II OZ 986/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 305/18 o oddaleniu wniosku J.C. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J.C. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowa opłata została ustalona w wysokości 2.143,80 zł. Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji w tym przedmiocie skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej co wymaga ciągłych nakładów finansowych, a na zyski czeka się niekiedy miesiącami. Obecnie skarżący nie jest w stanie uiścić przedmiotowej opłaty bez utracenia płynności finansowej oraz powstania negatywnych skutków dla jego i rodziny, którą posiada utrzymaniu. Żona skarżącego nie pracuje, a córka przygotowuje się do egzaminu maturalnego. W ocenie Sądu I instancji, ewentualne wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi opłata zostanie skarżącemu zwrócona. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej skarżącego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "p.p.s.a.") przez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek ten nie został w sposób wystarczający uzasadniony, co uniemożliwiało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że ewentualne uwzględnienie tego rodzaju wniosku w przypadku skargi na decyzję nakładającą obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, możliwe jest po przedstawieniu w sposób rzetelny i wiarygodny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej. Norma z art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Nie oznacza to jednak, że strona może poprzestać na ogólnych, gołosłownych stwierdzeniach odnośnie swojej sytuacji finansowej. Skarżący w tej sprawie nie przedstawił żadnych dokumentów określających jego dochody lub wydatki, nie udokumentował też w żaden sposób stanu majątkowego swojej rodziny. Skarżący powołuje się na liczne obciążenia domowego budżetu (zakup żywności, kredyty), jednak nie podaje nawet konkretnych kwot tych wydatków. Przede wszystkim jednak brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie opłaty w kwocie 2143,80 zł może spowodować naruszenie płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W treści zażalenia skarżący nie podniósł żadnych, nowych argumentów, które mogłyby zostać ocenione w kategorii przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący powtórzył w sposób bardziej obszerny argumentację zawartą już we wniosku złożonym do Sądu I instancji, natomiast argumentacja ta nadal nie została oparta o żadne szczegółowe informacje, a jedynie o ogólne stwierdzenia, których nie można ocenić jako uprawdopodabniające wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.