II OZ 956/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. H. na zarządzenie Przewodniczącego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 687/14 o ustaleniu wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 22 VII 2014 r. Przewodniczący w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie ustalił wysokość wpisu od skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy na 500 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zarządzeniem z 22 lipca 2014 r. sąd wezwał skarżącego do uiszczenia ww. wpisu. Oba zarządzenia doręczono skarżącemu 18.08.2014 r. Od zarządzenia o ustaleniu wysokości wpisu (co wynika z treści uzasadnienia zażalenia, przy czym skarżący jako orzeczenie, na które składa zażalenie wskazuje wezwanie do uiszczenia wpisu) skarżący wniósł zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarga dotyczy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości. Gmina, na terenie której ona się znajduje, nie ma planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obrębu i nie jest pewne czy on powstanie. W związku tym wpis stały powinien wynosić 200 zł, obliczony na podstawie § 2 ust. 6, gdyż jest to sprawa niewymieniona w §2 ust. 1-5 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pisma, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, to w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zauważyć trzeba, że skarżący, pomimo wskazania, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi nie odnosi się do tego zarządzenia. Nie kwestionuje w szczególności prawidłowości czy zasadności samego wezwania, nie podnosi także, że jest podmiotem zwolnionym z konieczności uiszczania wpisu. Z uzasadnienia zażalenia wynika natomiast, że skarżący kwestionuje wysokość ustalonego wpisu. Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet (nieprawidłowe wskazanie [tu: nazwy przedmiotu zaskarżenia] nie powoduje dla strony negatywnych konsekwencji) sąd przyjął zatem, że zażalenie zostało przez skarżącego wniesione na zarządzenie w przedmiocie wysokości wpisu od skargi. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w przedmiocie warunków zabudowy. Warunki zabudowy określane są m.in. na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) – m.in. decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie art. 59 ww. ustawy. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest zatem sprawą z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja nie może być zatem inną, niewymienioną w rozporządzeniu imiennie kategorią spraw, jak to wskazuje skarżący. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego pobiera się w wysokości 500 zł. Nie można uznać, że w niniejszej sprawie wpis winien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 powyższego rozporządzenia. Przepis ten dotyczy pobierania wpisu w kwocie 200 zł w sprawach skarg niewymienionych w art. § 2 ust. 1-5. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy skargi wymienionej w § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Wobec powyższego skarżący zasadnie został wezwany do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo zauważyć trzeba, że podnoszony przez skarżącego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wskazywanym obszarze nie ma w sprawie wysokości wpisu znaczenia, gdyż przedmiotem skargi nie jest uchwała w sprawie planu miejscowego, lecz sprawa z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.