II OZ 951/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 24 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1991/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 2 lipca 2025 r., nr DL.WIPO.410.323.2020/JŻ w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1991/25, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 2 lipca 2025 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia zgody na pobyt czasowy nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie cudzoziemca. W związku z takim stanem rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba udzielenia ochrony tymczasowej. Skutek, na jaki powołuje się skarżący, nie jest bezpośrednio związany z wykonaniem zaskarżonej decyzji, lecz decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Dlatego też nie można na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego skutecznie argumentować, że wykonanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy spowoduje trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza naruszenie prawa do życia rodzinnego i prywatności.. Od powyższego postanowienia zażalenie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej instancji wydaniem wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku. Oznacza to, że po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie zażalenie podlega umorzeniu (zobacz także: postanowienie NSA z 5 grudnia .2017 r. sygn. akt II OZ 1514/17, z dnia 18 lipca 2018 r. II OZ 770/18, czy z 11 marca 2026 r. I GZ 75/26, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny wydając niniejsze postanowienie, przyjął wyżej wskazaną koncepcję, przede wszystkim mając na uwadze zapadły w sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2026 r. oddalający skargę, jak również fakt wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej, zawierającej ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.