II SA/Bd 386/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (sprawozdawca) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant referent Wiktoria Pawłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2026 r. sprawy ze skargi B. sp.k. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 11 marca 2026 r., nr SKO-522-32/26 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Toruńskiego z dnia 22 stycznia 2026 r., nr KD.5410.24.926.2025.SC; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz skarżącego 837 (osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z 11 marca 2026 r., nr SKO-522-32/26, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "SKO"), w wyniku rozpatrzenia odwołania spółki B. sp. k. w T. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka"), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej jako: "organ I instancji" lub "Starosta") z 22 stycznia 2026 r. nr: KD.5410.24.926.2025.SC nakładającą na Spółkę karę pieniężną za niezłożenie wniosku o rejestrację pojazdu, w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. 2. Spółka 25 października 2025 r. nabyła pojazd marki [...]. Wniosek o jego rejestrację złożyła w Starostwie Powiatowym w T. 23 grudnia 2025 r. Zawiadomieniem z 23 grudnia 2025 r. organ I instancji poinformował Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację ww. w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, pismem z 29 grudnia 2025 r. Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania wskazując, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest spółka komandytowa wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, prowadząca działalność gospodarczą w zakresie międzynarodowego transportu ciężarowego. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 73 aa ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1251 ze zm. – dalej: "u.p.r.d.") obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni nie dotyczy przedsiębiorcy, w stosunku, do którego obowiązuje termin 90 dni liczony od dnia nabycia pojazdu. 3. Starosta Toruński decyzją z 22 stycznia 2026r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki: [...] o nr rejestracyjnym: [...] w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Skarżąca nabyła opisany wyżej pojazd 25 października 2025 r., natomiast wniosek o jego rejestrację Spółka złożyła dopiero 23 grudnia 2025 r., tj. po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. Wobec niewywiązania się z obowiązku określonego w art. 73 aa ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. zaistniała podstawa do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w oparciu o art. 140 mb ust. 1 u.p.r.d. Organ nie podzielił przy tym stanowiska Skarżącej, że jako przedsiębiorcę obowiązuje ją 90-dniowy termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Wskazał, że z odpisu KRS wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie międzynarodowego transportu drogowego, a nie działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, wobec czego nie znajduje zastosowania art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. Przesądza to o obowiązywaniu 30-dniowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację, którego niedochowanie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. 4. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, SKO decyzją z 11 marca 2026 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania było ustalenie, czy Skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, przy czym spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach sprawy zastosowanie znajdował termin 30-dniowy określony w art. 73aa ust. 1 u.p.r.d., czy też termin 90-dniowy przewidziany w art. 73aa ust. 3 tej ustawy dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. W ocenie Kolegium, analiza zgromadzonych dowodów, w szczególności aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzi do wniosku, że Skarżąca prowadzi działalność w zakresie transportu drogowego towarów oraz działalność pomocniczą, natomiast nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami. Organ podkreślił, że decydujące znaczenie dla ustalenia przedmiotu działalności przedsiębiorcy ma aktualny wpis w KRS, który jest wiążący dla organów administracji publicznej. Za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia uznał natomiast historyczne wpisy w rejestrze oraz postanowienia aktu notarialnego określające przedmiot działalności Spółki, skoro nie odpowiadają one aktualnemu stanowi ujawnionemu w rejestrze. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że Skarżącą obowiązywał 30-dniowy termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Ponieważ pojazd został nabyty 25 października 2025 r., a wniosek o jego rejestrację złożono dopiero 23 grudnia 2025 r., termin ten został przekroczony. Kolegium wskazało również, że kara pieniężna przewidziana w art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. ma charakter obligatoryjny, a przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od jej nałożenia ani miarkowania jej wysokości z uwagi na okoliczności sprawy. Z tych przyczyn utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 5. W skardze do Sądu na decyzję Kolegium z 11 marca 2026 r. Skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 73aa ust. 1 u.p.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że obowiązywał ją 30-dniowy termin na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, mimo że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami; - art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej, pomimo że w sprawie powinien mieć zastosowanie 90-dniowy termin określony w art. 73aa ust. 3 u.p.r.d.; - art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. przez jego niezastosowanie; - § 23 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 listopada 2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład KRS oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ograniczenie liczby ujawnianych kodów PKD do dziesięciu wyznacza rzeczywisty zakres prowadzonej działalności gospodarczej; - art. 105 pkt 2 kodeksu spółek handlowych przez jego niezastosowanie, mimo że przedmiot działalności spółki określa umowa spółki, a nie wpis w rejestrze przedsiębiorców KRS. 6. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organy obu instancji błędnie przyjęły, iż nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami, opierając się wyłącznie na aktualnym wpisie w KRS. W ocenie Skarżącej zakres jej działalności wynika z § 5 umowy spółki, obejmującego m.in. sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek (PKD 45.11.Z) oraz sprzedaż hurtową i detaliczną pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKD 45.19.Z). Zdaniem Spółki wpis w KRS ma charakter ewidencyjny i z uwagi na ustawowe ograniczenie liczby ujawnianych kodów PKD do dziesięciu nie odzwierciedla pełnego zakresu prowadzonej działalności. Skarżąca argumentowała ponadto, że przedmiot działalności spółki prawa handlowego określa umowa spółki, a nie wpis do rejestru przedsiębiorców, wobec czego spełnia przesłanki uznania jej za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. W konsekwencji podkreśliła, że obowiązywał ją 90-dniowy termin na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu określony w art. 73aa ust. 3 u.p.r.d., a zatem nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. było niezasadne. 7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Toruńskiego zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przy czym uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 9. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei stosownie do art. 7 k.p.a. organy obowiązane są podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek ten znajduje rozwinięcie w art. 77 § 1 k.p.a., nakazującym wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także w art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ dokonuje oceny zgromadzonych dowodów na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że organ nie może ograniczyć się do jednego tylko środka dowodowego, jeżeli z okoliczności sprawy wynika potrzeba przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Wyniki postępowania dowodowego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., które winno przedstawiać tok rozumowania organu, wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których organ się oparł, przyczyny odmowy wiarygodności pozostałym dowodom oraz wyjaśniać podstawę prawną rozstrzygnięcia. Jedynie uzasadnienie sporządzone w taki sposób umożliwia stronie poznanie motywów rozstrzygnięcia, a sądowi administracyjnemu przeprowadzenie skutecznej kontroli jego legalności. W ocenie Sądu organy administracji obowiązków tych nie wykonały. 10. Przedmiotem niniejszego postępowania było nałożenie na Skarżącą Spółkę kary pieniężnej za niezłożenie w terminie wniosku o rejestrację pojazdu marki [...]. Bezsporne pozostawało, że pojazd został nabyty przez Skarżącą 25 października 2025 r., natomiast wniosek o jego rejestrację został złożony 23 grudnia 2025 r. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się natomiast do ustalenia, jaki termin na dokonanie tej czynności obowiązywał Skarżącą – 30-dniowy, wynikający z art. 73aa ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., czy też 90-dniowy, przewidziany w art. 73aa ust. 3 tej ustawy dla przedsiębiorców prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. 11. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do art. 73aa ust. 3 u.p.r.d., jeżeli właścicielem pojazdu jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest on złożyć taki wniosek w terminie 90 dni. Z kolei art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. przewiduje nałożenie kary pieniężnej na właściciela pojazdu, który nie złożył wniosku o rejestrację w terminie wynikającym z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 tej ustawy. Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem prawidłowego zastosowania art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. jest uprzednie prawidłowe ustalenie, który z terminów określonych w art. 73aa ustawy znajdował zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Dopiero bowiem ustalenie, czy Skarżąca była zobowiązana do złożenia wniosku w terminie 30 czy 90 dni, pozwala ocenić, czy doszło do naruszenia obowiązku uzasadniającego nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. 12. W ocenie Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w zakresie pozwalającym na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych co do charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą Spółkę, a tym samym przedwcześnie uznały, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 73aa ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. uzależnia zastosowanie wydłużonego terminu od prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami. . Jednak przepis ten w żaden sposób nie określa, ani nie ogranicza dowodowych możliwości wykazania okoliczności prowadzenia przez podmiot właśnie takiej działalności (por. wyrok WSA w Kielcach z 10 lipca 2025 r., I SA/Ke 119/25, LEX nr 3894070). Przepis ten nie odwołuje się do wpisu określonych kodów PKD w Krajowym Rejestrze Sądowym ani nie ustanawia domniemania, że wyłącznie aktualny wpis w rejestrze przedsiębiorców przesądza o zakresie rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej. Ustawodawca posłużył się pojęciem przedsiębiorcy "prowadzącego działalność gospodarczą", a zatem odwołał się do rzeczywiście wykonywanej działalności, a nie wyłącznie do danych ujawnionych w rejestrze. W konsekwencji okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami podlega ustaleniu w toku postępowania administracyjnego z wykorzystaniem wszelkich środków dowodowych dopuszczalnych na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodów, która pozwalałaby przypisać jednemu dokumentowi walor dowodu wyłącznego. Obowiązkiem organu jest natomiast wykorzystanie wszystkich dostępnych środków dowodowych oraz dokonanie ich wszechstronnej oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. Stanowisko to znajduje utrwalone oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że naruszeniem art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. jest ograniczenie postępowania dowodowego do jednego wybranego środka dowodowego oraz pominięcie twierdzeń i dowodów przedstawionych przez stronę bez ich merytorycznej oceny. Obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego nie może zostać zastąpiony przyjęciem z góry określonego założenia interpretacyjnego, zgodnie z którym treść jednego dokumentu przesądza o wyniku postępowania. 13. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżąca już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji wskazywała, iż prowadzi działalność gospodarczą również w zakresie obrotu pojazdami. W odwołaniu podniosła, że przedmiot działalności spółki został określony w § 5 umowy spółki i obejmuje między innymi sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek oraz sprzedaż hurtową i detaliczną pozostałych pojazdów samochodowych. Bez względu na ocenę trafności przedstawionej argumentacji organy administracji obowiązane były odnieść się do niej w sposób merytoryczny i zweryfikować ją w toku postępowania dowodowego. Obowiązku tego jednak nie wykonały. Analiza uzasadnień obu decyzji prowadzi do wniosku, że organy w istocie poprzestały na stwierdzeniu, iż w aktualnym odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego nie ujawniono działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami. Okoliczność tę uznały za wystarczającą do przyjęcia, że Skarżąca nie spełnia przesłanek określonych w art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. Tym samym wpisowi do rejestru przedsiębiorców nadano charakter dowodu wyłącznego i rozstrzygającego, z pominięciem pozostałego materiału dowodowego. Tak przeprowadzone postępowanie nie odpowiada standardom wynikającym z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organy nie podjęły żadnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywiście wykonywanej przez Skarżącą działalności gospodarczej. Nie zweryfikowały twierdzeń strony, nie dokonały oceny przedstawionych dokumentów ani nie wskazały, z jakich przyczyn odmówiły im waloru dowodowego. W uzasadnieniach decyzji zabrakło również wyjaśnienia, dlaczego argumentacja strony odnosząca się do umowy spółki oraz ograniczeń wynikających z przepisów regulujących sposób ujawniania kodów PKD w KRS nie mogła zostać uwzględniona. W konsekwencji nie sposób uznać, że organy w sposób niewątpliwy ustaliły, iż Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami. Jak wyżej wskazano - sam brak ujawnienia określonych kodów PKD w aktualnym wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego nie przesądza jeszcze o niespełnieniu przesłanek określonych w art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. Ocena taka wymaga uprzedniego ustalenia rzeczywistego charakteru prowadzonej działalności gospodarczej przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. 14. Zaniechania organów w opisanym zakresie skutkowały naruszeniem art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem dopiero prawidłowe ustalenie, czy Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, pozwala rozstrzygnąć, czy obowiązywał ją termin trzydziestodniowy czy dziewięćdziesięciodniowy do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W obecnym stanie postępowania przyjęcie przez organy, że Skarżąca uchybiła ustawowemu terminowi, należy uznać za przedwczesne. W świetle przedstawionych wyżej rozważań za zasadne należało uznać zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie Skarżąca podniosła, że organy ograniczyły się do analizy aktualnego wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, przyjmując, iż wpis ten przesądza o braku prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami. Tymczasem z art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. nie wynika, aby ustawodawca uzależniał zastosowanie przewidzianego w tym przepisie terminu wyłącznie od treści wpisu ujawnionego w rejestrze przedsiębiorców. 15. Nie oznacza to jednak, że zasadny jest zarzut skargi, jakoby już sam przedmiot działalności określony w umowie spółki przesądzał o zastosowaniu art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. Przepis ten wymaga bowiem ustalenia, czy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, a więc czy działalność taka jest rzeczywiście wykonywana. Okoliczność, że przy umowie spółki przewidziano możliwość działania w określonych dziedzinach nie oznacza automatycznie, że taki zamiar wspólników spółki udało im się zrealizować w praktyce. Ustalenie ww. okoliczności "prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami" wymaga zatem szerszego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnego z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. 16. W konsekwencji ani stanowisko organów, zgodnie z którym rozstrzygające znaczenie ma wyłącznie aktualny wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, ani stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym wystarczające jest samo wskazanie odpowiedniego przedmiotu działalności w umowie spółki, nie może zostać uznane za wystarczające do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena spełnienia przesłanek określonych w art. 73aa ust. 3 u.p.r.d. wymaga bowiem ustalenia rzeczywiście wykonywanej działalności gospodarczej. 17. Z tych względów Sąd uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie - co uzasadniało uchylenie zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.). 18. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji obowiązane będą uwzględnić ocenę prawną i wskazania wynikające z niniejszego wyroku. W szczególności organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy Skarżąca w dacie nabycia pojazdu rzeczywiście prowadziła rzeczywistą działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. Dopiero po poczynieniu tych ustaleń możliwe będzie określenie, czy w sprawie znajdował zastosowanie termin określony w art. 73aa ust. 1 czy ust. 3 u.p.r.d., a następnie rozstrzygnięcie o istnieniu przesłanek do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. 19. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a na ich wysokość składa się wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz opłata za czynności radcy prawnego. Koszty zastępstwa procesowego należne Skarżącemu podwyższono uwzględniając nakład pracy pełnomocnika, który go zastępował (przejawiający się w czynnym udziale w rozprawie), korzystając w tym zakresie z dyspozycji § 15 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).