II SA/Bd 1249/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 sierpnia 2023 r. sprawy ze skarg G. I. i Profi-E. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1.uchyla zaskarżoną decyzję, 2.zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz G. I. kwotę 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3.zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz Profi- E. kwotę 997(dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SA/Bd 1249/22 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16 sierpnia 2022 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. nakazał Gminie I. – właścicielowi drogi zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości D., gmina I. , dokonać rozbiórki ww. obiektu. wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. przeprowadził w dniu 14 kwietnia 2021 r. czynności kontrolne ww. nieruchomości w związku z zawiadomieniem dotyczącym samowolnie wybudowanej drogi zlokalizowanej na przedmiotowej działce przez inwestora P. sp. z o.o. W wyniku kontroli ustalono istnienie warstwy wierzchniej drogi wewnętrznej o długości 300 m z tłucznia białego, określono szerokość drogi jako wynoszącą między 4,80 m a 7,90 m oraz wysokość skarpy utworzonej na granicy z działką o numerze ewidencyjnym [...] jako wynoszącą między 0 m a 0,80 m. Podczas kontroli pełnomocnik P. sp. z o.o. oświadczył, że spółka dokonywała jedynie bieżącej konserwacji drogi polegającej na jej wyrównaniu oraz że powiadomiła Gminę I. o wykonywanych czynnościach. Przedstawiciel Gminy I. stwierdził, że spółka utwardziła drogę znaczną ilością kruszywa, co doprowadziło do znacznego podniesienia niwelety oraz poszerzenia drogi oraz że spółka poinformowała Gminę o zamiarze wykonywania ww. prac, jednak nie przedstawiła dokumentacji projektowej. Organ I instancji otrzymał od Gminy I. dokumentację dotyczącą stanu nawierzchni przedmiotowej drogi przed wykonaniem jej utwardzenia, a także otrzymał od Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii dokumentację zdjęciową dla ww. nieruchomości przed oraz po dacie 1 stycznia 2021 r. Następnie organ pozyskał informację od Starosty [...], że ten nie przyjmował wniosku o budowę przedmiotowej drogi, nie wydawał pozwolenia na jej budowę i nie przyjmował zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę w zakresie ww. drogi. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji przywołał przepisy prawa oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące kwestii uzyskania pozwolenia na budowę drogi. Organ wskazał, że P. sp. z o.o. złożyła wniosek o legalizację przedmiotowej drogi, w związku z czym organ zobowiązał spółkę do przedłożenia stosownych dokumentów. W dniu 20 lipca 2022 r. do organu wpłynęło pismo Gminy I. informujące, że Gmina nie udzieliła ww. spółce prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane i nie zamierza takiego prawa udzielić. Organ I instancji poinformował ww. spółkę, że nie przychyla się do przedłożonego wniosku, ponieważ oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niezbędne celem zalegalizowania przedmiotowego obiektu. Z tych też względów organ uznał, że przedmiotowa droga podlega rozbiórce. Od powyższej decyzji organu I instancji Gmina I. wniosła odwołanie podnosząc, że w jej ocenie roboty budowlane nie zostały jeszcze zakończone, a zatem to inwestor powinien zostać obciążony nakazem rozbiórki. Ponadto Gmina wskazała, że nie zamierza udzielić prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spółce, jednak zezwala na podjęcie przez nią działań związanych z rozbiórką obiektu. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniosła także P. sp. z o.o. wskazując, że nie było konieczności uzyskania pozwolenia na budowę celem przeprowadzenia prac przez spółkę, ponieważ spółka dokonywała jedynie bieżącej konserwacji drogi polegającej na jej wyrównaniu i utwardzaniu za pomocą kruszywa. Spółka wskazała, że z dokumentacji zdjęciowej i filmowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii wynika, że przed wykonaniem ww. prac znajdował się na terenie przedmiotowej nieruchomości pas nieutwardzonego gruntu, co potwierdza, że spółka jedynie utwardziła grunt. Dalej spółka wskazała, że pismem z dnia 26 marca 2021 r. powiadomiła Gminę I. o wykonywanych czynnościach, co świadczy o tym, że spółka działała zgodnie z przepisami prawa. W ocenie spółki, na przeprowadzenie prac takich jak bieżąca konserwacja polegająca na wyrównaniu i utwardzeniu drogi za pomocą kruszywa nie ma wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, ani nawet zgłoszenia. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołań Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 października 2022 r., znak: [...], w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej "art. 49e ust. 1 pkt 3" i w tym zakresie orzekł na podstawie "art. 49e pkt 3" oraz w punkcie 2. utrzymał w mocy pozostałą część zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego P. sp. z o.o. dopuściła się samowoli budowlanej polegającej na budowie drogi na terenie przedmiotowej działki i nie spełniła obowiązku przedłożenia organowi wymaganych dokumentów legalizacyjnych. Ponadto organ podkreślił, że adresatem decyzji jest Gmina I. , ponieważ jako właściciel przedmiotowej nieruchomości ma realną możliwość jej realizacji, natomiast spółka nie posiada uprawnień do dysponowania nieruchomością. Na powyższe rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosły Gmina I. oraz P. sp. z o.o. (dalej: skarżący) wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – dalej "k.p.a.") poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenie stanu faktycznego sprawy i nieustalenie, że właściciel wyraził zgodę inwestorowi na rozbiórkę samowoli budowlanej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 7 w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń faktycznych organów obu instancji jedynie o brak zgody właściciela na budowę drogi przez P. sp. na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości D., gmina I. . Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 52 w zw. z art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej p.b.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na nakazaniu rozbiórki obiektu Gminie, pomimo że z zebranego w toku materiału jasno wynika, że jest to obowiązek Inwestora, albowiem ma zgodę właściciela na wejście i usunięcie samowoli. Skarżąca Spółka zarzuciła natomiast naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, albowiem organ ten prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, - art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, czy istniały podstawy do nakazania skarżącej spółce dokonania rozbiórki drogi zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości D., gmina I. , - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegającego na tym, że w sprawie wydania decyzji nie zostały podjęte wszelkie konieczne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (zasada ta nakazuje bowiem zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością), poprzez: a. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek pominięcia w stanie faktycznym następujących okoliczności: - spółka dokonała jedynie bieżącej konserwacji drogi zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości D., polegającej na jej wyrównaniu w taki sposób, że utwardzono tą drogę kruszywem w celu umożliwienia przejazdu na co w ocenie spółki, nie jest konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, - spółka powiadomiła pismem z dnia 26 marca 2021 roku Gminę I. o wykonywanych czynnościach tj. konserwacji i wyrównaniu drogi zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości D., - brak przedstawienia przez spółkę P. sp. z o.o. dokumentacji projektowej dla przedsięwzięcia polegającego na wyrównaniu drogi zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości D. wynikał z tego, iż do wykonania tego typu prac nie ma konieczności przedstawiania dokumentacji projektowej, bowiem spółka dokonała jedynie utwardzenia pasa nieutwardzonego gruntu celem umożliwienia przejazdu, a sama spółka nie została wezwana przez Gminę I. do przełożenia takiej dokumentacji, b. brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, c. zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób podczas, gdy na organie spoczywa obowiązek wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz wskazanie przyczyn, z jakiego powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 8 k.p.a., bowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji obarczonej wadą i niewykonalną, bowiem jest to droga gminna, z której korzysta wiele osób, która jest niezbędna do tego, aby dotrzeć do wielu nieruchomości i skoro w ocenie organu wskutek bieżącej konserwacji drogi doszło do poszerzenia lub podwyższenia drogi, to tego de facto powinna dotyczyć decyzja o nakazie rozbiórki, - art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie zarówno przez organ I i II instancji postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2023 r. , działając na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd połączył sprawy z obydwu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z wyżej wskazanymi kryteriami, należało uznać, że nie odpowiada ono prawu. Przedmiotem postępowania w sprawie jest ocena prawidłowości ww. decyzji z dnia 7 października 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. z dnia 16 sierpnia 2022 r., w zakresie w jakim organy nakazały Gminie I. – właścicielowi drogi zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości D., gmina I. , wybudowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonać rozbiórki ww. obiektu. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż stosownie do art. 28 ust. 1 i 1a p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b.), którą wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 p.b.). Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. przez budowlę rozumie się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. obiekty liniowe, które w myśl art. 3 pkt 3a p.b. są obiektami budowlanymi, których charakterystycznym parametrem jest długość, a w szczególności są to drogi. Należy także wyjaśnić, iż zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 – dalej "u.d.p.") przez drogę rozumie się budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Biorąc pod uwagę powyższe, drogi, jako obiekty liniowe, są budowlami w myśl Prawa budowlanego oraz ustawy o drogach publicznych, co oznacza, że w celu ich budowy, przebudowy, montażu, remontu czy rozbiórki inwestor musi uzyskać stosowne pozwolenie na budowę. Poza sporem w niniejszej sprawie znajduje się, że droga zlokalizowana na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości D., gmina I. , stanowi budowlę. Kwestią sporną nie jest również, że właścicielem drogi jest skarżąca gmina, zaś inwestorem prac na niej podjętych jest skarżąca spółka, natomiast prace te zostały podjęte bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i bez dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Skarżąca Gmina nie podważa również tego, że skarżąca spółka wykonała roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże w jej ocenie to skarżąca spółka powinna być adresatem zaskarżonej decyzji o nakazie rozbiórki, gdyż Gmina wyraziła na to zgodę. Jednocześnie w ocenie skarżącej spółki do wykonania robót budowlanych w zakresie w jakim miały one miejsce w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia prac budowlanych, gdyż spółka dokonała jedynie bieżącej konserwacji polegającej na wyrównaniu i utwardzeniu drogi za pomocą kruszywa. Samo nawiezienie kruszywa, tłucznia lub innego materiału utwardzającego podłoże i wyrównanie nim terenu faktycznie nie stanowi budowy drogi w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. w zw. z art. 4 pkt 2 u.d.p. Jeżeli jednak nawieziony materiał zostanie połączony z podłożem o takiej grubości i trwałości, że w efekcie powstanie powierzchnia służąca celom komunikacyjnym dla samochodów i innych pojazdów to wówczas może dojść do wykonania budowli będącej drogą, tj. obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1809/18, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 64/13). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, m.in. z dokumentacji fotograficznej organu I instancji, dokumentacji fotograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, czy też z oświadczeń przedstawicieli obu skarżących – doszło do położenia przez skarżącą spółkę na istniejącej powierzchni warstwy wierzchniej wykonanej z tłucznia białego. W wyniku położonej tej warstwy doszło do podniesienia i wyrównania drogi, a także do jej poszerzenia, co umożliwiło przejazd samochodom i innym pojazdom. Należy zatem uznać, że prace wykonane na przedmiotowym terenie były robotami budowlanymi w myśl Prawa budowlanego polegającymi na budowie drogi, ponieważ zastosowane przez skarżącą spółkę poprawiły jakość podłoża tworząc powierzchnię służącą celom komunikacyjnym dla samochodów i innych pojazdów. Biorąc pod uwagę powyższe podkreślić należy raz jeszcze, że stosownie do art. 28 ust. 1 i 1a p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, którą wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak już wcześniej wspomniano, skarżąca spółka nie uzyskała takiego pozwolenia przed wybudowaniem przedmiotowej drogi, wobec czego organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie legalizacyjne w myśl art. 48 p.b. Stosownie do art. 48b ust. 2 pkt 2 p.b. wśród dokumentów legalizacyjnych, wymaganych do legalizacji przedsięwzięcia budowlanego, wymagane są m.in. dokumenty o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., tj. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oceniając zaistnienie wskazanej wyżej przesłanki legalizacyjnej organ I instancji uznał, że zgodnie z oświadczeniem skarżącej Gminy z dnia 19 lipca 2022 r. skarżąca Spółka nie uzyskała od właściciela gruntu, tj. Gminy, prawa do dysponowania tą nieruchomością. Nie ulega jednak wątpliwości, że treść odwołania wniesionego przez skarżącą Gminę, a w szczególności odniesienie się w nim do kwestii wyrażenia zgody na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane nie jest tak jednoznaczna, jak przyjął to organ odwoławczy i w konsekwencji nie została przez niego prawidłowo oceniona. Przede wszystkim nie zweryfikowano w II instancji zawartego w odwołaniu twierdzenia skarżącej Gminy, że brak wyrażenia zgody na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane nie oznacza braku tej zgody na podjęcie przez inwestora robót rozbiórkowych, co mogło wskazywać na zgodę Gminy na wykonanie robót w tym zakresie. Podkreślić bowiem trzeba, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym kwestia oświadczenia skarżącej Gminy co do zgody na wykonaniu na jej nieruchomości robót budowlanych jest elementem stanu faktycznego sprawy. Zatem pominięcie jednoznacznego ustalenia tej okoliczności stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) , które to uchybienie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy również wskazać, że z jednoznacznego ustalenia co do rzeczywistej woli skarżącej Gminy w zakresie udostępnienia nieruchomości w celu rozbiórki drogi nie zwalniał organu fakt, że dopiero w odwołaniu skarżąca Gmina zawarła oświadczenie w tym zakresie, skoro zgodnie z zamieszczoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. W tej sytuacji, nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, należało uchylić zaskarżoną decyzję celem dokonania ponownej oceny zawartego w odwołaniu oświadczenia skarżącej co do zakresu robót budowlanych, na których wykonanie Gmina wyraża zgodę. Tym samym, z uwzględnieniem wyżej przedstawionych rozważań Sądu, w ponownym postępowaniu organ II instancji dopiero po uzyskaniu jednoznacznego stanowiska skarżącej Gminy co do zgody na wykonanie na jej nieruchomości robót budowlanych przez inwestora, będzie możliwe rozstrzygnięcie, kto w niniejszej sprawie powinien być adresatem nakazu rozbiórki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 w 1 pkt 1 lit.c orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w pkt 2 i 3 wyroku Sąd postanowił o kosztach postępowania. Wysokość tych kosztów w punkcie 2 wyroku obejmuje zwrot na rzecz Gminy I. uiszczonego przez wpisu od skargi w kwocie 500 zł., a w pkt 3 wyroku wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej spółki w kwocie 480 zł, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. poz. 1800, z późn. zm.), zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wpis od skargi uiszczony w kwocie 500 zł.