II SA/Bd 1035/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję [...] Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w T. z dnia 13 czerwca 2023 r. w przedmiocie przyznania stypendium rektora oddala skargę.

Po rozpoznaniu wniosku J. T. (dalej jako: skarżący) z dnia [...] listopada 2022 r. Komisja Stypendialna [...] w T. (obecnie Uniwersytet [...] w T.) - dalej jako: "organ I instancji", decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. odmówiła studentowi przyznania stypendium Rektora w semestrze zimowym roku akademickiego 2022/2023. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że weryfikacja historii przebiegu studiów skarżącego w systemie teleinformatycznym POL-on (Zintegrowany System Informacji o Nauce i Szkolnictwie) wykazała, że okres studiowania strony skarżącej na studiach pierwszego stopnia przekroczył 12 semestrów. Skarżący realizował naukę na studiach pierwszego stopnia: 1) w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 5 semestrów, 2) w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 7 semestrów, 3) w roku akademickim 2014/2015 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 2 semestry, 4) w roku akademickim 2017/2018 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 2 semestry, 5) w roku akademickim 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021 na Uniwersytecie [...] w T. - 5 semestrów, 6) w roku akademickim 2021 /2022 oraz 2022/2023 na Uniwersytecie [...] w T. (wcześniej [...] w T.) - przez okres 3 semestrów. Komisja stwierdziła, uwzględniając wcześniejsze semestry realizowane na studiach pierwszego stopnia, że nauka realizowana przez studenta od października 2022 w [...] w T. była dla skarżącego 18 semestrem studiowania. Nadto, Komisja stypendialna wyjaśniła, że w myśl art. 93 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, semestry realizowane w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014 w liczbie 5 realizowane na Uniwersytecie [...] na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych oraz semestr realizowany w roku akademickim 2014/2015 na Uniwersytecie [...] na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych traktowany jest jako jeden semestr. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie stypendium rektora w semestrze zimowym roku akademickiego 2022/2023. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 86 ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, - Zarządzenia Rektora [...] w T. nr [...] z dnia [...] września 2022 r. oraz - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania stypendium Rektora przez odwołującego. Skarżący zarzucił wadliwe uzasadnienie decyzji. Stanowisko poparł licznymi wyrokami sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego, przepisy kodeksowe wprost wskazują, że nie chodzi o okres studiowania, ale o przyznanie pomocy, a to może nastąpić tylko na podstawie decyzji organu stypendialnego. Zdaniem skarżącego, z tą interpretacją zgadzają się sądy administracyjne, wskazując na brak ustawowej definicji "przysługiwania świadczeń". Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] w T. – dalej jako: "organ II instancji", działając na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4, art. 91, art. 92 ust. 1, art. 93 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce (Dz.U. z 2023 r. poz. 742) – dalej jako: "ustawa" oraz art. 104, art. 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz.775) oraz § 1 ust 2 i § 3 ust. 1 pkt 4 i § 13-16 w zw. z § 22 Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. (po zmianie nazwy Uniwersytet [...] w T.) wprowadzonego Zarządzeniem Rektora NR [...] z dnia [...] września 2022 r. w sprawie ustanowienia Regulaminu Świadczeń dla studentów [...] w T. na rok akademicki 2022/2023, utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania. Na wstępie uzasadnienia przytoczył treść powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce. Stwierdził, że przepisy te narzucają organom uczelnianym konieczność zweryfikowania, czy w dacie wydania decyzji dany student spełnia warunki otrzymania stypendium. Organ opisał procedurę rozpoznawania wniosków o przyznanie stypendium Rektora. Wskazał, że narzędziami weryfikacji jest System Informacji o Nauce i Szkolnictwie Wyższym (POL-on) oraz posiłkowo wewnętrzna uczelniana baza danych. Weryfikacja uprawnienia skarżącego o przyznanie stypendium Rektora polegała na analizie danych zawartych w systemie POL-on, który poza danymi co do okresu i toku kształcenia studenta na uczelni, wskazuje również na okresy studiowania danej osoby na innych uczelniach. Organ odwoławczy podał, że w przypadku skarżącego semestr roku akademickiego 2022/2023, rozpoczynający się od października 2022 r. realizowany w [...] w T. był 18 semestrem studiowania ogółem - w tym 18 semestrem, na którym realizowane były studia pierwszego stopnia. Uwzględniając przerwy w pobieraniu nauki, w których skarżący nie miał statusu studenta - na dzień złożenia wniosku o stypendium ([...] listopada 2022 r.) oraz dzień wydania decyzji odmawiającej przyznania prawa do stypendium Rektora ([...] kwietnia 2023 r.) okres odbywania nauki na studiach pierwszego stopnia - przekroczył 9 semestrów, a ogółem 12 semestrów. Ponadto, organ powołał stanowisko Ministerstwa Edukacji i Nauki (pismo z dnia [...] lutego 2019 r. [...] ), z którego wynika że okres, o którym mowa w ustawie (czyli okres 6-letni przysługiwania świadczeń - obecnie 12 semestrów) rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Do okresu 6 lat studiowania (obecnie 12 semestrów) należy zaliczyć łącznie wszystkie okresy dotychczasowego studiowania na wszelkich kierunkach i nawet na różnych uczelniach. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Zdaniem organu II instancji, wykładnia art. 93 ust. 4 ustawy musi być zgodna z intencją ustawodawcy. Zgodnie z nadal aktualną interpretacją powyższych przepisów przyjętą przez Ministra Edukacji i Nauki, będącego dysponentem i organem rozliczającym dotacje przeznaczone na świadczenia pomocy materialnej dla studentów, wskazany okres 6 lat oznacza łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, czyli 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów, niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym, dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. Zdaniem organu II instancji 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się (strona internetowa Ministerstwa Edukacji i Nauki: [...]. Skarżący złożył skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w T. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), tj.: 1. art. 86 ust. 1 pkt 4 i art. 93 ust. 4 pkt 1 ustawy poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że stypendium Rektora przysługuje maksymalnie przez 12 semestrów studiowania na studiach pierwszego stopnia, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że okres 12 semestrów należy liczyć jako okres pobierania stypendium, 2. art. 86 ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i zaliczenie do pobierania stypendium i studiowania okresu sprzed wejścia w życie ustawy (1 października 2019 r.) w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że należy rozdzielić te okresy i uwzględnić wyłącznie okres po wejściu w życie ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, 3. zarządzenia nr [...] Rektora [...] w T. z dnia [...] września 2022 r. w sprawie ustanowienia Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. na rok akademicki 2022/2023 - § 1 ust. 2 Regulaminu poprzez zastosowanie przepisu sprzecznego z przepisem ustawy poprzez uznanie, że okres 12 semestrów otrzymywania stypendium należy liczyć jako okres studiowania, a nie faktycznego pobierania stypendium. Ponadto, skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzji zarzucił inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego stypendium rektora i wadliwe, niepełne ustalenia faktyczne, co do spełnienia warunków otrzymania tego świadczenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komisji Stypendialnej z dnia [...] kwietnia 2023 r. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, 2) o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, 3) zwrot kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi nie zakwestionował ustalonej przez organ ilości semestrów objętych okresem studiowania. Stwierdził, że przyjęta przez Komisję Stypendialną wykładnia art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r. jest wadliwa. Komisja Stypendialna przyjęła bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Skarżący odnosząc się do art. 93 ust. 4 ustawy odwołał się do wykładni językowej. Za właściwą skarżący uznał wykładnię art. 93 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r., zaprezentowaną przez K. Leweckiego w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62), który przyjmuje, że pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem. Ten sam sposób wykładni skarżący uznaje za właściwy w odniesieniu do art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. i w art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r., należy je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu, o którym mowa w omawianych przepisach, ma znaczenie to, że student występował oświadczenie, które zostało mu przyznane i je pobrał. Skarżący odwołał się do art. 86 ust. 1 ustawy i wskazał, że student może jedynie ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia (m.in. stypendium rektora), ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. I tak, art. 87 ustawy wskazuje przesłanki ubiegania się o stypendium socjalne, art. 89 ustawy warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, art. 90 ustawy. warunki przyznania zapomogi, art. 91 ustawy warunki stypendium rektora, a art. 359 ustawy warunki uzyskania stypendium ministra. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej. Zatem sześcioletni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. i okres 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r., należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczenia", o którym mowa w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się oświadczenie" w związku z posiadaniem statusu studenta, jak przyjęła to Komisja Stypendialna w niniejszej sprawie. Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7051/21; z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21. Prezentowany jest w także przez wojewódzkie sądy administracyjne, np. w wyrokach: WSA w Szczecinie z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20; WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 461/20 i z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 460/20; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20; WSA w Łodzi z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 105/20 i z 3 września 2020 r., III SA/Łd 109/20; WSA w Poznaniu z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 773/20; WSA w Krakowie z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt 394/20; WSA w Bydgoszczy z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1223/20; WSA w Warszawie z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/20. Skarżący wskazał, że powyższa wykładnia znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (druk nr VIII.2446), w którym wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Skarżący podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że "przysługiwanie świadczenia" to pobieranie świadczenia, które rzeczywiście studentowi przysługiwało. Okres 12 semestrów ograniczający czas przysługiwania stypendium stosownie do art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r. należy liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium, a skoro jest to świadczenie okresowe, wypłacane co miesiąc, to okres 6 lat (12 semestrów) upłynie po 72 miesiącach otrzymywania stypendium. Taki sposób liczenia tego okresu wynika z tego, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy, a gdy kształcenie trwa semestr - przez okres do 5 miesięcy. Rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego. Student nie ma prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W konsekwencji nie można uznać, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. Istotne jest też to, że ustawodawca w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. nie posłużył się pojęciem roku akademickiego (jak np. w przepisie art. 92 ust. 1 i 2 u.p.s.w.n.), tylko kalendarzowego. Zatem zabieg ustawodawcy należy uznać za świadomy. Irrelewantne zatem jest, przez jaki okres wnioskowane stypendium student mógł otrzymywać, bowiem istotne jest to w jakim okresie to stypendium mu przysługiwało i je przyznano oraz że rzeczywiście je pobrał. Dotyczy to takiego świadczenia uzyskanego także na innych kierunkach studiów i innych uczelniach oraz na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., III OSK 4304/21). W niniejszej sprawie Komisja Stypendialna oraz Odwoławcza Komisja Stypendialna badając zaistnienie przesłanek przyznania stypendium rektora wliczyła cały okres studiowania przez skarżącego. Nie ustaliła jednak, czy świadczenie to skarżącemu rzeczywiście przysługiwało. Konsekwencją błędnej wykładni art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r., było wadliwe zastosowanie tych przepisów i odmowa przyznania skarżącemu stypendium rektora tylko z tego powodu, że posiada status studenta przez 18 semestrów. Następstwem tego jest naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego stypendium rektora i wadliwe, niepełne ustalenia faktyczne, co do spełnienia warunków otrzymania tego świadczenia. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do wliczania do okresu przysługiwania studentom świadczeń, o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy, świadczeń, które im przysługiwały na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) do okresu przysługiwania świadczeń. Z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. i z art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r. wynika, że przepisy te odnoszą się wyłącznie do świadczeń uzyskanych na gruncie tej ustawy, a zatem rozpoczęcie biegu tego terminu nie mogło mieć miejsca wcześniej niż z dniem wejścia w życie tych regulacji, to jest z dniem 1 października 2019 r. Skarżący uważa, że zaliczanie okresów pobierania wszelkich stypendiów przyznawanych studentom na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym do okresu, od wpływu którego uzależniona jest utrata prawa do świadczeń przyznawanych na podstawie ustawy prowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, albowiem zdarzenia zaistniałe w całości pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy z 2005 r., która tego rodzaju ograniczeń czasowych nie wprowadzała, przesądzałyby o bieżącym prawie do świadczeń na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów (por. wyrok WSA w Olsztynie z 29 czerwca 2021 r., II SA/Ol 216/21). W konsekwencji za jedyną prawidłową wykładnię przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, należy uznać rozpoczęcie liczenia okresu przysługiwania świadczeń od dnia wejścia w życie przepisów o pomocy materialnej w tej ustawie (por. K. Lewecki, Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów, (w:) Doradztwo podatkowe. Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych, nr 1/2020, Warszawa 2020, Sędzia SN 1427-2008). Odwołując się do wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo reguł intertemporalnych należy zaznaczyć, że zasadą jest działanie ustawy nowej na przyszłość, gdyż przy braku odmiennej regulacji (a z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku) przepisy nowe nie mogą mieć wstecznego oddziaływania (lex retro non agit). Odstępstwo od zasady niedziałania prawa wstecz stanowiącej jeden z istotnych elementów państwa prawnego, jakkolwiek dopuszczalne (por. wyrok TK z 7 lutego 2001 r., K 27/00) nie może być domniemywane, lecz musi każdorazowo wynikać z konkretnej wypowiedzi ustawodawcy. Ponadto stypendia przewidziane w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stanowią inne świadczenia od tych, przyznawanych na podstawie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zmianie uległo nie tylko nazewnictwo świadczeń, ale także kompetencje do ich przyznawania oraz sposób finansowania. Przemawia to dodatkowo przeciwko stanowisku co do domniemanego retroaktywnego działania art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.w.s.n. w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. i art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 czerwca 2021 r. II SA/Bk 218/21). W konsekwencji powyższego, organ obliczając okres pobierania przez skarżącego stypendium, winna była uwzględnić okres pobierania tego świadczenia na podstawie przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W odpowiedzi na skargę odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytet [...] w T. wniosła o oddalenie jej w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu: pisma Ministerstwa Edukacji i Nauki z dnia 14 czerwca 2023 roku o nr [...] wraz z pismem Uczelni z dn. 14 maja 2023 r. - na fakt potwierdzający stanowisko Ministerstwa jako podmiotu przekazującego środki dla Uniwersytetu na wypłatę świadczeń pomocy materialnej, potwierdzenie zasadności wydanej przez Rektora zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (jeżeli takie wystąpią). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej: jako "p.p.s.a." - lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący w skardze zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś organ nie złożył wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w T., którą utrzymana została w mocy decyzja Komisji Stypendialnej z dnia [...] kwietnia 2023 r. o odmowie przyznania stypendium Rektora [...] w T. dla skarżącego w semestrze zimowym 2022/2023 roku. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Podstawy i tryb przyznawania stypendium rektora studentowi regulują przepisy art. 86 i następne ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r. poz. 742; dalej także: "u.p.s.w.n."). Zaznaczyć należy na wstępie, że ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2232, dalej: "Ustawa nowelizująca", "Nowelizacja") dokonano istotnej dla niniejszej sprawy zmiany ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw. W art. 1 pkt 3 Ustawy nowelizującej zmieniono wcześniejsze regulacje art. 93 i art. 94 dotyczące ograniczenia możliwości przyznania świadczeń oraz utraty prawa do nich. Uprzedni art. 93, który stanowił w ust. 2, że "świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat" zmienił brzmienie na: "Student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym przez niego kierunku". Natomiast w wyniku Nowelizacji art. 93 ust. 4 otrzymał brzmienie, że "łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów". Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm.). Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy zasadnie odmówiły przyznania Skarżącemu stypendium rektora na semestr zimowy w roku akademickim 2022/23 zgodnie z wnioskiem złożonym dnia [...] listopada 2022 r. Zasadniczą istotą sporu, który legł u podstaw wniesionej skargi był zarzut skarżącego dotyczący ilości semestrów, które powinny być zaliczone na poczet okresu studenckiego, którego limit, zgodnie z przepisami ustawy, ogranicza prawo do korzystania ze świadczeń studenckich. Skarżący powoływał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazywało na to, że do limitu tego należy zaliczać jedynie te semestry, podczas których student pobierał świadczenia. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że orzecznictwo to ukształtowało się pod rządami obowiązującego poprzednio (do dnia 17 grudnia 2021 r.) brzmienia art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. Zgodnie z nim, świadczenia studenckie przysługiwały na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Przepis ten wykładać należało w ten sposób, że wyczerpanie limitu czasu, w którym przysługiwały świadczenia następowało dopiero po zakończeniu 6 roku pobierania świadczenia, a nie samego studiowania (por. wyroki WSA w G. z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 462/20 oraz z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 498/21, a także wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7051/21 i powołane w nim orzecznictwo). Obecnie limit ten wyznacza ustawa p.s.w.n. w brzmieniu znowelizowanym z dniem 18 grudnia 2021 r. przez ustawę z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232). Zgodnie z aktualnym w dacie złożenia wniosku przez skarżącego brzmieniem art. 93 ust. 4 p.s.w.n. łączny okres, przez który przysługują świadczenia (...) wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Przepis art. 93 ust. 6 ustawy stanowi zaś, że do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Skoro zatem zgodnie z obecnym brzmieniem art. 93 ust. 4 p.s.w.n. określone w ilości semestrów ograniczenie czasowe uprawnienia studenta do pobierania świadczeń studenckich występuje - co zostało jasno i wprost wyartykułowane przez ustawodawcę - ,,bez względu na ich pobieranie przez studenta", to bezprzedmiotowe jest - jak zostało to uczynione w skardze - odwoływanie się do stanowiska sądów administracyjnych dotyczącego odmiennego stanu prawnego. Z brzmienia art. 93 ust. 4 p.s.w.n. jednoznacznie wynika, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca określił łączny okres 12 semestrów (z podziałem na limit semestrów obowiązujący na studiach I i II stopnia), w czasie którego studentowi przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n. (m.in. stypendium rektora), uniezależniając przyznanie tego prawa - jak było to rozumiane w uprzednio obowiązującym stanie prawnym - od okoliczności rzeczywistego pobierania świadczenia. Na gruncie aktualnie obowiązującego stanu prawnego okolicznością wpływającą na posiadanie przez studenta prawa do świadczeń jest zatem sama możliwość ubiegania się o świadczenie w związku z posiadanym statusem studenta, nie zaś przysługiwanie studentowi takiego świadczenia rozumiane jako bycie przez studenta beneficjentem świadczenia i otrzymywanie go w danym semestrze. Z tego też powodu Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - nie podziela poglądu wyrażonego w przywołanym przez skarżącego zarówno w odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji jak i skardze stanowiska, że okres 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 p.s.w.n. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r., należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Sąd podkreśla, że przywołana powyżej nowelizacja ustawy p.s.w.n. jednoznacznie ograniczyła czasokres, przez który prawo studenta do świadczeń przysługuje - do 12 semestrów, wiążąc ten czas z okresem samego studiowania, jako podstawowej przesłanki ustawowej związanej z uprawnieniem do ubiegania się o świadczenia, z których student może korzystać. Ustawodawca jednoznacznie zmienił wcześniejszą normę z pierwotnie uregulowanym czasem przysługiwania stypendium, uzależnionym - co znajdowało potwierdzenie w ówczesnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym - od faktu otrzymywania świadczeń stypendialnych, dokonując aktualnie jej doprecyzowania, że łączny okres przysługiwania świadczeń wynosi 12 semestrów (z rozróżnieniem na I i II stopnień studiów), bez względu na ich pobieranie przez studenta (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 28 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 31/23 oraz w Gdańsku z 11 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 98/23). Nie jest sporne, że skarżący, składając wniosek o przyznanie stypendium Rektora realizował już naukę na studiach pierwszego stopnia: 1) w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 5 semestrów, 2) w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 7 semestrów, 3) w roku akademickim 2014/2015 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych- 2 semestry, 4) w roku akademickim 2017/2018 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych - 2 semestry, 5) w roku akademickim 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021 na Uniwersytecie [...] w T. - 5 semestrów, 6) w roku akademickim 2021 /2022 oraz 2022/2023 na Uniwersytecie [...] w T. (wcześniej [...] w T.) - przez okres 3 semestrów. Zatem słusznie na podstawie powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że nauka realizowana przez skarżącego od października 2022 w [...] w T. była dla studenta 18 semestrem studiowania mając na uwadze wszystkie wcześniejsze semestry realizowane na studiach pierwszego stopnia. W ocenie Sądu, prawidłowo Komisja Stypendialna wyjaśniła, że w myśl art. 93 ust. 6 ustawa p.s.w.n., semestry realizowane w roku akademickim 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014 w liczbie 5 realizowane na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych oraz semestr realizowany w roku akademickim 2014/2015 na Uniwersytecie [...] w T. na Wydziale Politologii i Studiów Międzynarodowych traktowany jest jako jeden semestr. Wobec powyższego, w świetle brzmienia art. 93 ust. 4 p.s.w.n. brak było podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego stypendium. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że - wbrew zarzutom skargi - organy uczelni obu instancji orzekając o odmowie przyznania skarżącemu stypendium rektora nie naruszyły prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 4 p.s.w.n. Skład tut. Sądu w pełni akceptuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z 12 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 300/23, że pojęciu "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy nadać powszechne rozumienie językowe i odnosić je do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. Jednakże dokonana, wyżej cytowana, nowelizacja jednoznacznie ograniczyła czasokres, przez który to prawo przysługuje (do 12 semestrów, ewentualnie 14 semestrów dla jednolitych studiów magisterskich), wiążąc ten czas z okresem samego studiowania jako podstawowej przesłanki ustawowej i związanego z nią uprawnienia do ubiegania się o świadczenia, z którego student może korzystać. Powyższe twierdzenie potwierdza analiza uzasadnienia do Ustawy nowelizującej, opublikowanego na stronie internetowej Sejmu RP (https://www.sejm.gov.pl, druk nr 1569, Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw). Na stronie 4 tego uzasadnienia wskazano, że: "Celem wprowadzenia zmiany w art. 93 ustawy jest zróżnicowanie okresu przysługiwania świadczeń dla studentów w zależności od czasu trwania studiów, a także doprecyzowanie sposobu ustalania tego okresu. Obecnie okres przysługiwania świadczeń wynosi 6 lat, niezależnie od okresu trwania studiów. Proponuje się wprowadzenie regulacji przewidującej przysługiwanie świadczeń maksymalnie przez łączny okres do 12 semestrów, w tym w przypadku studiów pierwszego stopnia – do 9 semestrów, zaś w przypadku studiów drugiego stopnia – do 7 semestrów. Jednocześnie w ust. 2 proponuje się utrzymanie dotychczasowej zasady, zgodnie z którą poszczególne świadczenia przysługiwały tylko na jednym kierunku studiów – w przypadku równoczesnego kształcenia na kilku kierunkach, przy czym pozostawia się do wyboru studenta, na którym kierunku będzie otrzymywał poszczególne świadczenia. W przypadku jednolitych studiów magisterskich, które zgodnie z przepisami prawa trwają 11 albo 12 semestrów, proponuje się wydłużenie okresu przysługiwania świadczeń o 2 semestry". Następnie dalej na tej samej stronie uzasadnienia wyjaśniono: "Ponadto – w celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i ujednolicenia sposobu ustalania przez uczelnie prawa studentów do świadczeń – proponuje się doprecyzowanie okresów przysługiwania świadczeń przez wskazanie wprost, że do okresów przysługiwania świadczeń wliczają się wszystkie semestry studiowania, z wyjątkiem kolejnych studiów pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. Wyrażenie "rozpoczęty semestr" występujące w tym przepisie należy traktować jako pełny semestr, bez względu na to, czy kształcenie trwało przez okres całego semestru czy krócej. Zgodnie z intencją projektodawcy nie będzie miało znaczenia, czy kształcenie trwało miesiąc czy dłużej (...)". Zauważyć także należy, że z mocy art. 18 Ustawy nowelizującej wchodziła ona w życie co do zasady (z pewnymi wyjątkami) po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia - czyli począwszy od 18 grudnia 2021 r. Odnośnie przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n., art. 16 Ustawy nowelizującej przewidział możliwość stosowania przepisów ustawy zmienianej w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022. Zatem wyłącznie w tym zakresie ustawodawca nie posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy polegającej na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. W związku z powyższym, przyznawanie świadczeń w pierwszym semestrze roku akademickiego 2022/2023 (którego dotyczył wniosek Skarżącego) podlega reżimowi ustawy w wersji zmienionej Nowelizacją. W związku z tym jakakolwiek inna interpretacja jej przepisów - niż zaprezentowana powyżej i sprowadzająca się do stwierdzenia, że prawo do stypendium jest uzależnione od okresu samego studiowania (12 lub 14 semestrów) bez względu na pobieranie go przez studenta - byłaby wykładnią contra legem. Brzmienie art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. jest jednoznaczne i konkretne. Treść tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i tym samym chybiony jest zarzut Skarżącego, że analiza omawianego ustępu prowadzić musi do wniosku, iż - podobnie jak miało to miejsce przed wspomnianą nowelizacją - określony maksymalny okres przysługiwania świadczeń rozumieć należy jako okres, w którym student świadczenia te pobierał, zostały mu przyznane, był ich beneficjentem. Ustawodawca jednoznacznie bowiem zmienił wcześniejszą normę z pierwotnie uregulowanym czasem przysługiwania stypendium stricte od daty otrzymywania świadczeń stypendialnych i aktualnie zawarł doprecyzowanie, że łączny okres przysługiwania świadczeń - bez względu na ich pobieranie przez studenta - wynosi 12 semestrów (z rozróżnieniem na 1 i 2 stopnień studiów), zaś w przypadku jednolitych studiów magisterskich 14 semestrów. Skoro więc Skarżący przekroczył już 12-ty semestr studiowania, to zasadnie organ odmówił przyznania wnioskowanego stypendium rektora. Stosownie do art. 342 u.p.s.w.n. ust. 1. Minister prowadzi Zintegrowany System Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on (w u.p.s.w.n. nazwany "Systemem POL-on"). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, POLON jest systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695, 1517 i 2320) i stosownie do ust. 3 pkt 3 przepisu obejmuje bazy danych - wykaz studentów. Jak stanowi art. 342 ust. 4 u.p.s.w.n. dane w Systemie POLON są przetwarzane w celu wykonywania zadań związanych z ustalaniem i realizacją polityki naukowej państwa, przeprowadzaniem ewaluacji jakości kształcenia, ewaluacji szkół doktorskich i ewaluacji jakości działalności naukowej, prowadzeniem postępowań w sprawie nadania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora, ustalaniem wysokości subwencji i dotacji, nadzorem nad systemem szkolnictwa wyższego i nauki, realizacją zadań przez NAWA, NCBiR oraz NCN. Na potrzeby niniejszej sprawy wskazać należy, że art. 344 ust. 1 u.p.s.w.n. zawiera wyliczenie danych znajdujących się w wykazie studentów (m.in. datę rozpoczęcia studiów, datę ich ukończenia i nazwę uzyskanego tytułu zawodowego albo datę skreślenia z listy studentów), natomiast art. 344 ust. 2 u.p.s.w.n. stanowi, że dane, o których mowa w ust. 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 353 w tym zakresie, wprowadzają do Systemu POLON rektorzy oraz rektorzy uczelni prowadzonych przez kościoły i inne związki wyznaniowe otrzymujących subwencje, dotacje i inne środki z budżetu państwa. Art. 354 ust. 1 u.p.s.w.n. stanowi natomiast, że dane w systemie POLON są aktualizowane, archiwizowane i usuwane przez podmiot, który je wprowadził. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 365 pkt 3 u.p.s.w.n. środki finansowe na szkolnictwo wyższe i naukę przeznacza się na świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, tj. m.in. na stypendia rektora. Zgodnie natomiast z art. 371 ust. 2 u.p.s.w.n. środki finansowe, o których mowa m.in. w art. 365 pkt 3 u.p.s.w.n. przyznaje się w formie dotacji podmiotowej. Powyższe regulacje prawne oznaczają, że środki finansowe na wypłatę stypendium rektora pochodzą z budżetu państwa i są przekazywane uczelni jako subwencja podmiotowa. W związku z faktem, że z art. 342 ust. 4 u.p.s.w.n. wynika, że dane zgromadzone w systemie POLON są wykorzystywane do realizacji polityki naukowej państwa oraz ustalania wysokości dotacji to w ocenie Sądu uzasadnione jest posługiwanie się nimi przez komisje stypendialne przy ustalaniu uprawnienia do przyznania stypendium. Zdaniem Sądu, słusznie również organ przyjął, że komisje stypendialne nie są uprawnione do podważania danych dostępnych w systemie POLON na podstawie dokumentów i oświadczeń dostarczonych przez Skarżącego. Wyłącznie podmiot, który dane do systemu POLON wprowadził jest uprawniony do ich zmiany. Sąd kontrolując przedmiotową sprawę nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 Kpa. Komisje w sposób wszechstronny zebrały oraz zbadały całokształt materiału dowodowego, czyniąc na jego podstawie wnioski zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Komisje rozważyły przy tym - wbrew zarzutom skargi - stanowisko prezentowane przez skarżącego i je prawidłowo uzasadniły w decyzjach nie naruszając art. 107 § 3 Kpa. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, a jego ocena przez komisje obu instancji pozwala uznać, że zachowane zostały wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku organu o zasądzenie na jego rzecz od Skarżącego kosztów postępowania. Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzenia kosztów na rzecz organu w przypadku gdy skarga wniesiona do sądu podlegała oddaleniu. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.