II OZ 992/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 117/25 odmawiające wyłączenia sędziego Jarosława Czerwa w sprawie ze skargi J. Ł. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Insektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2025 r. nr 9/I/2025 w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy dotyczącej wszczęcia postępowania naprawczego "przepustu" postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 117/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 18, art. 19 oraz art. 22 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", oddalił wniosek o wyłączenie sędziego Jarosława Czerwa w sprawie ze skargi J. Ł. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2025 r. nr 9/I/2025 w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy dotyczącej wszczęcia postępowania naprawczego "przepustu" W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że okoliczności przedstawione w rozpatrywanym wniosku nie uzasadniają konieczności wyłączenia Sędziego WSA Jarosława Czerwa od rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Skarżący oczekuje wyłączenia Sędziego WSA Jarosława Czerwa z uwagi na wydanie orzeczenia opierającego się na zastosowaniu art. 175 P.p.s.a. i badaniu dopuszczalności skargi kasacyjnej w kontekście wypełnienia przymusu adwokackiego. Wobec tak sformułowanego wniosku jasno należy wskazać, że zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów przy jego wydaniu mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. Rozważany wniosek jest przejawem niezadowolenia skarżącego z czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań strony co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Rozpatrywany wniosek - ponad wskazane motywy - nie zawiera argumentacji lub powołania okoliczności, które wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego, co czyni żądanie wyłączenia sędziego niezasadnym Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. Ł., wskazując, że nie zgadza się z oświadczeniem, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 19 P.p.s.a. Zdaniem żalącego się, Jarosław Czerw orzekał we własnej sprawie "nie dopuszczając do przesłania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego przez niego." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął bowiem prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu, iż brak było przesłanek do wnioskowanego wyłączenia sędziego w trybie art. 19 P.p.s.a. stanowiącego, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Na wstępie trzeba podkreślić, że instytucja wyłączenia sędziego ma zapewnić obiektywizm sądu, nie może natomiast służyć do odsuwania od prowadzenia postępowania sędziów, których strona w sposób subiektywny uznaje za nieodpowiednich. Przesłankami wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a. mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do stwierdzenia, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Iudex suspectus to w szczególności sędzia, który z określonej przyczyny może być zainteresowany wynikiem sprawy, lub jest uprzedzony, niekorzystnie nastawiony do strony (por. H. Knysiak – Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo – do art. 19 p.p.s.a., wyd. V, opubl. WKP 2021, sip.lex). Jednocześnie należy zaznaczyć, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym instytucja wyłączenia sędziego służy zapewnieniu bezstronności orzekania, a nie kontroli jego merytorycznej prawidłowości. Tym samym przyczyną wyłączenia sędziego nie może być zarzucane mu przez stronę niewłaściwe prowadzenie postępowania czy wyrażanie błędnych poglądów prawnych. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienia NSA z 1 września 2011 r. I OZ 614/11, 19 listopada 2010 r. II FZ 593/10, z 16 stycznia 2013 r. II OZ 1174/12, 15 czerwca 2011 r. II FZ 218/11). Lakonicznie sformułowana argumentacja przedstawiona w zażaleniu skupia się na kwestiach dotyczących sposobu prowadzenia postępowania sądowego w sprawie skarżącego i merytorycznych przesłanek co do zasadności odrzucenia skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r. Podkreślić zatem należy, że podane w zażaleniu zastrzeżenia co do prawidłowości orzeczeń podjętych przez Sędziego w związku z merytorycznym prowadzeniem sprawy nie mogły być rozpatrywane w kontekście art. 19 P.p.s.a. Wielokrotnie w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazywano, że sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający, a tym bardziej nie bada prawidłowości czynności podejmowanych w innych sprawach. Ocena pracy sędziego pod kątem uchybień przepisom prawa formalnego albo błędów w stosowaniu prawa materialnego należy do sądu w ramach kontroli instancyjnej. Tak więc przeświadczenie strony, że sędzia prowadzi proces wadliwie, nie jest przesłanką żądania wyłączenia sędziego. Strona może zwalczać wadliwe orzeczenie wydane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, przez składania nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład rozpoznający sprawę (por. T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 49, wyd. VI – sip.lex oraz powołane tam orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.