II SA/Bd 1571/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu [...] marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Inspektor Pracy z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie zapewnienie instrukcji stanowiskowej z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy dla elektromontera sieciowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. ENEA Operator Sp. z o.o. w P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inspektor Pracy z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie zapewnienie instrukcji stanowiskowej z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy dla elektromontera sieciowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Pracy Inspektor Pracy z dnia 30 sierpnia 2016 r. podnosząc, że zaskarżona decyzja pociąga za sobą prawdopodobieństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że skarżąca spółka nie jest w stanie podać dokładnej wysokości grożącej jej szkody, ani nawet uprawdopodobnić jej wysokości, albowiem ze względów obiektywnych nie jest to możliwe. Wykonanie zaskarżonych decyzji wymagałoby od skarżącej zupełnie bezcelowo wykonania szeregu działań zmierzających do przemodelowania regulacji wewnętrznych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy (dalej bhp). Oznaczałoby to w istocie konieczność powierzenia dodatkowych obowiązków kilkunastoosobowemu zespołowi pracowników-specjalistów celem opracowania projektu instrukcji, o której mowa w zaskarżonych decyzjach, względnie zlecenie wykonania takiej instrukcji podmiotowi zewnętrznemu, przy czym kosztów tego zabiegu nie sposób określić. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, wykonanie decyzji PIP nie ogranicza się wyłącznie do sporządzenia i wprowadzenia do obowiązywania przedmiotowej instrukcji, lecz wymusza także zmianę tych wszystkich regulacji wewnętrznych z zakresu bhp u skarżącej, które obejmują rzeczone zagadnienia, by stanowiły one spójną, jednolitą całość, wewnętrznie klarowną i niesprzeczną. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że szacowanie kosztów wykowania tego zadania, czyli dodatkowej pracy przez pracowników skarżącej ze względów oczywistych (bliżej nieoznaczony czas i liczba zaangażowanych osób) jest wykluczone. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił ponadto, że wykonanie decyzji, choć obejmujące wąskie przedmiotowo zagadnienia, lecz u dużego przedsiębiorcy-pracodawcy, jaki jest skarżąca wywoła zmianę sytuacji, w której powrót do stanu pierwotnego najpewniej nie będzie możliwy, a jeśli nawet będzie możliwy, to jedynie przy znacznym zaangażowaniu środków finansowych i osobowych. Skarżąca spółka jest operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, działającym na obszarze [...] km2, który obejmuje sześć województw: [...]. Skarżąca zatrudnia kilka tysięcy pracowników, w tym kilkuset pracowników, których bezpośrednio dotyczy nakaz zakreślonymi decyzjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt l FSK 182/12). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżąca nie wykazała bowiem, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, gdyż nie przedłożyła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Tym samym strona skarżąca uniemożliwiła Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zagrożenie, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., musi być bezpośrednie i realne zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (zob.: postanowienie NSA z 16.04.2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799). W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw, by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do wykonania określonej czynności pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro więc skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.