II OZ 999/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1900/15 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia z dnia [...] marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw J. W., na zarządzenie z dnia 3 marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprzeciw podlega odrzuceniu, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), ponieważ braki formalne sprzeciwu, polegające na niepodpisaniu pisma, pomimo wezwania nie zostały uzupełnione w terminie. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do podpisania ww. sprzeciwu w terminie 7 dni, omyłkowo pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełniania braków formalnych zostało doręczone skarżącej w dniu 13 maja 2016 r. Skarżąca nie uzupełniła braków w terminie, wobec czego Sąd odrzucił sprzeciw. Błędne pouczenie o rygorze w treści wezwania nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła pismem z dnia 19 lipca 2016 r. zażalenie domagając się o jego zmianę i przyznanie jej zwolnienia od kosztów w całości jak również pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżąca w terminie uzupełniła brak formalny sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Jak wynika z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo powinno zawierać podpis strony, która je wniosła. Na gruncie p.p.s.a. każde pismo musi być opatrzone własnoręcznym podpisem. Jeżeli zaś pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie tego braku formalnego w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Szczególny rygor wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu wprowadził art. 259 § 2 p.p.s.a., stanowiąc, że sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuca. W przedmiotowej sprawie bezspornym faktem jest, że skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu wzywającego ją do podpisania sprzeciwu z dnia 29 marca 2016 r. W swoim zażaleniu z dnia 19 lipca 2016 r. na odrzucenie sprzeciwu skarżąca nie kwestionuje w żaden sposób doręczenia korespondencji zawierającej wezwanie, wobec czego nie ma podstaw uważać, że uchybiła terminowi do podpisania pisma nie z własnej winy. Na marginesie należy zauważyć, że zażalenie wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 19 lipca 2016 r. również dotknięte było brakami formalnymi w postaci braku podpisu, jednak po otrzymaniu wezwania z dnia 26 lipca 2016 r., skarżąca brak podpisu uzupełniła. Zarówno z akt, jak i z samego zażalenia nie wynika w żaden sposób czemu skarżąca pomimo wezwań nie uzupełniała wcześniej braków formalnych poprzez własnoręczne podpisywanie pism. Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił sprzeciw na mocy art. 259 § 2 p.p.s.a. Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.