II OZ 893/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 19/14 odmawiające E. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] listopada 2013 r. w sprawie z skargi M.C., J. B., E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie usunięcia drzewa postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 19/14 odmówił E.B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] listopada 2013 r. w sprawie z skargi M. C., J. B., E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie usunięcia drzewa. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje, że nie zostały spełnione wskazywane w art. 87 § 2 p.p.s.a. ustawowe warunki przywrócenia terminu do – w tym przypadku - uzupełnienia braków skargi. Sąd podał, że E. B. jako przyczynę uchybienia terminu wskazał swoją chorobę – zaniki pamięci, która sprawiła, że w opisanych okolicznościach zapomniał zarówno o uzupełnieniu skargi we własnym imieniu i nie przekazał wezwań swoim dzieciom, czyli pozostałym skarżącym. W tej zaś sytuacji, nie sposób przypisać mu winy w uchybieniu terminowi. Sąd I instancji stwierdził, że argumentacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zwrócił uwagę na fakt, że skarżący E. B. nie wykazał, że choroba, którą u niego lekarze podejrzewają, uniemożliwia mu funkcjonowanie w rzeczywistości społecznoprawnej. Gdyby tak było, to nie powinien on być osobą, na której ciąży obowiązek odbierania korespondencji sądowej zarówno własnej jak i pozostałych skarżących (dzieci). W szczególności, odebrał on w jednej przesyłce zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jedno z tych wezwań - do uiszczenia wpisu - zostało wykonane. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, trudno uznać argumentację wniosku za spójną i przekonywującą w sytuacji, gdy "część" zobowiązania sądu została prawidłowo wykonana, a o drugiej "części" zobowiązania, wynikającej z tej samej przesyłki zapomniano. Odnośnie zatem winy w uchybieniu terminowi to w ocenie Sądu I instancji, wnioskodawcy zarzucić można brak dbałości w zakresie prowadzenia własnych spraw, osobiście przez siebie inicjowanych. Skarżący mając świadomość swojej choroby mógł skorzystać z instytucji pełnomocnictwa, w szczególności mógł ustanowić jedno ze swych dzieci pełnomocnikiem. Ponadto wystarczyło aby jedno z dzieci skarżącego, będących jednocześnie współskarżącymi, wykonało zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, co jednak nie miało miejsca w niniejszym stanie faktycznym. Sąd wskazał też, że przedłożone zaświadczenie lekarskie jest z maja 2014 r. zaś termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął 5 lutego 2014 r., zatem nie obrazuje ono stanu zdrowia E. B. w dacie uchybienia terminowi, nadto kieruje ono skarżącego na dalszą diagnostykę. Zdaniem Sądu I instancji trudno w zaistniałej sytuacji uznać argumenty skarżącego za należyte uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. B. wskazał, że nie uzupełnił braków formalnych skargi ani nie przekazał wezwań kierowanych do pozostałych skarżących w sprawie, gdyż cierpi na zaburzenia pamięci, jest osobą w podeszłym wieku, bardzo chorą i dlatego zapomniał zarówno o uzupełnieniu skargi we własnym imieniu, jak również nie przekazał wezwań swoim dzieciom. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi argumentów nie można uznać za wystarczające uprawdopodobnienie okoliczności warunkujących przywrócenie terminu do dokonania czynności (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że argumentacja wniosku o przywrócenie terminu budzi wątpliwości. Podać należy, że E. B. odbierał w zasadzie większość przesyłek kierowanych do wszystkich skarżących w niniejszej sprawie. W szczególności, odebrał on w jednej przesyłce zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przy czym, co należy podkreślić, jedno z tych wezwań (do uiszczenia wpisu) zostało wykonane, co prowadzi do wniosku, że albo wnioskodawca sam uiścił wpis (co ze względu na wskazywany przez wszystkich skarżących w sprawie stan jego zdrowia wydaje się być mało prawdopodobnym) albo też wezwanie do uiszczenia przekazał pozostałym skarżącym, którzy wpis ten opłacili już następnego dnia po odebraniu przez E. B. wezwań sądowych. Wskazać w tym miejscu należy również, że skarżący, który wskazują na zły stan zdrowia ojca, w ciągu całego toku postępowania pozostają bierni wobec okoliczności, że odbiera on liczną korespondencję sądową. Ponadto sam E. B. mógł skorzystać z instytucji pełnomocnictwa (choćby do doręczeń), a przede wszystkim, będąc zaangażowanym w niniejsze postępowanie razem ze swoimi dziećmi, mógł ustanowić jedno z nich swoim pełnomocnikiem. Tymczasem, przeciwnie, to na E. B. spoczywał ciężar odbioru korespondencji z sądu i komunikacji z sądem, mimo świadomości jego choroby, co mogło doprowadzić do skutków, jakie zaistniały w niniejszym stanie faktycznym. Powyższe okoliczności powodują wątpliwość co do przekonywującego charakteru zawartych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Nie bez znaczenia jest tu też okoliczność, że wezwania do uiszczenia wpisu sądowego i do uzupełnienia braków miały charakter solidarny, co oznacza, że wykonanie ich przez jednego ze skarżących zwalniało pozostałych od ich wykonania. W takim stanie rzeczy uznać należy, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu przy dokonywaniu czynności procesowej a Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. A zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić zażalenie.