mając na uwadze ww. przepisy organ I instancji zobowiązany był przed wydaniem decyzji do uzyskania uzgodnienia właściwego konserwatora zabytków. Ponadto zgodnie z porozumieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. zawartym pomiędzy Wojewodą Kujawsko-Pomorskim a Prezydentem Miasta Bydgoszczy w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Miastu Bydgoszcz, organem właściwym w przedmiotowym postępowaniu do ww. uzgodnienia był Miejski Konserwator Zabytków w Bydgoszczy. Prowadzący przedmiotowe postępowanie Prezydent Miasta zwrócił się zatem do właściwych organów konserwatorskich o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji. Postanowieniem z dnia 20 września 2023 r. Miejski Konserwator Zabytków uzgodnił prace związane z przebudową i zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek handlowo - biurowo - gastronomiczny przy ul. [...] w Bydgoszczy zgodnie z projektem zagospodarowania terenu w zakresie prac zawiązanych z ww. budynkiem. Skarżąca wskazała, że nie zostało jej doręczone postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków. Wskazać w tym miejscu trzeba, że w niniejszej sprawie ten zarzut nie może odnieść skutku, ponieważ ewentualne pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym rzutuje na prawidłowość postanowienia organu współdziałającego, a nie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na organie uzgadniającym ciąży obowiązek doręczenia takiego postanowienia stronom, bowiem postępowanie uzgodnieniowe prowadzone jest przed innym organem niż organy orzekające w niniejszej sprawie. Zatem organy rozstrzygające w niniejszym postępowaniu nie były właściwe do oceny prawidłowości wydania postanowienia uzgodnieniowego, zaś ewentualne zarzuty co do prawidłowości ww. rozstrzygnięcia skarżąca powinna podnosić w postępowaniu uzgodnieniowym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1078/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 625/14). 9. Bezpodstawny okazał się również zarzut pominięcia wymogu sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak zasadnie podniósł Wojewoda w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, przedmiotowa inwestycja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej. Inwestycji tej nie można bowiem zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto przedmiotowa inwestycja została uzgodniona z Wydziałem Zieleni i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Bydgoszczy poprzez nałożenie na inwestora obowiązku spełnienia stosownych wymagań. Nie stwierdzono zatem naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. w zakresie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. 10. Podkreślenia wymaga również, że decyzja administracyjna - niezależnie czy organu rozpoznawczego czy odwoławczego - powinna spełniać wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 1-9 k.p.a. (w związku z art. 140 k.p.a., jeśli chodzi o decyzję organu odwoławczego), a także inne wymagania, jeżeli przepisy szczególne tak stanowią. Jednym z tych wymogów formalnych jest oznaczenie strony lub stron postępowania (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.). Należy zaznaczyć jednocześnie, że oznaczenie adresata decyzji jest jednym z elementów konstytuujących decyzję administracyjną, ponieważ dzięki temu prawo lub obowiązek ustanowiony w drodze decyzji będzie mógł się zmaterializować w stosunku do podmiotu prawa znajdującego się poza sferą administracji publicznej. Wydając decyzję administracyjną, organ administracji publicznej (rozpoznawczy i odwoławczy) rozstrzyga o treści prawa lub obowiązku konkretnego podmiotu prawa. Oznaczenie strony lub stron musi nastąpić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, ponieważ w sytuacji, kiedy decyzja uzyska przymiot ostateczności (art. 16 § 1 k.p.a.) to właśnie z niej będzie rekonstruowana treść prawa lub obowiązku podmiotu prawa. Zdaniem Sądu zarówno Prezydent jak i Wojewoda prawidłowo oznaczyli strony postępowania w swoich decyzjach. W rozstrzygnięciu organu I instancji wprost wskazano, że uprawnienia i obowiązki z niej wynikające przyznano i nałożono na inwestora, poprzez wskazanie imienia, nazwiska i adresu zamieszkania. Ponadto organ odwoławczy w sentencji swojego rozstrzygnięcia wskazał wprost, że odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...], zaś uprawnienia i obowiązki wynikające z zaskarżonej decyzji przyznano E. M., tj. inwestorowi. Zatem w ocenie Sądu wskazanie stron postępowania w obu decyzjach było dostatecznie wyraźne i nie ulega wątpliwości komu przyznano uprawnienie i na kogo nałożono obowiązek, a także kto wniósł w sprawie odwołanie. 11. Kolejnym warunkiem formalnym decyzji, którego naruszenie podnosi skarżąca, jest wskazany w art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. powołanie podstawy prawnej. W ocenie Sądu również podniesiony przez skarżącą zarzut niewskazania podstawy materialnoprawnej wydania decyzji organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda w motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie i przedstawił treść art. 35 p.b. stanowiącego o wymaganiach jakie należy spełnić celem uzyskania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a także treść art. 71 p.b., który reguluje kwestie związane ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Organ odwoławczy odniósł się także do ustaleń obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie jest sporne, że Wojewoda w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał również przepisy o charakterze procesowym. W tym stanie rzeczy nie można uznać, aby doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zakresie wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji. 12. Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ odwoławczy na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazał wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto nie znalazły uzasadnienia zarzuty podniesione w rozpatrywanej skardze. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. J. Janiszewska-Ziołek L. Kleczkowski M. Pawełczak