II SA/Bd 1391/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi I. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym oddala skargę.

1. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2023 r. Wójt Gminy J. odmówił I. N. (dalej: strona, skarżąca) wydania zaświadczenia potwierdzającego pracę w gospodarstwie rolnym, należącym do jej matki – W. Ś.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że strona wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2023 r. zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym w latach 2002-2012. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że nie jest w posiadaniu dokumentów, z których wynikałaby okoliczność mająca być stwierdzona przedmiotowym zaświadczeniem. Podkreślił, że sam fakt zamieszkiwania czy zameldowania na terenie, na którym prowadzone jest gospodarstwo rolne nie jest wystarczającym warunkiem uznania stałej pracy i nie stanowi podstawy do wydania żądanego zaświadczenia. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła naruszenie: - art. 1 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310 – dalej "ustawa") poprzez jego błędną wykładnię i niewydanie stosownego zaświadczenia; - art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca zamieszkiwała jedynie na terenie gospodarstwa rolnego po ukończeniu 16 roku życia; - art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zbadania wszelkich jej okoliczności oraz wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo potraktowany materiał dowodowy. 3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Kolegium podzieliło ustalenia i wnioski organu I instancji w szczególności wskazując, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego w oparciu o przepis art. 218 § 2 k.p.a. w związku z wydawaniem zaświadczeń, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy opierać się może jedynie na dokumentach posiadanych przez organ. W ocenie Kolegium skoro organ I instancji nie dysponował dokumentacją skarżącej uzasadniającą wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym, to prawidłowo odmówił jego wydania. 4. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie: - art. 1 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewydanie stosownego zaświadczenia; - art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zakres postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia ograniczony jest do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w zasobach podczas gdy postępowanie wyjaśniające spełnia też pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, a organ ma obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w rozumieniu odnalezienia i przetworzenia na potrzeby wystawienia zaświadczenia danych posiadanych w swoich zasobach; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez zbadania wszelkich jej okoliczności oraz wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo potraktowany materiał dowodowy, podczas gdy zadaniem organu, któremu ustawodawca dał uprawnienie do wydania niniejszego zaświadczenia jest dołożenie najwyższej staranności i przeprowadzenie szczegółowej kwerendy posiadanych ewidencji rejestrów i innych dokumentów niezbędnych do wydania zaświadczenia a nadto posiłkowanie się wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w przepisach k.p.a. w tym zeznaniami świadków; - 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., przez nierzetelne uzasadnienie postanowienia wyrażające się w braku wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ oraz braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie istotnym dla wydania postanowienia; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez podzielenie przez organ drugiej instancji w całości poczynionych ustaleń i ich oceny prawnej, nie dostrzegając tym samym możliwości, ani potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, ani też wadliwej interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ustawy. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej "p.p.s.a."). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. 7. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okres pracy skarżącej w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym, należącym do jej matki, w celu zaliczenia tego okresu do stażu pracy. Rozstrzygnięcie tego sporu wymaga wskazania, że stosownie do art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest natomiast wydać zaświadczenie w myśl art. 218 § 1 k.p.a., gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest również przytoczenie brzmienia art. 218 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Nie budzi wątpliwości, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu, polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy, a nie woli tego organu, oparte na danych będących w jego posiadaniu - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w tych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1223/19). Nie można zatem uznać, że organ, który nie posiada właściwości rzeczowej w danym zakresie spraw, mógłby wydać zaświadczenie potwierdzające określone fakty lub stan prawny ustalany przez inny podmiot. Charakter postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2, k.p.a. był już przedmiotem wykładni dokonywanej przez sądy administracyjne. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, tym samym nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Rację mają zatem organy orzekające w sprawie, że nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń oparte jest na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. dotyczy tylko koniecznego zakresu, co oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. wyroki NSA: z 14 marca 2019 r., I OSK 1223/17 i I OSK 1225/17; z 13 listopada 2019 r., II OSK 2794/18; z 25 lutego 2020 r., II OSK 114/19; z 19 stycznia 2021 r., III OSK 2975/21). Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., II OSK 3157/18). 8. Niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To ze stosownych przepisów materialnoprawnych będzie wynikać jaki organ jest uprawniony do wydania zaświadczenia i jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia. W niniejszej sprawie przepisem materialnoprawnym mającym zastosowanie jest art. 3 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym organem zobowiązanym do stwierdzenia okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym na wniosek osoby zainteresowanej jest właściwy urząd gminy. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2 ustawy jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. Dokumentami potwierdzającymi poszczególne okresy pracy w gospodarstwie rolnym są księgi podatkowe, rejestry gruntów, ewidencja wojskowa, w której np. zaznaczony jest fakt odroczenia służby wojskowej w związku z prowadzeniem gospodarstwa, dokumentacja związana z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym, osobowym oraz inne znajdujące się w dyspozycji urzędu. Identyczny "wykaz" dokumentów przyjęto w judykaturze (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2020 r., III SA/Łd 143/20, LEX nr 2978820 oraz powołane w uzasadnieniu orzecznictwo, w szczególności wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2019 r., III SA/Lu 138/19 ). Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ w oparciu o posiadana dokumentację ustalił, że: skarżąca od 26 sierpnia 1986 r. do 11 września 2015 r. była zameldowana pod adresem [...]; gospodarstwo rolne pod adresem [...] jest własnością matki skarżącej od 6 lutego 1996 r., a skarżąca stała się jego dzierżawcą od 1 września 2018 r.; skarżąca nie korzystała ze zwrotu podatku akcyzowego; skarżąca nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organ nie znalazł żadnych dokumentów związanych z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym lub osobowym rolników, nakazów płatniczych, aktów notarialnych odnoszących się do skarżącej. Skoro z dostępnych rejestrów, ewidencji i innej dokumentacji nie wynika stan faktyczny, którego potwierdzenia oczekuje skarżąca, to organ nie mógł wydać zaświadczenia zgodnie z jej wnioskiem. Organy przedstawiły uzasadnienie tego stanu rzeczy w swoich postanowieniach. 9. Jako podstawę do wydania zaświadczenia skarżąca wskazywała konsekwentnie zeznania świadków oczekując, od organów wystawienia zaświadczenia w oparciu o tak zaproponowany dowód. Tak sformułowane żądanie nie znajduje jednak uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Sąd podziela ten pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, że udowodnienie okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym zeznaniami co najmniej dwóch świadków może nastąpić wtedy, gdy organ nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy. Jednakże zeznania tych świadków, wbrew przekonaniu skarżącej, mogą być przedmiotem oceny dokonanej przez pracodawców (lub właściwe organy, np. organy wojskowe, policyjne) w związku z obliczeniem pracowniczego stażu pracy. Nie mogą one natomiast stanowić podstawy do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1773/13, wyrok WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 581/17). Adresatem norm zawartych w art. 3 ust. 1-3 ustawy jest bowiem pracodawca, a jedynie w jego ust. 1 wskazano na organ uprawniony do wydania zaświadczenia stanowiącego podstawę wliczenia dodatkowego okresu pracy do stażu pracowniczego. Przepis powyższy nie określa jednak zasad i trybu postępowania przed organem właściwym do wydania zaświadczenia. Dodatkowo należy wyraźnie zaznaczyć, że art. 3 ust. 3 ustawy nie stanowi lex specialis w stosunku do art. 218 § 2 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów w ust. 2 stanowi, że jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. Zaś zgodnie z ust. 3 w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. Regulacja ta oznacza tylko i wyłącznie to, że ustawodawca dopuszcza inny sposób dowodzenia przez zainteresowaną osobę okresów pracy w gospodarstwie rolnym, w przypadku, gdy brak jest dokumentów pozwalających na wydanie zaświadczenia w tej kwestii przez właściwy urząd gminy. Regulacja ta nie rozszerza katalogu środków dowodowych, które mogą mieć zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, prowadzonym w trybie art. 218 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1414/15). Niemniej jednak, jak była o tym mowa wyżej, zeznania świadków mogą być oceniane przez pracodawców, ale nie mogą one stanowić podstawy do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy. Jeszcze raz należy podkreślić, że przepisy ustawy adresowane są do pracodawców i do pracowników wykonujących pracę w ramach stosunku pracy i regulują kwestie wliczania do stażu pracowniczego okresów wymienionych w ustawie. Zgodnie z art. 1 ustawy wliczeniu podlegają: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Skarżąca podjęła starania o wliczenie do stażu pracowniczego trzeciego z wyżej wymienionych okresów podlegających uwzględnieniu w ogólnym stażu pracy - tj. okresu pracy domownika rolnika. Z punktu widzenia spełnienia warunku opisanego ww. pkt 3 art. 1 ust. 1 ustawy przesądzające znaczenie ma zatem ustalenie, czy mamy do czynienia z "domownikiem" w rozumieniu tego przepisu. Przepis ten co do pojęcia "domownika" odsyła z kolei do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Przepisami dotyczącymi ubezpieczenia społecznego rolników były: od dnia 1 stycznia 1983 r. ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 1991 r. (i nadal) - ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 90). Obie ustawy zawierają legalne definicje domownika. Skarżąca wskazuje na okres pracy w gospodarstwie rolnym wykonywanej w okresie obowiązywania ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. W powyższej ustawie pojęciem domownika określa się osobę, która spełnia łącznie pięć warunków: jest osobą bliską rolnikowi, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, ukończyła 16 lat, stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Łączne spełnienie tych warunków ww. ustawa wiąże zaś z powstaniem objęcia domownika obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (definicja domownika została skonstruowana właśnie po to, by określić, kiedy istnieje obowiązek ubezpieczenia). Zgodnie z przepisami ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników z 1990 r. okoliczności mające wpływ na powstanie obowiązku ubezpieczeń społecznych domowników rolnika od stycznia 1991 r. stwierdza KRUS. Z powyższego wynika, że potwierdzenie okresów pracy w gospodarstwie rolnym skarżącej wymagałoby od organu I instancji ustalenia w oparciu o posiadane zasoby, że jest ona osobą bliską rolnikowi, pozostawała we wskazanym okresie we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem lub zamieszkiwała na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, stale pracowała w tym gospodarstwie rolnym i nie była związana z rolnikiem stosunkiem pracy. O ile ustalenie stopnia pokrewieństwa i miejsca zamieszkiwania skarżącej jest z pewnością możliwe na podstawie danych obowiązkowo gromadzonych przez urząd gminy, to już okoliczności związane z wykonywaniem stałej pracy i fakt objęcia skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego rolników nie leży we właściwości rzeczowej organu gminy. Należy też zauważyć, że strona nie kwestionuje zresztą okoliczności, że organ I instancji nie posiada wszystkich tych danych potrzebnych do potwierdzenia okresu jej pracy w charakterze domownika rolnika. Domaga się jedynie wydania zaświadczenia w oparciu o pisemne zeznania świadków, bezpodstawnie przyjmując, że przepis art. 218 § 2 k.p.a. umożliwia w postępowaniu zaświadczeniowym prowadzenie dowodów innych niż dokumenty będące w dyspozycji urzędu gminy. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ I instancji wyjaśnił, że prowadzone przez ten organ urządzenia ewidencyjne, służące rejestrowaniu czynności dokonywanych przez urząd gminy, nie dają podstaw do potwierdzenia wykonywania pracy w charakterze domownika w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, to zasadnie należało odmówić skarżącej wydania wnioskowanego zaświadczenia. 10. W konsekwencji uznać należy, że wbrew zarzutom skargi organ administracji ustalił należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 w związku z art. 218 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu swego postanowienia, którego treść spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. W tym stanie rzeczy, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.