II SA/Bd 304/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych w części 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2021/2022 na okres od dnia [...] października 2021 r. do dnia [...] lutego 2022 r.; 2. zasądza od [...] w B. na rzecz M. G. kwotę [...]([...]) złotych tytulem zwrotu kosztów postępowania.

komisja Stypendialna Kujawsko – Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy decyzją z 30 listopada 2021 r., na podstawie art. 93 ust. 2 i art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478) oraz § 2 ust. 11 w zw. z § 5 Regulaminu świadczeń dla studentów Kujawsko - Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy, zwanego dalej: "regulaminem", odmówiła przyznania skarżącemu, tj. M. G. stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2021/2022 na okres od dnia 1 października 2021 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że 9.10.20221 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych, przedkładając ważne orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, przez co spełnił kryterium, o którym mowa w § 5 ust. 1 regulaminu, zgodnie z treścią którego stypendium dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student posiadający orzeczenie o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie, o którym mowa w art. 5 oraz art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r.o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm.). Stwierdzono, że skarżący nie spełnia jednakże wymogu określonego w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Ze złożonych dokumentów wynika, że okres studiów przekracza 6 lat tj. skarżący studiował od 14.03.2012 do 19.05.2019, czyli 87 miesięcy. W konsekwencji w ocenie organu, zaszły przesłanki do odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, skarżący zarzucam wadliwą wykładnię art.93 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r.- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, co polegało na wadliwym utożsamieniu przez organ okresu studiów z okresem pobierania stypendium, a zdaniem strony użyte w ww. przepisie sformułowanie, że świadczenie przysługuje "nie dłużej niż przez okres 6 lat", należy rozumieć w ten sposób, że świadczenia nie można pobierać dłużej niż 6 lat łącznego pobierania świadczeń w okresie studiów, nie zaś tak, jak przyjął organ, jako zakaz pobierania świadczenia ponad 6 letni łączny okres studiów. Strona podkreśliła, że w ustawie nie zawarto przepisu ograniczającego bądź wyłączającego prawo dla uzyskania stypendium ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Z przepisów art.93 ust. 2 pkt.2 oraz art.94 ustawy wprost wynika, w jakich sytuacjach prawo do stypendium nie przysługuje i kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który nie tylko może być spowodowany nieprzykładaniem się do nauki ale również sytuacją zdrowotną czy też ekonomiczną. Skarżący zarzucił, że organ nie tylko wadliwie zinterpretował sam przepis, na który się powołuje ale również źle przeliczył okres stypendium z jakiego wcześniej strona korzystała przyjmując, że jest on równoznaczny z całym okresem studiów. Odwoławcza Komisja Stypendialna Kujawsko – Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy decyzją z 14 stycznia 2022 r., na podstawie art. 86 ust. 2, art. 89 i art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 roku. poz. 478) w związku z art. 16 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021, poz. 2232), dalej zwaną: "ustawą zmieniającą", w zw. z art. 138 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735), zwanej dalej: "kpa", oraz § 2 ust. 16 i 18, § 5 i § 8 ust. 2 regulaminu, uchyliła zaskarżoną decyzję nr KWS-STP/3732/26/21 z dnia 30 listopada 2021 r. i przyznała skarżącemu stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2021/2022 na okres od dnia 1 marca 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. w wysokości 1000 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że skarżący posiada ważne orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a status studenta posiadał na studiach pierwszego stopnia na kierunku Administracja w Kujawsko - Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy od dnia 14.03.2012 r. do 19.05.2019 r., które ukończył uzyskując tytuł zawodowy licencjata, czyli łącznie okres studiów wyniósł 87 miesięcy. Począwszy od dnia 05.10.2021 r. posiada status studenta na studiach drugiego stopnia na kierunku Administracja w Kujawsko - Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 16 ustawy zmieniającej, do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. . Stwierdzono, że skarżący spełnia wymóg niepełnosprawności z art. 89 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 regulaminu, jednakże nie spełnia kryteriów art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 roku, poz. 478) oraz § 8 ust. 2 regulaminu, których regulacja pozwala na przyznanie stypendium osobie, której okres studiów nie przekroczył 6 lat. Wywodzono, że dla biegu tego sześcioletniego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. W świetle powyższego w ocenie organu odwoławczego zasadna jest decyzja organu I instancji w zakresie odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych na okres od 1 października 2021 roku do 28 lutego 2022 roku. Dodano, że mając na uwadze nowy stan prawny, stypendium dla osób niepełnosprawnych na studiach pierwszego stopnia przysługiwało stronie przez 9 semestrów, zatem nie przekroczyła ona łącznego okresu 12 semestrów i może otrzymać stypendium dla osób niepełnosprawnych na studiach drugiego stopnia począwszy od drugiego semestru roku akademickiego 2021/2022. W skardze złożonej do Sądu, skarżący zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania stypendium socjalnego za pierwszy semestr roku akademickiego 2021/2022 i wniósł o uchylenie w zaskarżonej części ww. decyzji, jak też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz uwzględnienie odsetek od ww. stypendium specjalnego. Zaskarżonej w ww. części decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 93 ust.2 pkt 1 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 20 lipca 1018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu sprzed nowelizacji ww. ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, że okres studiów jest tożsamy z przysługiwaniem stypendium, w związku z czym miały zaistnieć przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu stypendium socjalnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że sam fakt studiowania nie powoduje, iż studentowi przysługuje stypendium na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy. Niezasadne jest więc powoływanie się na sumaryczną ilość miesięcy studiowania i porównania tej ilości do okresu 6 lat wymienionego w ww. ustawie (w brzmieniu sprzed nowelizacji z listopada 2021 r.). Skarżący przytoczył Interpretację art. 93 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy (na którą powołują się obie Komisje Stypendialne) którą podjęło się Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w piśmie z dnia 8 lutego 2019 r. Stypendia dla studentów w świetle ustawy 2.0 (DSW.WSS.6340.28.2019). "W opinii Ministerstwa, omawiany artykuł określa łączny okres (nieprzekraczający 6 lat), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego terminu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia czyje pobiera " . Zdaniem skarżącego taka interpretacja ministerstwa jest błędna, gdyż art. 93 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy jest interpretowany w ten sposób, że do słowa przysługuje dopisano kolejne: przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów, co znacznie zmienia znaczenie przepisu. Tym bardziej, że to samo Ministerstwo w jednej z wcześniejszych swoich interpretacji, zawartej w Konstytucji dla nauki - przewodniku po systemie szkolnictwa wyższego i nauki, wyjaśnia że "okres 6 lat", o którym mowa w ww. przepisie, to okres pobierania świadczeń, niezależnie od czasu studiowania przez danego studenta. Skarżący zauważył, że także w uzasadnieniu do projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (druk sejmowy nr 2446 Sejmu VIII kadencji) autor projektu - Rada Ministrów - wyjaśniał, że: "Realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż 6 lat". Strona zwróciła też uwagę, ze orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie opowiadało się za interpretacją przedstawioną przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy generalnie zasadności domagania się przez skarżącego przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych za pierwszy semestr roku akademickiego 2021/2022, a więc za okres od 1 października 2021 r. do 28 lutego 2022 r. Jak wynika z art. 16 ustawy zmieniającej, do przyznawania świadczeń, o których mowa wart. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Dlatego też przedmiotem rozważań Sądu będzie stan prawny ustawowej regulacji stypendialnej na dzień do 17 grudnia 2021 r. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478), zwaną dalej: "u.s.w.", student ma prawo ubiegać się o: 1) stypendium socjalne, 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych, 3) zapomogę, 4) stypendium rektora, 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego, 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - 4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Spór w sprawie niniejszej koncentruje się na kwestii prawidłowej wykładni 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 4 u.s.w. oraz § 8 ust. 2 regulaminu, który zasadniczo stanowił powtórzenie art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. Przede wszystkim chodzi tu o zagadnienie, czy okres 6 lat, o którym mowa w art. 93 ust. 2 u.s.w., odnosić należy do okresu posiadania statusu studenta, czy też okresu pobierania świadczenia stypendialnego. Organy stypendialne obu instancji rozpoznając niniejszą sprawę uznały, że w przypadku skarżącego upłynął wspomniany w tym przepisie okres 6 lat (od 14.03.2012 r. do 19.05.2019 r.), gdyż skarżący posiadał status studenta przez ww. okres, zaś z chwilą jego przekroczenia uprawnienie do tego świadczenia wygasło. Powyższe kwestionuje skarżący podnosząc, że prawidłowa wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. winna uwzględniać - nie okres przysługiwania wnioskodawcy statusu studenta, lecz - okres pobierania świadczenia, który nie został prawidłowo przedstawiony przez organy. Zaprezentowana przez organy obu instancji wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. jest w ocenie Sądu błędna. Organy błędnie przyjęły, że pojęcie "przysługiwania świadczenia", o czym mowa w art. 93 ust. 2 u.s.w., jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Wymieniona ustawa nie zawiera własnej definicji pojęcia "przysługiwania świadczenia", wobec czego pojęcie to należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 u.s.w., student może jedynie ubiegać się o przyznanie stypendium rektora, ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania tego świadczenia, lecz konieczne jest spełnienie warunków jego przyznania wymienionych w art. 91 u.s.w.. Dlatego też 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w., należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Sąd popiera i przyjmuje za swoje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3913/21 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA stwierdził, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do zapomogi lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia zostały wyczerpująco unormowane w przepisach art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, przy czym żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania. Nie można wiązać początku tego okresu 6 letniego z momentem rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy. Skoro bowiem z samym statusem studenta u.s.w. nie wiąże przysługiwania zapomogi (ściślej ujmując, jej otrzymywania), to nie sposób uznać, że to z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec okres 6 lat ograniczający czas przysługiwania zapomogi stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. Aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej. Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Powyższą interpretację art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. potwierdzają poglądy NSA wyrażone w wyrokach z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21, z dnia 28 października 2021 r., sygn. III OSK 4256/21; i z dnia 1 października 2021 r., sygn. III OSK 3967/21 (dostępne jw.). W niniejszej sprawie zatem organy nie mogły odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia z przyczyny posiadania przez skarżącego statusu studenta ponad 6 lat. Możliwość odmowy świadczenia wiąże się zaś z wykazaniem przez organy, że skarżący przez 6 lat pobierał świadczenie, czego jednak organy nie wykazały. Należy też w tym miejscu podkreślić, że nie wiąże Sądu przywoływane w zaskarżonej decyzji stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organy obu instancji – nieprawidłowo wykładając i stosując art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w. - naruszyły prawo materialne w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją wymienionego uchybienia było ponadto naruszenie przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie ustaleń dotyczących okresów pobierania przez skarżącego świadczenia, istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do dochodzonego stypendium. Powyższe względy uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., obejmując nimi kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 200 zł.