II OZ 9/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1705/15 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1705/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, odrzucił zażalenie na własne postanowienie z dnia 22 maja 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r. odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Na to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 lipca 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do podpisania zażalenia oraz złożenia 2 odpisów zażalenia – w terminie siedmiu dni – pod rygorem jego odrzucenia. Termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upłynął w dniu 26 lipca 2017 r. – pełnomocnik skarżącej, przy piśmie nadanym w dniu 26 lipca 2017 r., a więc z zachowaniem terminu, nadesłał podpisane zażalenie z dnia 23 maja 2017 r. wraz z dwoma odpisami, jednak pisma te nie były tożsame z zażaleniem, złożonym w dniu 16 czerwca 2017 r. W ocenie Sądu wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu jako zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w wyniku nieprawidłowego wykonania wezwania, pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych zażalenia – nie podpisał zażalenia oraz nie złożył dwóch jego odpisów w zakreślonym przez Sąd terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., art. 141 § 4 i art. 83 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu strona wyjaśniła, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków zażalenia nadała pismo zawierające podpisane zażalenie oraz dwa jego odpisy. Nadto, w ocenie strony, zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż z uzasadnienia nie wynika, kiedy strona została wezwania do uzupełnienia braków, kiedy upływał termin do ich uzupełnienia oraz czy braki zostały uzupełnione nieprawidłowo i na czym polegał błąd w tym zakresie, bądź czy nie zostały uzupełnione w ogóle. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w nim podniesione. Z normy art. 194 § 3 p.p.s.a. wynika, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Winno być ono zatem popisane przez stronę lub jej pełnomocnika bądź jej przedstawiciela ustawowego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do zażalenia należy także dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji gdy pismu strony nie może nadać prawidłowego biegu skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni – w przypadku zażalenia – pod rygorem jego odrzucenia (art. 178 w zw. z art. 197 p.p.s.a.). Jednakże aby Sąd mógł zastosować rygor odrzucenia zażalenia konieczne jest precyzyjne sformułowanie wezwania. W niniejszej sprawie powyższego zabrakło, stąd przedwczesne było odrzucenie zażalenia na postanowienie z dnia 22 maja 2017 r. Lektura akt sądowych niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, że w aktach sprawy znajdują się dwa zażalenia strony skarżącej opatrzone datą 23 maja 2017 r. – pierwsze znajduje się na k. 103 i zostało wniesione na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 20 kwietnia 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej; co prawda zostało ono pozostawione bez nadania mu dalszego biegu, jednakże z akt nie wynika by skarżąca została o tym fakcie poinformowana; oraz drugie – znajdujące się na k. 111, a wniesione, jak uznano, na postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2017 r. W takiej sytuacji faktycznej jak niniejsza wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 23 maja 2017 r. winno wskazywać precyzyjnie, którego konkretnie zażalenia (wniesionego na zarządzenie czy na postanowienie) ono dotyczy. Tymczasem skierowano do skarżącej pismo (k. 116) wzywające ją ogólnie do uzupełnienia braków zażalenia z dnia 23 maja 2017 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca złożyła podpisane zażalenie z dnia 23 maja 2017 r. wraz z dwoma odpisami, tyle tylko że zażalenie to jest tożsame z treścią zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 20 kwietnia 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, a nie oczekiwanego przez Sąd zażalenia na postanowienie z dnia 22 maja 2017 r. Z tej przyczyny odrzucenie zażalenia na postanowienie z dnia 22 maja 2017 r. z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych należało uznać za przedwczesne. Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Dlatego orzeczono jak w sentencji.