II OZ 905/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 484/17 oddalającym zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 144/14 o odmowie zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Jelczu - Laskowicach z dnia 26 lipca 2013 r. Nr XXXVII.275.2013 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie Laskowice gmina Jelcz – Laskowice postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić J. K. ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 (sto) złotych.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2017 r. o odmowie zwrotu wpisu sądowego od skargi. Skargę o wznowienie postępowania zakończone ww. postanowieniem złożył J. K., wskazując jako podstawę prawną "art. 273 par. 2 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2016 r. poz. 718 ze zm.)" oraz wnosząc o uchylenie postanowienia z dnia 17 maja 2017 r. i uwzględnienie wniosku o zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł oraz o zasądzenie od Rady Miejskiej w Jelczu – Laskowicach na jego rzecz zwrotu kosztów od skargi o wznowienie postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 17 maja 2017 r. wynikało z błędnej wykładni art. 232 § 1 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Podkreślenia przy tym wymaga to, że badanie o jakim mowa w art. 280 P.p.s.a. nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Jakkolwiek pierwsza z przewidzianych w powyższej regulacji przesłanek dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania została przez stronę spełniona to treść skargi o wznowienie nie pozwala stwierdzić, aby została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Wnioskodawca obowiązany jest bowiem do przedstawienia odpowiadających treści przepisów argumentów i to odnoszących się do ustawowych przesłanek wznowienia i dopiero takie wskazanie daje podstawy do rozpoznania merytorycznego skargi o wznowienie postępowania sądowego. W rozpoznawanej skardze skarżący sformułował zarzut, wskazując na podstawę z art. 273 pkt 2 P.p.s.a., a zatem że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Strona skarżąca jednak nie wskazała na podstawie, czego wywodzi, że doszło do popełnienia tego przestępstwa, jakie miałoby to być przestępstwo lub na czym miało ono polegać, ani wreszcie nie przedstawiła jakichkolwiek decyzji organów właściwych do oceny czynu przestępnego. Zamiast tego strona skarżąca podjęła polemikę z przedmiotowym postanowieniem, zarzucając mu wprost w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania błędną wykładnię art. 232 § 1 P.p.s.a., a więc okoliczność całkowicie oderwaną od podstaw żądania wznowienia postępowania zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 17 maja 2017 r. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że strona nie wykazała żadnej podstawy wznowienia postępowania sądowego, podnosząc jedynie argumenty zmierzające do zakwestionowania orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, ale które to argumenty nie mieszczą się w żadnym z przypadków wymienionych w przepisach regulujących podstawy wznowienia postępowania. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogom niezbędnym do jej merytorycznego rozpoznania i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 oraz art. 232 pkt 1 P.p.s.a.