II SA/Bd 1549/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia S.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 marca 2017r. w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia odrzucić zażalenie.

S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez nieprzedłożenie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z wezwaniem doręczonym skarżącemu w dniu [...] lutego 2017 r., zarządzeniem z dnia [...] marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego zarządzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie z kolei do treści art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem ww. ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11). Postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. stanowi postanowienie, od którego zażalenie nie przysługuje. Rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd ostatecznie i definitywnie rozstrzyga kwestie prawa pomocy będące przedmiotem rozpoznawanego sprzeciwu. Z uwagi na powyższe uregulowania stwierdzić trzeba, że zażalenie wniesione na postanowienie sądu wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia czy też zarządzenia referendarza jest niedopuszczalne i – jako takie – ulec musi odrzuceniu. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.