II OZ 915/21

Dnia 11 stycznia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 815/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę jako wniesioną po terminie oraz na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. uchylił własne postanowienie z dnia 23 lipca 2021 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie, zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem adresowane do K. R. w dniu 27 kwietnia 2021 r. zostało odebrane, jak wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki listowej znajdującego się w aktach sprawy, przez A. W. – córkę wyżej wymienionego. Skarga zaś została wniesiona do Sądu w dniu 7 czerwca 2021 r. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 kwietnia 2021 r. zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. w związku z art. 43 K.p.a. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 27 maja 2021 r. Skarga została natomiast nadana dopiero w dniu 7 czerwca 2021 r. Wobec tego stwierdzić należało, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności procesowej, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi, ale i również do uchylenia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia z dnia 23 lipca 2021 r. wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]; zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych; ewentualnie na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 179a p.p.s.a. z uwagi na to, że podstawy zażalenia są oczywiście usprawiedliwione, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i na tym samym posiedzeniu rozpoznanie sprawy. W zażaleniu sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 40 § 1 K.p.a. i doręczenie postanowienia podmiotowi niebędącemu stroną, poprzez uznanie, że doręczenie postanowienia w dniu 27 kwietnia 2021 r. A. W. – córce K. R. pod adresem ul. [...] było dokonane prawidłowo podczas gdy prawidłowym adresem do doręczeń w toku całego postępowania administracyjnego był adres P. sp. z o.o. [...]. Zarządca zapoznał się z treścią postanowienia dopiero w dniu 6 maja 2021 r. o czym świadczy prezentata na postanowieniu; - art. 40 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie K. R. i skuteczne będzie doręczanie pism na jego adres domowy, podczas gdy osoba ta jako współpracująca na podstawie umowy nr [...] z zarządcą występowała w imieniu i na rzecz zarządcy; - art. 45 K.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie A. W. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2021 r. na adres domowy K. R. uznać można za skuteczne podczas gdy jednostce organizacyjnej jaką jest Wspólnota Mieszkaniowa doręczeń należy dokonywać na adres tej wspólnoty, albo ustanowionego zarządcy czy też pełnomocnika profesjonalnego, który w niniejszej sprawie został ustanowiony, dopiero na etapie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała aby doręczenie zaskarżonego postanowienia WINB na adres pełnomocnika "zarządcy nieruchomości" nastąpiło z naruszeniem prawa. Po pierwsze, w okolicznościach tej sprawy "zarządca nieruchomości" został powołany w trybie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, co wynika wprost z treści § 4 w zw. z § 5 pkt 24 aktu notarialnego z dnia [...] września 2019 r., Rep. [...], który znajduje się w aktach sprawy. W ten sposób został określony sposób zarządu nieruchomością wspólną, a mianowicie powierzono zarząd osobie prawnej, tj. P. sp. z o.o. z siedzibą w S.. Po drugie, zgodnie z obowiązującym prawem i treścią § 5 pkt 2 ww. aktu notarialnego podmiot ten uprawniony był do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej przed organami administracji rządowej, samorządowej, sądami powszechnymi i administracyjnymi, osobami fizycznymi oraz prawnymi we wszystkich sprawach związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw. Gdy zarząd (w znaczeniu funkcjonalnym) nieruchomością wspólną zostanie powierzony zarządcy, to zakres jego upoważnienia do działania w imieniu właścicieli lokali wynika z treści postanowień umowy lub uchwały właścicieli przewidzianych w art. 18 ust. 1 i 2a ustawy o własności lokali, a więc zarządca nie może reprezentować wspólnoty mieszkaniowej na zewnątrz, jeżeli nie legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem albo też stosowne upoważnienie nie znalazło się w umowie o określeniu zarządu bądź uchwale o zmianie tej umowy. W niniejszej sprawie umowa (ww. akt notarialny) zawiera w omawianym zakresie stosowne upoważnienie. Po trzecie, nie wykazano aby została podjęta przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwała w przedmiocie zmiany sposobu zarządu lub zarządcy nieruchomością wspólną. Skoro tak to w takiej sytuacji argumentacja wskazująca, że Wspólnota Mieszkaniowa jest odrębnym podmiotem od ww. "zarządcy nieruchomości" nie przeczy ocenie, że to ten zarządca był uprawniony do reprezentowania skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przed organem administracyjnym, i mógł posłużyć się pełnomocnikiem na potrzeby wykonywanej działalności, także w ramach sprawowanego zarządu w zakresie jaki został wyznaczony treścią ww. aktu notarialnego. W niniejszej sprawie "zarządca nieruchomości" udzielił w dniu 3 września 2019 r. stosownego pełnomocnictwa innej osobie fizycznej. Nie można w tym zakresie doszukać się naruszenia art. 32 i art. 33 K.p.a. Jeżeli podmiot reprezentujący Wspólnotę Mieszkaniową udzielił pełnomocnictwa, to zgodnie z regułą wynikającą z art. 40 § 2 K.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi. Nie przeczy temu treść art. 45 K.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Ma bowiem znaczenie to, że jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna ustanowiły pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi (art. 40 § 2 K.p.a.). Dlatego w tej sprawie adresatem przesyłki mógł być pełnomocnik zarządcy nieruchomości reprezentującego Wspólnotę Mieszkaniową zgodnie z ww. przepisami prawa i treścią aktu notarialnego. Skierowanie przesyłki na adres pełnomocnika uprawniało zaś w przypadku nieobecności adresata do zastosowania trybu doręczenia z art. 43 K.p.a. W takiej sytuacji pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi, np. tak jak w tej sprawie córce pełnomocnika. Powyższej ocenie nie przeczy przedstawione w załączeniu do zażalenia porozumienie do umowy z dnia [...] września 2021 r., na mocy którego zarządca nieruchomości i K. R., tj. strony umowy z dnia [...] czerwca 2016 r., zgodnie postanawiają ją rozwiązać na mocy porozumienia stron ze skutkiem na dzień 19 września 2021 r. Tego rodzaju dowód nie potwierdza jednak, że dokonana w dniu 27 kwietnia 2021 r. przez organ administracyjny czynność doręczenia została skierowana do osoby nieuprawnionej i na niewłaściwy adres. W zażaleniu nie wykazano bowiem aby pełnomocnik zarządcy nieruchomości został wadliwie umocowany i nie mógł reprezentować zarządcy nieruchomości w sprawach dotyczących skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Nie wykazano też aby w sprawie wskazano inny adres pełnomocnika niż ten, na który dokonano doręczenia. Wcześniejsze zaś doręczenia w sprawie dokonywane ewentualnie z pominięciem pełnomocnika nie oznaczają, że doręczenie rozstrzygnięcia w sprawie pełnomocnikowi było wadliwe. W konsekwencji w zażaleniu nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który stwierdził, że zaskarżone postanowienie WINB zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 27 kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, że do dnia 27 maja 2021 r. przysługiwał skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej termin do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego, na co trafnie wskazał Sąd I instancji. W tych warunkach skargę wniesioną 7 czerwca 2021 r. należało uznać jako wniesioną po terminie, co uprawniało Sąd I instancji do zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i odrzucenia skargi. Dla tej oceny nie ma znaczenia wskazywana w zażaleniu okoliczność przekazania w dniu 6 maja 2021 r. przesyłki do zarządcy nieruchomości, ponieważ tego rodzaju czynność nie stanowiła doręczenia przesyłki w rozumieniu art. 39 i nast. K.p.a., a wskazywana prezentata na przesyłce nie stanowiła potwierdzenia odbioru w rozumieniu art. 46 § 1 K.p.a. W konsekwencji powyższej oceny, nie zachodziły podstawy do rozpoznania wniosku procesowego zażalenia dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia WINB, skoro skarga podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.