II OZ 901/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i D. K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2372/25 o odrzuceniu zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2372/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnej D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2372/25 o odrzuceniu skargi D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr 483/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K.; 2. odrzucić zażalenie D. K.1.

Postanowieniem z 16 czerwca 2026 r., VII SA/Wa 2372/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie D. K. (dalej: skarżący) na postanowienie z 8 kwietnia 2026 r. odrzucające skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia z 18 lutego 2026 r. o odrzuceniu skargi skarżącego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie wniesione osobiście przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne. Skarżący nie wykazał, żeby był którymś z podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 in principio p.p.s.a., a tym samym został zwolniony przez ustawodawcę z obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. K. i D. K.1. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie D. K. nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zażalenie D. K.1 podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a., podlega odrzuceniu, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (tak: postanowienie NSA z 30 września 2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r. o sygn. I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący przy doręczeniu odpisu postanowienia z 8 kwietnia 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej został prawidłowo pouczony o sposobie i trybie zaskarżenia tego orzeczenia. Pomimo tego skarżący osobiście sporządził zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżący była adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Z tych względów uznać należy, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej było niedopuszczalne, albowiem sporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez podmiot do tego nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, co oznacza, że nie podlega konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, albowiem wymóg złożenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika z art. 194 § 4 p.p.s.a. nie został spełniony. Zażalenie wniesione przez D. K.1 należało zaś odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej (zażalenia) wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może natomiast wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem zaskarżonego postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia – w tym przypadku wyłącznie D. K. D. K.1 nie mogła zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę kasacyjną innego podmiotu, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia jej zażalenia jako niedopuszczalnego, albowiem nie posiadała ona przymiotu strony niniejszego postępowania, a tym samym nie miała prawnej możliwości zaskarżenia ww. postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. W punkcie 2. postanowienia orzeczono na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.