II OZ 887/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K.1 oraz K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 627/24 o odmowie przyznania D.K.1 prawa pomocy w sprawie ze skargi D.K.1, D.K.2 oraz K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 829/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. sprostować zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 627/24 wraz z uzasadnieniem, w ten sposób, że każdorazowo w miejsce błędnego wskazania przedmiotu zaskarżonej decyzji – "umorzenia postępowania odwoławczego", wpisać prawidłowe – "nakazu rozbiórki"; 2. oddalić zażalenie D.K.1; 3. odrzucić zażalenie K.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 627/24, odmówił przyznania D.K.1 prawa pomocy w sprawie ze skargi D.K.1, D.K.2 oraz K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 829/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd, powołując się na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wyjaśnił że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy jest niewątpliwe, że skarga nie może zostać uwzględniona, w szczególności potrzeba zastosowania tego przepisu będzie zachodziła w przypadku, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. W niniejszej sprawie D.K.1 zaskarżyła decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 lipca 2024 r., nr 829/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki wydanego w stosunku do K.P. Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja nie ma bezpośredniego wpływu na sytuację prawną D.K.1. D.K.1 nie posiadała zatem interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę. W związku z tym oczywista bezzasadność skargi obligowała Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (bez konieczności prowadzenia postępowania w kierunku oceny sytuacji osobistej i majątkowej strony). Pismem z 12 marca 2025 r. D.K.1 oraz K.P. wniosły zażalenia na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono argumentację wskazującą na niezasadność odmowy "udzielenia pomocy i zwolnienia z kosztów sądowych" oraz negującą samą możliwość wydawania orzeczeń przez referendarza sądowego, jak również kwestionującą czynności organu wskazując na zasadność wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało sprostować zaskarżone postanowienie wraz z uzasadnieniem. Zarówno w sentencji, jak i w jej uzasadnieniu został błędnie wskazany przedmiot zaskarżonej decyzji. Z akt sądowych oraz administracyjnych, wynika że przedmiotem decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 lipca 2024 r., nr 829/2024, jest nakaz rozbiórki. W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 156 § 3 p.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji, gdzie na zasadzie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Wskazane powyżej okoliczności uzasadniały sprostowanie w tym zakresie zaskarżonego postanowienia, jak w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienia. Zażalenie D.K.1 nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast zażalenie K.P. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. następuje, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 11.01.2013 r., I ONP 10/12; z 30.01.2013 r., II OZ 37/13), w szczególności gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23.01.2014 r., I OZ 13/14). Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął, że skoro wniosek D.K.1 o przyznanie prawa pomocy dotyczył skargi, która podlegała odrzuceniu wobec jej niedopuszczalności, to należało uznać, że skarżąca nie nabyła prawa do ubiegania się o przyznanie jej prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 258 § 2 pkt 4 p.p.s.a., postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. wydaje sąd w składzie jednego sędziego na posiedzeniu niejawnym, natomiast na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. służy na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie strona lub uczestnik na prawach strony (oraz podmioty wymienione w art. 173 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 178 p.p.s.a., zaś art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Za odrzuceniem zażalenia skarżącej K.P. przemawia fakt, że skutki orzeczenia Sądu I instancji dotyczą wyłącznie D.K.1. K.P. nie była inicjatorem niniejszego postępowania o udzielenie prawa pomocy. Postanowienie w tym przedmiocie zapadło w postępowaniu wywołanym wnioskiem D.K.1 i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych tej osoby. Z tych przyczyn zażalenie złożone przez K.P. na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy D.K.1 na podstawie art. 247 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.